ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΒΟΗΘΕΙΑ ΑΠΟ ΜΠΛΟΓΚΟΓΙΑΤΡΟΥΣ

Φίλοι μου έχω ξαναγράψει ότι εργάζομαι πολλές ώρες, συνήθως φεύγω στις 7 το πρωί και επιστρέφω στο σπίτι μου κατά τις 8 το βράδυ. Είναι ευνόητο λοιπόν ότι δεν έχω ή έχω πλημμελή πληροφόρηση για το τι γίνεται στην Ελλάδα και τον κόσμο ολόκληρο γενικά.
Εχθές όμως πήγα το αυτοκίνητο μου για κάτι μικροπροβλήματα και περίμενα στο σαλόνι της αντιπροσωπίας για να το πάρω. Από τις 7:30 μέχρι τις 10:00 άκουγα την πρωινή ενημέρωση από διάφορους τηλεοπτικούς σταθμούς. Δυόμιση ώρες ενημέρωση για τον ιό Ν1Η1. Είδατε έμαθα και τον κωδικό του.
Δεν σας κρύβω ότι άρχισα να πανικοβάλλομαι, δεν είναι δυνατό μπορεί να συμβούν όλα αυτά που περιγράφουν, τι γλύτωσα από την Υεμένη και θα την πάθω στη χώρα μου! Κάτι πρέπει να κάνω, ευτυχώς έχω γρήγορο μυαλό και πήρα τις αποφάσεις μου φεύγοντας από το συνεργείο.
Πρώτα πρώτα πήγα και έκανα ένα πολύ ζεστό μπάνιο με detol. Έψαξα στο Internet και αγόρασα μάσκες για όλο το πρόσωπο με ειδικά φίλτρα για ραδιοβιοχιμικό πόλεμο.





Στη συνέχεια πήγα στη φαρμακοποιό μου για τα εμβόλια. Δεν είχε όμως και μου είπε ότι θα αργήσουν ακόμα. Καλού κακού όμως έκανα (ευτυχώς είχε) ένα αντιτετανικό, ένα διφθερίτιδας και ένα πνευμονόκοκκου.
Φυσικά από την ώρα που αγόρασα την μάσκα την φοράω όποτε βγω από το σπίτι ή το γραφείο μου. Με κοιτάζουν λίγο περίεργα στο δρόμο αλλά ποσώς με νοιάζει. Μόνο όταν πήγα στην τράπεζα είχα ένα μικρό πρόβλημα και εγκλωβίστηκα στην είσοδο σε αυτά τα κλουβιά που έχουν φτιάξει. Δεν μου άνοιγαν με τίποτα, ευτυχώς όμως ήρθε μια διμοιρία ΜΑΤ και τότε με άφησαν. Μου ζήτησαν να την βγάλω αλλά αρνήθηκα και μόνο όταν μου πήραν τα αποτυπώματα και διαπίστωσαν ποιος είμαι με άφησαν ελεύθερο.
Και το κυριότερο να μη ξεχάσω, στο κομπιούτερ μου έχω ένα πολύ καλό προστατευτικό κατά των ιών το Norton, αγόρασα και εγκατέστησα όμως άλλα τρία τα Kaspersky, Panda και F-Secure. Όχι θα αφήσω να πιάσει καμιά ίωση το κομπιούτερ μου και στη συνέχεια να μου την κωλύσει!
Για να είμαι όμως σίγουρος για αυτά που έκανα, τηλεφώνησα στο παθολόγο μου και του είπα όλα τα παραπάνω. Μου είπε ότι δεν είναι ειδικός για την περίπτωσή μου (δεν κατάλαβα τι εννοούσε) και μου έδωσε το όνομα του Διευθυντή μιας νευρολογικής κλινικής. Μετά μετάνιωσε όμως και μου είπε ότι θα τον ενημερώσει ο ίδιος και να ετοιμάσω μερικά ρούχα για να πάρω μαζί μου για εκεί που θα με πάνε. Και πάλι δεν κατάλαβα φίλοι μου. Πάντως αν υπάρχει κάποιος γιατρός blogger θα ήθελα να μου πει μήπως πρέπει να πάρω και άλλα μέτρα. Να είστε καλά όλοι σας και καλό καλοκαίρι.

ΤΟ ΑΣΗΜΙ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΒΡΙΚΟΛΑΚΕΣ ΕΞΟΝΤΩΝΕΙ ΚΑΙ ΜΙΚΡΟΒΙΑ.

«Δεν δεχόμαστε, σε καμία περίπτωση, ότι μπορεί να μεταδοθούν τα μικρόβια της νέας γρίπης, μέσω της Θείας Κοινωνίας», δήλωσε ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος.
Όπως είπε, τα κοχλιάρια με τα οποία μεταλαμβάνουν οι πιστοί είναι ασημένια και για το λόγο αυτό δεν υπάρχει κίνδυνος μετάδοσης. «Σύμφωνα με επιστημονική γνωμοδότηση, τα μικρόβια, αν υπάρξουν, χάνονται πάνω στο ασήμι», τόνισε.
Πρόσθεσε ακόμη ότι και από την πλευρά της πίστης, η Εκκλησία δεν δέχεται ότι μπορεί να γίνει μετάδοση, λέγοντας πως «είναι σαν να λέμε ότι δεν θα χρησιμοποιήσουμε κουτάλια στα σπίτια και στα εστιατόρια, διότι μπορεί να μεταδοθεί η γρίπη».
Αυτά άκουσα προχθές την ώρα που οδηγούσα και κόντεψα να τρακάρω. Μέχρι τώρα γνώριζα ότι το ασήμι χρησιμοποιείται για την εξόντωση των βρικολάκων, αλλά και για την εξόντωση των μικροβίων!
Πως είναι δυνατόν ένας μορφωμένος άνθρωπος να λέει τέτοια πράγματα! Το έχει δεδομένο ότι σε αυτούς που απευθύνεται είναι άνθρωποι χαμηλού νοητικού επιπέδου; Δεν γνωρίζει ότι τα κουτάλια στα σπίτια (ακόμα και στο πιο φτωχό και ταπεινό) και τα εστιατόρια πλένονται μετά από κάθε χρήση, ενώ της θείας μετάληψης πηγαίνει από στόμα σε στόμα;
Αν μίλαγε μόνο για πίστη και ότι μέρος της Χριστιανικής πίστης είναι και η θεία μετάληψη θα το καταλάβαινα. Αλλά όλα τα άλλα τι τα ήθελε. Με την φόρα που πήρανε θα διαβάσουμε ότι ανακαλύφθηκε εμβόλιο με συστατικά ασημιού που σκοτώνει όλα τα μικρόβια και θεραπεύει όλες τις ασθένειες.
Φίλοι μου ο θεός να με συγχωρέσει αλλά με τέτοιους αντιπροσώπους δεν είναι απορίας άξιο ότι συνεχώς μειώνονται οι πιστοί. Και όταν λέω πιστοί εννοώ ΠΙΣΤΟΙ και όχι κάποιους που απλώς ανάβουν ένα κεράκι και κάνουν τον σταυρό τους σκάβοντας ταυτόχρονα τον λάκκο του διπλανού τους.
Ελπίζω να πίσω τα παιδιά μου να μην πάνε τα εγγόνια μου για μετάληψη και αν αυτό είναι αμαρτία, επάνω μου η αμαρτία. Εκτός, εκτός
Υπάρχει φυσικά και η άλλη εκδοχή, δεν ξέρω αν την έχετε ακούσει. Γίνονται πάρτι στην Βρετανία με γριπιασμένους και υγιείς για να κωλύσουν οι υγιείς τώρα που η γρίπη είναι με ελαφρά συμπτώματα (μέχρι τώρα έχουν κωλύσει 65.000, δεν διευκρινίζουν αν ήταν απόρροια των πάρτι). Λέγεται ότι έγινε και στην Αθήνα ένα τέτοιο πάρτι.
Αυτά τα ολίγα και να έχετε όλοι σας ένα πολύ ωραίο καλοκαίρι. Θα παραμείνω στις επάλξεις γιατί σας πληροφορώ η Αθήνα μας τον Ιούλιο και Αύγουστο είναι απίθανη.
Και επειδή δεν έχω άλλη πρόχειρη φωτογραφία, θα βάλω το τελευταίο μου απόκτημα τον γάτο μου με την φουντωτή ουρά. Όταν περπατάει η ουρά του κουνιέται όπως του σκίουρου. Ελπίζω να μη μου βγει κουνιστός.

ΔΕΝ ΕΛΕΙΨΑ ΚΑΙ ΠΟΛΥ, ΜΟΝΟ ΤΡΕΙΣ ΜΗΝΕΣ

Φίλοι μου δεν το πιστεύω, μπήκα στο blog μου να δω πότε έβαλα την τελευταία ανάρτηση και έπαθα σοκ. Νόμιζα ότι είχαν περάσει λίγες ημέρες και όμως έχουν περάσει σχεδόν τρεις μήνες.
Με απορρόφησε τόσο πολύ η δουλειά όλο αυτό το διάστημα που δεν είχα καν τον χρόνο να μπω να διαβάσω τις αναρτήσεις σας και τα σχόλια πόσο μάλλον να γράψω.
Είναι όμως δύο ημέρες που ξεκουράζομαι μετά από ένα κοπιώδες ταξίδι και έτσι βρήκα λίγο χρόνο να γράψω κάτι και να σας στείλω και τους χαιρετισμούς μου.
Μόλις επέστρεψα από το Άντεν της Υεμένης όπου είχαμε πάει για δουλειά με τον γιό μου. Ένα απόγευμα μου τηλεφωνεί ο γιός μου και μου λέει, βρες επειγόντως ένα μηχανικό γιατί πρέπει να πάω σε ένα πλοίο που βρίσκεται στην Υεμένη.
Ρωτώ μερικά φιλικά γραφεία που ασχολούνται με την ναυτιλία και παίρνω την ίδια απάντηση από όλους. Πες στον γιό σου να μην πάει δεν υπάρχουν ασφαλείς συνθήκες στην χώρα αυτή. Ακόμα και πληρώματα των πλοίων αποφεύγουμε να τα αλλάζουμε στην Υεμένη.
Τι να κάνω, να τον αφήσω να πάει μόνος δεν γινόταν και έτσι το γέρικο κάστρο μπήκε στο αεροπλάνο και τράβηξε για την Υεμένη. Περιπετειώδες ταξίδι κάτω από βάρβαρες συνθήκες αλλά τουλάχιστον αποζημιώθηκα γνωρίζοντας έστω και για λίγο ένα πολύ μα πάρα πολύ φτωχό λαό που όμως ήταν συνέχεια με το χαμόγελο στα χείλη. Φυσικά έπρεπε να δίνω συνέχεια μπαξίσι αλλά τουλάχιστον μου τα έπαιρναν με το χαμόγελο, όχι σαν και τους δικούς μας που μας τα παίρνουν ανενδοίαστα και σε κάνουν να αισθάνεσαι και ένοχος.
Συνάντησα επίσης και το ελληνικό δαιμόνιο που συναντώ πάντα σε αυτά τα απόμακρα ταξίδια μου. Ένα καταπληκτικό Έλληνα που δημιούργησε μια επιχείρηση με ρυμουλκά, πλωτό γερανό και καταδυτικά συστήματα για μέχρι 800 μέτρα. Με έδρα το Άντεν κινείται μεταξύ Υεμένης, Σομαλίας και ερυθράς θάλασσας.
Δυστυχώς μου έκλεψαν (κάποιος από τους χαμογελαστούς) την φωτογραφική μου και έτσι δεν θα μπορέσω να βάλω φωτογραφίες στην ανάρτησή μου, εκτός από μία που μου έβγαλε ο καπετάνιος του ρυμουλκού κατά την μεταφορά μου από το πλοίο στο ρυμουλκό και μου την έστειλε. Πίσω από το ρυμουλκό φαίνεται το πλεούμενο που θα μας μεταφέρει στην ακτή απόσταση 4 μιλίων ανάμεσα από πλήθος καρχαριών, και στο βάθος είναι η ακταιωρός που μας φύλαγε από πιθανή επίθεση Σομαλών.
Εκείνο που μου έκανε εντύπωση είναι το χόρτο ΚΑΤ που είχαν στο στόμα τους το μεγαλύτερο διάστημα της ημέρας, σχεδόν το σύνολο του πληθυσμού, όπως μου είπαν. Το βάζουν ανάμεσα στα ούλα και το μάγουλο και με αυτό φτιάχνονται, πρέπει να είναι κάτι σαν ναρκωτικό. Πάντως δεν αισθανθήκαμε ούτε στιγμή ότι κινδυνεύουμε από τους κατοίκους, παρ’ όλον που διάβασα ότι οι αντάρτες σιίτες είχαν απαγάγει 9 άτομα οι και έχουν εκτελέσει ορισμένους από αυτούς.
Και τώρα στα δικά μας. Από τη μια το μεταναστευτικό, έγραψε μια πολύ ωραία ανάρτηση ο Νίκιπλος, και από την άλλη στυγερή δολοφονία του αστυφύλακα.
Βλέποντας τους κατοίκους της Υεμένης αλλά και τις ορδές των προσφύγων που καταφτάνουν στην Υεμένη από την Σομαλία, περνώντας τα στενά με πραγματικό κίνδυνο, μπορεί εύκολα να καταλάβει κάποιος τους λόγους που τους αναγκάζουν να εγκαταλείπουν τις χώρες τους και να ψάχνουν για καλύτερη τύχη πέφτοντας θύματα των δουλεμπόρων.
Δεν θα γράψω περισσότερα για το μεταναστευτικό, δεν έχετε παρά να διαβάσετε την εμπεριστατωμένη ανάρτηση του Νίκιπλου.
Θα πω μόνο τούτο. Θεωρώ υπεύθυνη τη λευκή φυλή για την κατάντια αυτών των λαών. Εμείς κλέψαμε τον πλούτο αυτών των χωρών, εμείς εγκαταστήσαμε κυβερνήτες μαριονέττες, υπάκουους στα κελεύσματά μας, εμείς εκμαυλίσαμε και εξουθενώσαμε τους λαούς αυτούς. Και τώρα ήρθε η ώρα να υποστούμε τις συνέπειες.
Και πρώτοι θα είμαστε εμείς οι Έλληνες, ήμαστε τα ανατολικά σύνορα της Ευρώπης απ’ όπου θα φτάσουν κάποια στιγμή τα εκατομμύρια που ξεκίνησαν από τις χώρες που σπαράσσονται από πολέμους, πείνα και δίψα.
Δεν κατορθώσαμε να αντιμετωπίσουμε και τακτοποιήσουμε τους ολίγους που όπως λέγει και ο Νίκιπλος βοήθησαν την οικονομία της χώρας, θα μπορέσουμε να βρούμε λύσεις για τα εκατομμύρια που έρχονται και μάλιστα με έναν κύριο Μπαρόζο που δηλώνει ότι το πρόβλημα είναι δικό μας!
ΟΧΙ κύριε Μπαρόζο το πρόβλημα είναι της λευκής φυλής και ειδικά των ευρωπαίων. Εμείς οι ευρωπαίοι στείλαμε τις ορδές των πεινασμένων στην Αμερική όπου αφού εξαφάνισαν τους ντόπιους τώρα επεμβαίνουν στις διάφορες χώρες με την δικαιολογία της εξάλειψης της τρομοκρατίας, μιας τρομοκρατίας που αυτοί οι ίδιοι εγκαθίδρυσαν, εμείς στείλαμε τους εγκληματίες στην Αυστραλία όπου εξολόθρευσαν τους aborigine και τώρα ο πρωθυπουργός της χώρας αυτής δηλώνει «αν σας αρέσει αλλιώς φύγετε».
Εμείς όλοι μαζί πρέπει να βρούμε τις λύσεις, και λύση δεν είναι τα στρατόπεδα και η γκετοποίηση των άμοιρων αυτών ανθρώπων. Πρέπει να βάλουμε βαθιά το χέρι στην τσέπη και να επιστέψουμε αυτά που τους ληστέψαμε. Όχι όπως κάνουν οι διάφοροι οργανισμοί στέλνοντας βοήθεια το μεγαλύτερο μέρος της οποίας καταλήγει στους επιτήδειους ή πετώντας τους από τα αεροπλάνα αμφιβόλου ποιότητας προμήθειες, λες και είναι ζώα.
Πρέπει να φροντίσουμε να δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες στις χώρες τους για να μην αναγκάζονται να τις εγκαταλείπουν. Χρειάζεται χρήμα, κόπο αλλά πάνω απ’ όλα αγάπη. Αγάπη γι’ αυτούς τους ανθρώπους που τους έφερε σε αυτή την κατάσταση η απληστία του λευκού.
Για την δολοφονία του αστυφύλακα τι να πω; Αυτή η παράλογη βία από πού πηγάζει, ποιος παρανοϊκός νους βρίσκεται πίσω από αυτού του είδους την βία; Μήπως όμως και αυτοί είναι μέρος του παράλογου σκηνικού που ζούμε τις μέρες μας.
Όσο διάστημα ήμουνα στην Υεμένη δεν είχα καμία επαφή με τον έξω κόσμο, ούτε καν τα αποτελέσματα των εκλογών δεν έμαθα. Μπορεί οι συνθήκες εργασίας να ήταν σκληρές κάτω από τον καυτό ήλιο με υγρασία 95 με 100% αλλά το βράδυ πέφταμε για ύπνο χωρίς έννοιες, ίσως η μόνη μας έννοια ήταν να εξασφαλίσουμε μερικά μπουκάλια νερό για την επομένη. Και φτάνοντας εδώ ανακάλυψα ότι βρέθηκα στη ζούγκλα, την ζούγκλα των πολιτικών, την ζούγκλα των ΜΜΕ.
Φίλοι μου δεν ήθελα να γράψω τόσα πολλά, απλά ένα χαιρετισμό ήθελα να στείλω, αλλά παρασύρθηκα.
Ελπίζω να είστε όλοι σας καλά και να περάσετε ένα πολύ όμορφο καλοκαίρι.
Και για την αντιγραφή gskastro

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗ ΜΑΝΑ

Φίλοι μου με έκπληξη διαβάζω και ακούω αυτά που γίνονται γύρω μας. Μα με μεγαλύτερη έκπληξη άκουσα την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για τη εξίσωση της γυναίκας με τον άντρα στην συνταξιοδότηση.
Γίνεται μεγάλη σπέκουλα για το θέμα αυτό και έτσι δεν έχω ακόμα καταλάβει που το πάνε ή τι στην πραγματικότητα σημαίνει αυτή η υπόθεση.
Τι να σημαίνει άραγε ισότητα ανδρών – γυναικών στον μυαλό αυτών που κατευθύνουν τις τύχες μας!
Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε μια παραδοσιακή Ελληνική οικογένεια, γιαγιάδες (παππούδες δεν πρόλαβα) μάνα στο σπίτι και όχι στη δουλειά, το ίδιο και τα παιδιά μου, μόνο που πρόλαβαν και παππούδες και τώρα σειρά τα εγγόνια μου. Τα δύο τυχερά, η παράδοση συνεχίζεται, τα άλλα τρία όμως κάνουν πως και πως για να δουν την μάνα.
Σαν τρελή να σηκωθεί το πρωί να τα ετοιμάσει τα δύο για το σχολείο και το μικρό για το βρεφονηπιακό σταθμό. Γυρνά από την δουλειά για να τα ταΐσει, τα διαβάσει, τα πάει στο φροντιστήριο να μαγειρέψει για την άλλη ημέρα και να βάλει και το πλυντήριο. Και της λέμε τώρα αυτής της γυναίκας ότι θα πρέπει να δουλέψει μέχρι τα 65 γιατί έχει εξισωθεί με τον άντρα της. Και αυτός δουλεύει, καμιά όμως σχέση με αυτά που κατορθώνει να κάνει η μάνα των παιδιών του.
Θα τα καταλάβαινα όλα αυτά αν υπήρχε οργανωμένο κράτος (θα έπρεπε φυσικά να υπάρξει πρώτα κράτος) όπου θα γνώριζε η εργαζόμενη μάνα ότι έχει την αμέριστη υποστήριξή του. Είτε με βρεφονηπιακούς σταθμούς πλήρως οργανωμένους που θα παρελάμβαναν και θα παρέδιδαν το μωρό στο σπίτι του, αφού θα είχε επιστρέψει η μάνα. Είτε με σχολεία όπου θα έτρωγαν και θα μελετούσαν τα παιδιά και έτσι η μάνα δεν θα χρειαζόταν να τα μελετάει και να τα τρέχει σε φροντιστήρια.
Το μόνο που θα επιτύχουν με αυτόν τον τρόπο αν φυσικά δεν υπάρξει αντίδραση και μάλιστα έντονη, θα είναι η αύξηση της υπογεννητικότητας.
Αντίθετα μάλιστα θα έπρεπε να υποστηρίξουν με πάθος την εργαζόμενη μητέρα. Και μάλιστα θα έπρεπε να ασχοληθούν και με τον εργαζόμενο πατέρα. Αν θέλουν να εφαρμόσουν την πλήρη ισότητα ας το κάνουν σε άτομα που δεν ενδιαφέρονται να κάνουν οικογένεια αλλά ενδιαφέρονται μόνο για την επαγγελματική τους σταδιοδρομία.
Καλή η ισότητα αλλά υπάρχουν και όρια, δεν μπορούμε να τα ισοπεδώνουμε όλα.
Έχω την εντύπωση ότι οι τύχες μας καθορίζονται από άτομα προβληματικά, άτομα που δεν γνώρισαν την θαλπωρή της οικογένειας, την ανάγκη της μάνας και του πατέρα αλλά ειδικά της μάνας.

ΕΛΑΦΡΟΧΕΡΗΔΕΣ Ή ΑΝ ΠΡΟΤΙΜΑΤΕ ΧΡΗΣΤΙΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ

Και μια δροσερή φωτογραφία από τον Παρνασσό από την μεριά του Καλλίδρομου.


Φίλοι μου έχουμε ξαναπεί για την χρησιμότητα των συμβουλών και πόσο τις λαμβάνουν υπόψη τους οι λήπτες των συμβουλών.
Λοιπόν είμαι από αυτούς που ταράζουν τους άλλους σε συμβουλές και ειδικά τα εγγόνια μου και τα παιδιά μου.
Φαίνεται λοιπόν ότι η μοίρα μου έπαιξε άσχημο παιχνίδι και έγινα ο περίγελος όλης της οικογένειας.
Για να τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Λόγω μεγάλου φόρτου εργασίας είχα πολύ λίγο καιρό ή αν θέλετε και έλλειψη διάθεσης για blogging. Έμπαινα σας διάβαζα και αργά και που έγραφα κανένα βιαστικό σχόλιο.
Το περασμένο Σαββατοκύριακο είχαμε πάει με τον γιό μου για εργασίες μετρήσεων στο Καλλίδρομο και σκεφτόμουνα αυτό το Σαββατοκύριακο να ξεκουραστώ και αφενός να γράψω μια ανάρτηση για το υπέροχο Καλλίδρομο και αφετέρου να αφήσω σχόλια στις δικές σας αναρτήσεις.
Τα πράγματα όμως ήρθαν ανάποδα. Και να που γράφω για κάτι ελαφροχέρηδες συμπολίτες μας.
Την Παρασκευή τελειώνοντας την εργασία μου κατά τις 7 το απόγευμα στο γραφείο μου στο Αιγάλεω, ξεκίνησα να πάρω το μετρό και στην συνέχεια από το Μοναστηράκι τον ηλεκτρικό για Μαρούσι.
Μπαίνω στον ηλεκτρικό στριμωγμένος σαν σαρδέλα, με το δεξί κρατώ την τσάντα (ειδική με χοντρό δέρμα για να μην μπορούν να την σχίσουν και μου πάρουν τον σκληρό δίσκο που κουβαλώ μονίμως μαζί μου) και με το αριστερό κρατιόμουν για ισορροπία. Το πορτοφόλι το έχω σε μία μπανάνα που φορώ στην μέση και από πάνω καλά κουμπωμένο με φερμουάρ το τζάκετ που φτάνει μέχρι το μέσον των μηρών.
Όταν θέλω να πάρω κάτι από το πορτοφόλι ανοίγω το τζάκετ γιατί είναι δύσκολο να το σηκώσω και στη συνέχεια να ανοίξω το φερμουάρ της μπανάνας. Φτάνοντας στον σταθμό την Ομόνοιας αισθάνομαι κάτι περίεργο χωρίς να μπορώ να προσδιορίσω τι. Αυτόματα όμως αφήνω το αριστερό χέρι κατεβάζω το φερμουάρ του τζάκετ και πιάνω την μπανάνα. Η μπανάνα ανοικτή και το πορτοφόλι είχε κάνει φτερά. Εκείνη την ώρα ανοίγουν οι πόρτες του τραίνου και αρχίζει να βγαίνει και να μπαίνει κόσμος. Βάζω τις φωνές κλέφτης, μου έκλεψαν το πορτοφόλι. Ταυτόχρονα δύο τύποι με ξενική προφορά σηκώνουν τα χέρια τους και μου λένε ψάξε με δεν το πήρα εγώ.
Βγαίνουμε και οι τρείς από το τραίνο και επαναλαμβάνουν να τους ψάξουν. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιώ ότι μάλλον ήταν συνεργάτες (μου το επιβεβαίωσαν αργότερα στην αστυνομία) και το πορτοφόλι βρισκόταν είδη σε άλλα χέρια.
Δεν σας κρύβω ότι σοκαρίστηκα, είχα πολλά χρήσιμα πράγματα στο πορτοφόλι πλην των χρημάτων.
Μπαίνω σε ταξί και τηλεφωνώ στα παιδιά μου να αρχίσουν να τηλεφωνούν στις τράπεζες να ακυρωθούν όλες μου οι κάρτες. Έλα όμως που λόγω της σύγχυσης δεν θυμόμουνα ποιες κάρτες είχα. Τελικά μέχρι να φτάσω στο σπίτι (ο ταξιτζής καλή του ώρα καταλαβαίνοντας τον πόνο μου έτρεχε σαν παλαβός) είχαν ακυρωθεί οι περισσότερες. Αργότερα θυμήθηκα και άλλες δύο και τις ακύρωσα εγώ.
Συμπέρασμα, κάτι σαν συμβουλή. Κυκλοφορούν πολλοί ελαφροχέρηδες και αν σας βάλουν στο στόχο δεν γλυτώνετε. Απορώ δε γιατί οι τηλεοπτικοί σταθμοί δεν αναφέρουν αυτά τα περιστατικά σε καθημερινή βάση για να αρχίσει ο κόσμος να προσέχει περισσότερο. Ίσως δεν συμβάλλουν στην ακροαματικότητα. Ανακάλυψα από την αστυνομία αλλά και άλλους ότι είναι τρομερά μεγάλος ο αριθμός των μικροκλοπών στο μετρό και ηλεκτρικό.
Καλόν είναι λοιπόν να έχετε σε κάποια άλλη τσέπη ένα χαρτί με το τι περιέχει το πορτοφόλι σας ή η τσάντα σας και τα αντίστοιχα τηλέφωνα για να ειδοποιήσετε για τις κάρτες σας. Την ώρα που θα σας συμβεί αποκλείεται να θυμηθείτε για να τα αναφέρετε στην αστυνομία αλλά και να ειδοποιήσετε τις Τράπεζες.
Το κινητό σας σε κάποια εσωτερική τσέπη για να μη το κλέψουν και αυτό και να μπορέσετε να επικοινωνήσετε. Αν και οι περισσότεροι είναι κρεμασμένοι στο κινητό και μιλούν όλη την ώρα και επομένως δεν υπάρχει πιθανότητα να σας το κλέψουν.
Από Δευτέρα ξεκινώ την διαδικασία να βγάλω ταυτότητα, δίπλωμα οδήγησης, νέες κάρτες και να αλλάξω τους λογαριασμούς στις Τράπεζες και το κυριότερο να ειδοποιηθεί ο Τειρεσίας μέσω μιας τον Τραπεζών.
Το καλύτερο το άφησα τελευταίο. Μπαίνω στο σπίτι και ακούω την Κάστραινα να έχει λήθη στα γέλια και να λέει στην κόρη μου «σκέψου τον πατέρα σου ανάμεσα σε τρεις τέσσερεις ξένες να νομίζει ότι τον χαϊδολογούν και αυτές να του παίρνουν το πορτοφόλι»
Φίλοι μου από εκείνη την ώρα η ζωή μου έγινε μαρτύριο, έρχεται η μικρή εγγονή «παππού που είπες να κρύβουμε το χαρτζιλίκι μας;» και αμέσως μετά η μεγάλη «παππού θα το λέω την Δευτέρα στις συμμαθήτριες μου και θα γίνει χαμός» Με ξέρουν από τις συμβουλές που τους δίνω. Το χειρότερο όμως η Κάστραινα « πάρε αυτό το χαπάκι γιατί φαίνεσαι πολύ κόκκινος, φαίνεται σε αναστάτωσαν πολύ οι τύπισσες» και τα βάζει γέλια.

ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

Θεωρικό ταμείο, κάπου το είχα ακούσει μα που το είχα διαβάσει, τελικά τη λύση τη βρήκα που αλλού μα στο Internet.
“Από το θεωρικό ταμείο επιδοτούνταν οι φτωχότεροι πολίτες, για να παρακολουθήσουν τις θεατρικές παραστάσεις, οι οποίες για τους αρχαίους Έλληνες αποτελούσαν μέσο εκπαίδευσης.”
Μα είναι δυνατόν 2500 χρόνια πριν να είχαν σκεφτεί τέτοια πράγματα. Καλά, η δημοκρατία μα και ολίγος σοσιαλισμός!
Πρέπει να το ψάξω περισσότερο, τώρα που έχω τα κέφια μου.
Ακούμε τους ξένους διαβάζουμε τους ξένους και βλέπουμε καταπληκτικά ντοκιμαντέρ για την Ελλάδα και τον αρχαίο πολιτισμό και εμείς μεμψιμοιρούμε. Όλοι θέλουν το κακό μας όλοι μας ζηλεύουν.
Μακάρι να μας κατατρέχουν με αυτό τον τρόπο αναδεικνύοντας την Ελλάδα. Μάλλον κάτι άλλο συμβαίνει, μάλλον εμείς ζηλεύουμε τους αρχαίους μας προγόνους που δεν μπορούμε να τους φτάσουμε και το ρίχνουμε στους ξένους.
Τελικά τι θέλουμε, το ξέρουμε; Μήπως θέλουμε να καθόμαστε και να δουλεύουν για εμάς δούλοι; Μήπως όμως και το έχουμε πετύχει με το να έχουμε όλους αυτούς τους ξένους να δουλεύουν ακόμα και χωρίς ασφάλιση και εμείς να την περνάμε με το χαρτζιλίκι του μπαμπά στις καφετέριες;
Και καλά εδώ στην πρωτεύουσα, ας πούμε ότι ο μπαμπάς βγάζει κάποιο μεροκάματο και δίνει κάποιο χαρτζιλίκι στα παιδιά του. Έχετε δει τι γίνεται όμως στην επαρχία; Η νεολαία στα καφενεία να παίζουν πρέφα και οι μανάδες με τους γέρους και τους ξένους εργάτες στα χωράφια.
Ας ξαναέρθω όμως στο θεωρικό ταμείο. Την βρήκα την λέξη αυτή διαβάζοντας τον Δ΄ λόγο του Δημοσθένη κατά Φιλίππου. Βασικά τα σούρνει στους Αθηναίους για την οκνηρία τους και για την αβλεψία τους. Θεωρεί ότι τρέχουν πίσω από τα γεγονότα και όταν κάποιος τους προειδοποιεί τον κατεβάζουν από το βήμα.. Πολύ επίκαιρος ο Δημοσθένης.
Αρχικά το θεωρικό ταμείο ήταν για τους φτωχούς, με την πάροδο του χρόνου, καθώς τα έσοδα αυξανόντουσαν άρχισαν να παίρνουν από το ταμείο και οι έχοντες και κατέχοντες της εποχής εκείνης.
Το θεωρικό ταμείο εκτός από τα έσοδα που είχε από τα δημόσια έσοδα τα οποία μάλιστα είχαν αυξηθεί από την καλή διαχείριση του Ευβούλου και την καλύτερη εκμετάλλευση των λατομείων του Λαυρίου, είχε και άλλη πηγή εσόδων. Τα πρόστιμα που έβαζαν στους πλούσιους ή οι δημεύσεις των περιουσιών τους μετά από καταγγελίες.
Αρκούσε μια καταγγελία και με μυστική ψηφοφορία έπαιρναν απόφαση για δήμευση της περιουσίας του καταγγελλόμενου. Το εξωφρενικό δε ήταν ότι οι καταγγέλλοντες (τις περισσότερες φορές συκοφάντες) είχαν ασυλία από παρόμοιες καταγγελίες εφόρου ζωής. Κάτι σαν τους σημερινούς βουλευτές μας.
Το φαινόμενο αυτό είχε μετατραπεί σε μάστιγα και πολλοί επώνυμοι είχαν αρχίσει να το καταγγέλλουν.
Τελικά ένας τόσο προοδευτικός θεσμός είχε αρχίσει να εκφυλίζεται από την απληστία του ανθρώπου.
Τώρα τι συμπέρασμα μπορεί να βγάλει κάποιος απ’ όλα αυτά. Μα τι άλλο από το ότι είμαστε πραγματικοί ανόθευτοι απόγονοι των αρχαίων κατοίκων αυτής της χώρας.

ΔΥΝΑΜΗ ΨΥΧΗΣ

Φίλοι μου όσοι έχετε μπει στο blog μου τις τελευταίες ημέρες θα γνωρίζετε ότι με ταλαιπωρεί μια γρίπη που με κτύπησε στο στήθος. Επακόλουθο το κλείσιμο στο σπίτι και για 10 ημέρες είμαι σαν θηρίο κλεισμένο σε κλουβί. Φυσικά μη αντέχοντας την κλεισούρα την ένατη ημέρα βγήκα έξω και ξανακύλησα.
Σήμερα το πρωί λοιπόν μη έχοντας τι να κάνω, ασχολήθηκα με το ζάπιν στην τηλεόραση και όπως ήταν φυσικό έπεσα και στο «Καλημέρα» του Γ. Παπαδάκη.
Δεν προχώρησα σε άλλο σταθμό, έμεινα καρφωμένος εκεί σαν να είχα παραλύσει. Εκεί μπροστά στο φακό ήταν ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ Φώτης Τζίμας.
Πάσχει από την ασθένεια ALS (Αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση). Μία ασθένεια που σε τελειώνει μέσα σε δύο χρόνια, τόσο άντεξε και ο αδελφός της γυναίκας μου.
Ο Φώτης όμως ζει ακόμα και το παλεύει.
Ένας άνθρωπος με μια ΔΥΝΑΜΗ ΨΥΧΗΣ που δεν τη φανταζόμουνα, εγώ παραπονιόμουν για το κλείσιμό μου των ολίγων ημερών στο σπίτι και αυτός, εκεί μπροστά μου καθηλωμένος στο κρεβάτι του για πόσα χρόνια, μας έστελνε μηνύματα με τα μάτια του μέσω του κομπιούτερ.
Ξέρω, θα μου πείτε υπάρχουν και άλλοι, ναι αλλά για κάποιο λόγο που δεν μπορώ να εκφράσω αυτός ο άνθρωπος με συγκλόνισε.
Μπήκα στη διεύθυνσή του (http://als-net.gr) , διάβασα την ιστορία του, τους αγώνες του τις απογοητεύσεις του, δεν λύγησε όμως, θέλει να ζήσει και όπως γράφει:
“ Τώρα το γιατί είμαι ευτυχισμένος δεν θα σας το πω, σκεφτείτε ότι θέλετε, όλα παίζουν. Τα πάντα είναι δυνατά για το μυαλό μας.
5 χρόνια (=60 μήνες) με ALS, ισοδυναμούν με πολλά, πάρα πολλά χρόνια ζωής ενός υγιούς ατόμου. Πριν από την ασθένεια έλεγα ότι ήμουν 800 χρόνων, γιατί είχα ξεπεράσει και τα πιο απίθανα παιδικά μου όνειρα. Με την ασθένεια και πάλι ξεπέρασα τα όνειρά μου, πράγμα που αφού το μπόρεσα εγώ το μπορείτε και εσείς.
Τώρα πια ούτε εγώ ξέρω πόσων χρόνων είμαι, ότι σκεφτείτε μέσα είσαστε...
Έκανα στην ζωή μου όνειρα και πολλές φορές ξεπερνούσα την φαντασία μου. Την ξόδεψα με το παραπάνω την ζωή μου και όταν έρθει ο "βαρκάρης" δεν θα βρει τίποτα να πάρει, γι' αυτό με αποφεύγει.”
Αξίζει τον κόπο φίλοι μου να μπείτε στη διεύθυνση που σας έγραψα, να δείτε το βιντεάκι, να διαβάσετε την ιστορία του, καλό θα σας κάνει όπως έκανε και σ’ εμένα. Μπορεί να συγκινήθηκα, μπορεί να δάκρυσα, αλλά τώρα ξέρω ότι υπάρχουν ΑΝΘΡΩΠΟΙ, υπάρχει ΔΥΝΑΜΗ ΨΥΧΗΣ.

Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΠΙΔΑ

Αυτές τις ημέρες είμαι κλεισμένος στο σπίτι λόγο ασθένειας και μη έχοντας τι να κάνω ασχολήθηκα με το διάβασμα. Λίγο ιστορία όπου για μία ακόμα φορά συνειδητοποίησα ότι είμαστε γνήσιοι απόγονοι των αρχαίων κατοίκων αυτού του τόπου, λίγο ιατρικά νέα όπου διάβασα για καταπληκτικά επιτεύγματα με τα βλαστοκύτταρα ιδίως για εμάς τα αρσενικά και ασχολήθηκα αρκετά και με τον καινούργιο πρόεδρό μας.
Τα τηλεφωνήματα των φύλων μου πολλά για να μου ευχηθούν περαστικά αλλά και να εκφράσουν των ενθουσιασμό τους για τον καταπληκτικό λόγο και τις προθέσεις του νέου μας προέδρου, του προέδρου που σαν ένας άλλος Κένεντι θα σώσει τον κόσμο όλον.

Απόρησα με τον εαυτόν μου γιατί δεν αισθανόταν και δεν μοιραζόταν τον ενθουσιασμό που αισθανόντουσαν οι φίλοι μου και απ’ ότι κατάλαβα και πολύς άλλος κόσμος για τον χαρισματικό αυτόν άνδρα.

Βάλθηκα λοιπόν να βρω και να διαβάσω τον λόγο του. Πράγματι εμπνευσμένος και μεστός λόγος στο πρώτο διάβασμα, δεν απέφυγα όμως τον πειρασμό να τον διαβάσω και δεύτερη και τρίτη φορά. Βλέπετε κάτι μου είχε προξενήσει την ανάγκη αυτή, κάτι που το ένστικτό μου έλεγε πρόσεξε.

Ναι είναι γεγονός ότι είναι χαρισματικός και πανέξυπνος άνθρωπος και γι’ αυτό πολύ πιο επικίνδυνος από τον προκάτοχό του. Είναι σίγουρο ότι δεν θα ακολουθήσει τις χοντροκομμένες μεθόδους του προηγούμενου, οι δικές του θα είναι πιο εκλεπτυσμένες αλλά και για τον λόγο αυτό περισσότερο επικίνδυνες. Μακάρι να πέφτω έξω, μακάρι να κάνω λάθος, ας περιμένουμε.

Θα παραθέσω λοιπόν εντός εισαγωγικών όσα μου προκάλεσαν εντύπωση και με κάποια σχόλια δικά μου.

«Ευχαριστώ τον Πρόεδρο Μπους για τις υπηρεσίες του στο έθνος»

Πολύ σωστός ευχαριστεί τον προκάτοχό του γιατί υπηρέτησε το έθνος τους. Άλλωστε και ο ίδιος θα κοιτάξει το συμφέρον του έθνους του όπως και ο Μπους. Με ποιους τρόπους; Θα το ανακαλύψουμε στο μέλλον.

«Το έθνος μας είναι σε πόλεμο, ενάντιο σε ένα πολυδαίδαλο δίκτυο βίας και μίσους.»

Μια από τα ίδια, άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς.

«Αμερική είναι φίλος κάθε έθνους και κάθε άνδρα, γυναίκας και παιδιού, που ζητά ένα μέλλον ειρήνης και αξιοπρέπειας, και ότι είμαστε έτοιμοι και πάλι να ηγηθούμε.»

Η Νέα αυτοκρατορία δεν μπορεί να αποβάλει την επιθυμία της να ηγηθεί και πάλι του κόσμου όλου, με ποιο κόστος όμως και ποιος θα το πληρώσει;

«Δεν θα απολογηθούμε για τον τρόπο ζωής μας, ούτε και θα διστάσουμε να τον υπερασπιστούμε. Και σε εκείνους που θέλουν να προωθήσουν τους στόχους τους σπέρνοντας τρόμο και σφαγιάζοντας αθώους, σας λέμε τώρα ότι το πνεύμα μας είναι ισχυρότερο και δεν μπορεί να λυγίσει. Δεν μπορείτε να αντέξετε στον αγώνα εναντίον μας, και θα σας νικήσουμε.»

Η πρώτη πρόταση μου φαίνεται λιγάκι αλαζονική αλλά και λίαν επικίνδυνη. Η δεύτερη και τρίτη μάλλον θα απευθύνεται προς το Ισραήλ για τις θηριωδίες που διαπράττει εν ονόματι της ασφάλειάς του και προφανώς θα έχει πρόθεση εάν συνεχίσει να του κηρύξει πόλεμο. Άλλωστε και για τον λόγο αυτό το Ισραήλ αποχώρησε εσπευσμένα προ της ορκωμοσίας του γιατί γνώριζε προφανώς το περιεχόμενο του λόγου.

«Θα αρχίσουμε να αφήνουμε με υπευθυνότητα το Ιράκ στον λαό του και να σφυρηλατούμε μια κερδισμένη με κόπο ειρήνη στο Αφγανιστάν.»

Εδώ δεν είμαι σίγουρος αν η μετάφραση είναι σωστή. Δεν έχω το αγγλικό κείμενο και έτσι δεν ξέρω αν εννοούσε θα σφυρηλατήσουμε ή σφυροκοπήσουμε.

«Προς εκείνους τους ηγέτες ανά την υφήλιο που θέλουν να σπείρουν διχόνοια ή να καταλογίσουν τα δεινά της κοινωνίας τους στην Δύση ―μάθετε ότι ο λαός σας θα σας κρίνει με βάση το τι μπορείτε να οικοδομήσετε, όχι τι μπορείτε να καταστρέψετε.»

Εδώ μάλλον προσπαθεί να μας καθησυχάσει εννοώντας ότι δεν θα επεμβαίνει σε τρίτες χώρες για να απομακρύνει τις φαύλες κυβερνήσεις αλλά θα το αφήνει στους λαούς των χωρών αυτών όπως έγινε με τον Σαλβαδόρ Αλιέντε στη Χιλή όπου τον ανέτρεψε η αγανάκτηση του απλού λαού.

(Για τους αγέννητους τότε, ο δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος της Χιλής Αλιέντε ανατράπηκε και η δημοκρατία καταλύθηκε από τον στρατό με αρχηγό τον Πινοσέτ και με ενεργή συμμετοχή της CIA και οργανωτή τον Κίσινγκερ επί προεδρίας του Νίξον. Ο λόγος ήταν η πρόθεση του Αλιέντε να κρατικοποιήσει τα μεταλλεία χαλκού αμερικάνικης ιδιοκτησίας) . Κάτι τέτοιο φαντάζομαι περιμένει και τον Ούγκο Τσάβες της Βενεζουέλας καθώς και άλλες δημοκρατίες της Λατινικής Αμερικής.

Δεν ξέρω φίλοι μου αν πρέπει να ανησυχώ ή να συμμεριστώ τον ενθουσιασμό των όσων ελπίζουν ότι ένας άνθρωπος σε μία χώρα σαν την Αμερική θα λύσει τα προβλήματά μας. Θα κρατήσω όμως κάτι από τον λόγο του που νομίζω ότι αφορά όχι μόνο τους Αμερικάνους αλλά και τον κόσμο όλον.

«Η καλοσύνη να βάλεις στο σπίτι σου ένα ξένο όταν ξεσπάσει η πλημμύρα, η ανιδιοτέλεια των εργατών που προτιμούν να μειώσουν τον χρόνο εργασίας τους παρά να δουν έναν φίλο να χάνει τη δουλειά του ― αυτά είναι που μας προστατεύουν στις δυσκολότερες στιγμές μας. Το θάρρος του πυροσβέστη που ανεβαίνει ένα κλιμακοστάσιο γεμάτο καπνό, μα και η προθυμία ενός γονιού να αναθρέψει ένα παιδί ― αυτά τελικά καθορίζουν τη μοίρα μας.»

Με άλλα λόγια φίλοι μου ο πρόεδρος της Αμερικής και ο λαός της θα κάνει αυτό που πρέπει να κάνει για την δική του χώρα, εμείς όμως τι είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε για τον εαυτόν μας τον συνάνθρωπό μας και για αυτή την άμοιρη πατρίδα μας; Πότε επιτέλους θα αποφασίσουμε να πάρουμε τις τύχες αυτής της χώρας στα χέρια μας και να μην ελπίζουμε μοιρολατρικά σε κάποια ξένη χείρα βοηθείας; Γιατί πρέπει να ελπίζουμε σε έναν Πούτιν ή έναν Ομπάμα ή ακόμα και στον θεό που ούτως ή άλλως δεν πιστεύουμε;

Τι θα λέγατε όμως για ένα αποχαιρετιστήριο τραγουδάκι στον Μπους που εύχομαι και ελπίζω να μην αποζητήσουμε;

ΣΤΟ ΚΑΛΟ ΝΑ ΠΑΣ ΚΑΛΕ ΜΟΥ ΧΡΟΝΕ.

Φίλοι μου bloggers ήρθε η ώρα να αποχαιρετήσουμε το 2008, ένα έτος γεμάτο γεγονότα άλλα ευχάριστα και άλλα δυσάρεστα. Δυστυχώς τα τελευταία της χώρας μας αλλά και γειτονικών χωρών είναι τα πλέον δυσάρεστα. Οι πιο μεγάλοι έχουν ξαναζήσει τέτοιες καταστάσεις, ίσως και χειρότερες οι μικρότεροι σε ηλικία τις αντιμετωπίζουν με την αδρεναλίνη της νεότητας.

Δεν θα απαριθμήσω το τι έγινε αυτόν τον χρόνο, τα διαβάσαμε ή τα είδαμε στην τηλεόραση. Ποια είναι τα ίχνη που άφησαν επάνω μας μόνο εμείς οι ίδιοι το ξέρουμε, είναι όμως ένας επιπλέον χρόνος εμπειρίας για τον καθένα.

Για τον γράφοντα ήταν ένας γεμάτος χρόνος. Γεμάτος με εκπλήξεις και πρωτόγνωρες εμπειρίες. Είχα την εντύπωση ότι όταν κάποιος φτάσει τα 74 δεν έχει να περιμένει και πολλά καινούργια πράγματα στην ζωή του. Φαίνεται όμως ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι.

Απέκτησα e-φίλους στο διαδίκτυο, που να φανταζόμουνα ότι ξαφνικά θα μου την έδινε και θα άρχιζα να αλληλογραφώ με ανθρώπους που ούτε γνώριζα. Θα έλεγα μάλιστα ότι με μερικούς αισθάνομαι ότι είναι αδελφές ψυχές. Τώρα τελευταία όμως, λόγω της εργασίας μου παραμελώ λιγάκι τους e-φίλους.

Έχασα ένα πολύ αγαπημένο φίλο, έναν άνθρωπο που αγαπούσα και θαύμαζα απεριόριστα για το θάρρος του στις αντιξοότητες της ζωής που τις τράβαγε σαν μαγνήτης.

Ξεκινήσαμε με τον γιό μου μια τεχνική εταιρία. Δύσκολη από τη φύση της η δουλεία αυτή, ακόμα όμως δυσκολότερη για ένα γέροντα 74 ετών. Η δουλειά δεν κοιτάει γιορτές, τις τρεις ημέρες μετά τα Χριστούγεννα τις περάσαμε στο Καλλίδρομο από όπου και οι φωτογραφίες. Μας αποζημίωσε όμως το χιόνι και η υπέροχη διαδρομή από τα Καμένα Βούρλα μέχρι το Μόδι.


Το πρώτο δειλό χιονάκι λίγο έξω από τα Καμένα Βούρλα



Εδώ τα πράγματα αρχίζουν να δυσκολεύουν. Μπροστά ο γιος μου άνοιγε τον δρόμο και πίσω ο γράφων με τα μηχανήματα.



Τα πράγματα είχαν δυσκολέψει πολύ σε κάποια χρονική περίοδο.



Εδώ παίρνουμε την κατηφόρα προς το Μόδι όπου υπάρχει μεγάλη βελτίωση.



Και η επιστροφή το βράδυ. Πάντα μπροστά ο γιος.



Θα με ρωτήσετε τι είναι αυτά πάλι; Δεν μπορούσα να μην τα βάλω. Είναι τα τελευταία μου αποκτήματα. Μου τα πέταξαν στον κήπο μου και τώρα είναι μέρος του ζωικού μου βασιλείου. Δεν είναι καταπληκτικά!

Καλές μου φίλες και φίλοι εύχομαι σε όλους σας η καινούργια χρονιά να φέρνει μόνο χαρές, υγεία και ειρήνη σε εσάς και τις οικογένειές σας αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο. Πολλά φιλιά σε όλους από τον gskastro

ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

Φίλοι μου όπως όλοι σας έτσι και εγώ προβληματίστηκα, αγανάκτησα στενοχωρήθηκα για όσα συμβαίνουν στην πατρίδα μας. Τι είναι αυτό που έκανε ένα τόσο φιλήσυχο λαό να εξεγερθεί και να καταστρέψει ότι εύρισκε μπροστά του, βρίσκοντας δικαιολογία τον φόνο ενός μικρού παιδιού.
Και φυσικά βρέθηκαν οι επιτήδειοι να εκμεταλλευτούν την τραγωδία αυτή στο έπακρον. Αντί να κατεβούμε όλοι μας ειρηνικά να διαλαλήσουμε την αντίθεση μας στις πρακτικές ενός ανάλγητου κράτους, φρόντισαν να δημιουργήσουν μια πραγματική κόλαση στις πόλεις της Ελλάδας για να αποτρέψουν ακριβώς αυτό, την μαζική ειρηνική παρουσία μας. Γιατί ποιος νουνεχής γονιός θα πάρει τα παιδιά του να κατέβει σε μια τέτοια κόλαση; Μερικοί μπορεί να πήγαν, είναι όμως αρκετό αυτό; Μήπως αν δεν γινόντουσαν όλα αυτά που παρακολουθήσαμε, θα είχε μαζική παρουσία ο κόσμος; Μήπως θα ήμασταν κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες, ίσως και εκατομμύριο και όχι μερικές ολίγες χιλιάδες, αν ήταν και τόσοι;
Μήπως αυτό είναι που φοβούνται οι διαχρονικά κρατούντες, την μαζική παρουσία μας;
Μήπως τελικά όλα αυτά τα έκτροπα που γίνονται εδώ και τρεις τουλάχιστον δεκαετίες με τους γνωστούς άγνωστους αυτό ακριβώς το σκοπό έχει; Να μας αποτρέψει δηλαδή να διαδηλώσουμε μαζικά αλλά ειρηνικά.
Έχω γράψει ξανά ότι σε καθημερινή βάση σκοτώνονται άνθρωποι στην άσφαλτο (συνολικά 2,5 χιλιάδες τον χρόνο) και τραυματίζονται πολλοί περισσότεροι. Και αυτοί στην ουσία δολοφονούνται όπως και ο μικρός Αλέξης. Τους δολοφονεί η αδιαφορία του κράτους με τους κάκιστους δρόμους που έχει κατασκευάσει, τους δολοφονεί οι αδιαφορία των οργάνων της τάξεως που δεν τσακίζουν στην κυριολεξία της λέξεως (επιβάλλοντας τον ΚΟΚ, δεν χρειάζονται πιστόλια στην περίπτωση αυτή) όσους παραβιάζουν τους κανόνες οδικής κυκλοφορίας και τελικά τους δολοφονούμε εμείς οι ίδιοι με την αλαζονεία μας πιστεύοντας ότι γινόμαστε θεοί όταν καθίσουμε πίσω από ένα τιμόνι.
Στην περίπτωση αυτή δεν μιλάμε δεν αντιδρούμε ούτε εμείς αλλά ούτε και τα ΜΜΕ, βλέπεται δεν πουλάει. Στην περίπτωση αυτή παίρνουμε εμείς τη θέση του αστυφύλακα που σκότωσε τον μικρό Αλέξη. Στην περίπτωση αυτή το θεωρούμε φυσιολογικό να αφαιρέσουμε μια ζωή. Ωχ! αδελφέ ένα ατύχημα είναι.
Μήπως όμως τελικά δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα, μήπως όλα αυτά έχουν να κάνουν με το γενετικό υλικό του Έλληνα;
Έψαξα αρκετά στο διαδίκτυο και βρήκα ημερομηνίες και γεγονότα που αναστάτωσαν την Ελληνική κοινωνία μετά την απελευθέρωσή μας από τους Τούρκους. Είμαστε πραγματικά καταπληκτικοί, την ώρα που ο Ιμπραήμ όργωνε την Πελοπόννησο, εμείς τρωγόμασταν μεταξύ μας.
Παρακάτω έβαλα μερικά γεγονότα και τις αντίστοιχες ημερομηνίες. Ήταν ατελείωτες σελίδες και τις περιόρισα όσο μπορούσα, σταματώντας και στο 1908, ίσως άλλη φορά συνεχίσω. Δεν είναι ανάγκη να τις διαβάσετε όλες, μια σταχυολόγηση αρκεί.
Φθινόπωρο 1823 Αρχίζει η διαμάχη ανάμεσα στους αγωνιστές.
26/11/1823 Το Νομοτελεστικό στέλνει στο Άργος τους Νικηταρά, Τσόκρη και Π. Κολοκοτρώνη για να διαλύσουν βίαια τη Βουλή. Οι Βουλευτές καταφεύγουν στο Κρανίδι.
16-17/1/1824 Δύο κυβερνήσεις: Η μία στην Τρίπολη με τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και η άλλη στο Κρανίδι με τον Κουντουριώτη.
Μάιος 1824 Τελειώνει η πρώτη φάση της πολιτικής σύγκρουσης με την κατάληψη του Ναυπλίου από τους οπαδούς του Κουντουριώτη. Διεξάγονται εκλογές.
8-12 Μαΐου 1824 Συγκρούσεις ανάμεσα σε κυβερνητικές και αντικυβερνητικές δυνάμεις κοντά στο Άργος και Ναύπλιο.
12/6/1824 Η άφιξη των εκπροσώπων του Νομοτελικού σώματος στο Ναύπλιο σηματοδοτεί την παύση του εμφύλιου πολέμου.
22/10/1824 Ο Παπαφλέσσας, υπουργός εξωτερικών, εισβάλλει στην Αρκαδία για να πλήξει τους οπαδούς του Κολοκοτρώνη.
12/11/1824 Θάνατος Πάνου Κολοκοτρώνη σε συμπλοκές με οπαδούς του Κουντουριώτη έξω από την Τριπολιτσά.
30/12/1824 Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης παραδίδεται στην Κυβέρνηση.
6/2/1825 Κολοκοτρώνης, Κανέλλος και Νικόλαος Δεληγιάνης, Παναγιώτης και Ιωάννης Νοταράς, Θ. Γρίβας και άλλοι προφυλακίζονται
7/4/1825 Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος φυλακίζεται από τους κυβερνητικούς στην Ακρόπολη
18/5/1825 Η κυβέρνηση χορηγεί αμνηστία στον Θ. Κολοκοτρώνη, ο οποίος αναλαμβάνει την αρχηγία του αγώνα εναντίον του Ιμπραήμ, ο οποίος διεξήγαγε επιτυχείς μάχες εναντίων των Ελλήνων μέχρι τότε.
31/5/1825 Δολοφονία της Μπουμπουλίνας στις Σπέτσες
5/6/1825 Δολοφονία του φυλακισμένου στην Ακρόπολη Οδυσσέα Ανδρούτσου.
Δεκέμβριος 1830 Στάση των Μαυρομιχαλαίων στη Μάνη εναντίον Καποδίστρια
23/1/1831 Σύλληψη του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και ταραχές στην Μάνη.
Απρίλιος 1831 Επιβάλλεται λογοκρισία.
Μάιος 1831 Ίδρυση Συνταγματικής Επιτροπής στην Ύδρα. Ανταρσία στην Σύρο και Αίγινα
14/7/1831 Υδραίοι καταλαμβάνουν το ναύσταθμο στον Πόρο.
1/8/1831 Ο Μιαούλης πυρπολεί πλοία του εθνικού στόλου στον Πόρο.
Σεπτέμβριος 1831 Στασιαστικά κινήματα σε πολλές επαρχίες της Πελοποννήσου.
27/9/1831 Δολοφονία στο Ναύπλιο του κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια. Εκλέγεται Διοικητική επιτροπή από τον Αυγουστίνο Καποδίστρια, Θ. Κολοκοτρώνη και Ιωάννη Κωλέττη.
9/12/1831 Συγκρούσεις στο Άργος μεταξύ κυβερνητικών και συνταγματικών.
7/9/1833 Συλλαμβάνονται και φυλακίζονται οι Θ. Κολοκοτρώνης, ο γιός του Γενναίος, ο Δημήτριος Πλαπούτας, Ο Κίτσος Τζαβέλλας και άλλοι οπαδοί του Ρωσικού κόμματος με την κατηγορία εσχάτης προδοσίας.
25/5/1834 Ο Θ. Κολοκοτρώνης και ο Δημήτριος Πλατούτας καταδικάζονται σε θάνατο.
11/4/1838 Εξέγερση των κατοίκων στην Ύδρα γιατί θέλουν να εξαιρεθούν από το νόμο περί στρατολογίας.
3/9/1843 Επαναστατική κίνηση στρατιωτικών μονάδων των Αθηνών και πολιτών υπό την αρχηγία των Δ. Καλλέργη, Ι. Μακρυγιάννη και Α. Λόντου με κύριο αίτημα την παραχώρηση Συντάγματος.
18/3/1844 Ο Όθων ορκίζεται πίστη στο Σύνταγμα. Η εθνοσυνέλευση ψηφίζει εκλογικό νόμο. Αποκλείονται όσοι δεν διαθέτουν κινητή ά ακίνητη περιουσία και οι γυναίκες.
4/8/1844 Παραιτείται η κυβέρνηση Α. Μαυροκορδάτου διαμαρτυρόμενη για τη στάση του Όθωνα.
8/3/1848 Αναστέλλεται η μετατρεψιμότητα των ελληνικών τραπεζογραμματίων λόγω της διεθνούς οικονομικής ύφεσης.
Πάσχα 1849 Οργισμένος όχλος προκαλεί ζημίες στο σπίτι βρετανού υπηκόου (Δον Πατσίφικο) πορτογαλικής καταγωγής και ισραηλίτης στο θρήσκευμα.
4/1/1850 Από το παραπάνω γεγονός ο βρετανικός στόλος αποκλείει για ένα εξάμηνο τα ελληνικά παράλια
14/5/1854 Αποκλεισμός του Πειραιά από βρετανικά και γαλλικά πολεμικά πλοία. Μετάδοση χολέρα στην πρωτεύουσα από τα πληρώματα των πλοίων.
18/2/1857 Αναχώρηση αγγλογαλλικού στρατού κατοχής από την Ελλάδα.
10/5/1859 Διήμερες συγκρούσεις ανάμεσα σε φοιτητές που φορούν ψάθινα καπέλα Σίφνου (σκιάδια) και στην αστυνομία καταλήγουν σε αντικυβερνητικές διαδηλώσεις, τραυματισμούς και συλλήψεις διαδηλωτών.
3/9/1860 Επεισόδια στη διάρκεια διαδήλωσης στην Πλατεία Συντάγματος για την επέτειο της Επανάστασης 3ης Σεπτεμβρίου του 1843, καταλήγουν σε συνθήματα εναντίον Όθωνα και συλλήψεις πολλών διαδηλωτών.
18/5/1861 Η «Χρυσή Νεολαία» μυστική μαχητική οργάνωση αποτυγχάνει να εξοντώσει τον Όθωνα.
6/9/1861 Αποτυχημένη δολοφονική απόπειρα εναντίον της βασίλισσας Αμαλίας. Καταδικάζεται ο Α. Δόσιος σε θάνατο. Του απονέμεται χάρη.
10/10/1862 Ξεσπά επανάσταση που οδηγεί τον Όθωνα σε έξωση από την Ελλάδα.
10/11/1862 Διαδηλώσεις στην Αθήνα υπέρ της υποψηφιότητας του Άγγλου πρίγκιπα Αλφρέδου για τον ελληνικό θρόνο
18/6/1863 Η συμμορία του Κυριάκου με την προστασία της Χωροφυλακής καταλαμβάνει τη Μονή των Ασωμάτων στην Αθήνα. Ο υπουργός στρατιωτικών διατάσσει την σύλληψη του λήσταρχου. Ο διοικητής του 6ου τάγματος τίθεται αλληλέγγυους προς τους ληστές.
18-20/6/1863 Σοβαρές αιματηρές συγκρούσεις ανάμεσα σε παρατάξεις «Πεδινών» (Βούλγαρης) και των «Ορεινών» (Κανάρης, Γρίβας) στην περιοχή Πλατείας Ομόνοιας με 200 νεκρούς.
3/11/1865 Ο πρωθυπουργός Ε. Δεληγιώργης εξαναγκάζεται σε παραίτηση εξαιτίας δυσαρέσκειας της κοινής γνώμης για το σύμβουλο του Γεωργίου, Γουλιέλμο Σπόνεκ.
2/6/1866 Έκρηξη ηφαιστείου Θήρας, ηρεμεί μετά 5 χρόνια.
11/9/1866 Η τραγωδία της Μονής του Αρκαδίου
17/12/1867 Ο πρωθυπουργός Α. Κουμουνδούρος υποβάλλει παραίτηση του γιατί διαφωνεί με εξωτερική πολιτική του βασιλιά.
30/3/1870 Οι ληστές Τάκου και Χ. Αρβανιτάκη συλλαμβάνουν ως όμηρους άγγλους περιηγητές στο Δήλεσι και ζητούν λύτρα. Η δυναμική επέμβαση της χωροφυλακής και στρατού έχει αποτέλεσμα τον θάνατο των ομήρων. Η ελληνική κυβέρνηση επικρίνεται από την Βρετανία.
26/2/1872 Η κυβέρνηση Βούλγαρη διενεργεί εκλογές στις οποίες κυριαρχούν βία και νοθεία και τις κερδίζει.
12/11/1873 Διαδήλωση φοιτητών στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου υπέρ της φοιτητικής φάλαγγας.
29/6/1874 Ο Χ. Τρικούπης καταγγέλλει τον βασιλιά Γεώργιο Α ως υπεύθυνο της πολιτικής κρίσης που διέρχεται ο τόπος.
22/3/1875 Σοβαρά επεισόδια στην Πλατεία Συντάγματος ανάμεσα σε βουλευτές του κόμματος του Βούλγαρη και πολίτης που τους αποδοκιμάζουν γιατί παραβιάζουν το σύνταγμα.
11/1/1878 9η κατά σειρά κυβέρνηση Α. Κουμουνδούρου
15/1/1878 Φιλοπόλεμο συλλαλητήριο στην Αθήνα με 4 νεκρούς και πολλούς τραυματίες.
3/5/1890 Πεθαίνει στις φυλακές Χαλκίδας ο βουλευτής, πρώην αντεισαγγελέας εφετών Ρόκος Χοϊδάς. Είχε καταδικαστεί σε 3ετη φυλάκιση για άρθρο που θεωρήθηκε ότι στρεφόταν εναντίον του βασιλιά.
10/1/1895 Ο Χ. Τρικούπης υποβάλλει την παραίτησή του στο βασιλιά Γεώργιο Α γιατί διαφωνεί με το στέμμα.
3/7/1896 Η Εθνική Εταιρεία στέλνει αντάρτικες ομάδες στη Μακεδονία για να αντιμετωπίσουν τη διείσδυση των Βουλγάρων.
8/8/1896 Η Ελληνική κυβέρνηση στέλνει στην Κρήτη εθελοντικά αντάρτικα σώματα για να στηρίξουν τον αγώνα των Κρητικών εναντίον του οθωμανικού ζυγού.
5/4/1897 Κήρυξη πολέμου από την Τουρκία εναντίον της Ελλάδας, ήττα της Ελλάδας και επιβολή στη χώρα Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου.
25/8/1898 Σφαγές Ελλήνων από Τούρκους άτακτους στο Ηράκλειο της Κρήτης.
17/11/1902 Σοβαρά επεισόδια και τραυματισμοί μεταξύ των οπαδών των κομμάτων Δηλιγιάννη και Θεοτόκη, λόγω των εκλογικών αποτελεσμάτων (102 έδρες έκαστος)
8/11/1903 Σοβαρά επεισόδια με 3 νεκρούς ανάμεσα σε αποσπάσματα στρατιωτών και φοιτητών εξ αιτίας της μετάφρασης στην καθομιλούμενη της «Ορεστιάδας» του Αισχύλου.
13/10/1904 Φονεύεται σε συμπλοκή με Τούρκους στη Σιάτιστα της Μακεδονίας ο Μακεδονομάχος Παύλος Μελάς.
10/3/1905 Επανάσταση του Θερίσου. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος ζητά την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα και την απομάκρυνση του πρίγκιπα Γεωργίου.
31/5/1905 Δολοφονία του πρωθυπουργού Θ. Δηλιγιάννη, γιατί θεωρήθηκε υπεύθυνος για το κλείσιμο των χαρτοπαικτικών λεσχών.
7/3/1907 Δολοφονία στον Πυργετό Ραψάνης του πρωτοπόρου σοσιαλιστήυ Μαρίνου Αντύπα.
3/12/1908 Οι συντεχνίες των Αθηνών με τηλεγραφήματα τους δηλώνουν στην κυβέρνηση Θεοτόκη ότι αδυνατούν να δεχτούν νέους φόρους.

ΤΑ BLOG ΔΕΝ ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΟ GOOGLE.

Προ ημερών μπήκα σε ένα blog και διάβασα τον δεκάλογο των bloggers, ο οποίος αναφερόταν στα αυτονόητα. Δηλαδή αναφερόταν στις σχέσεις που πρέπει να διέπουν την επικοινωνία των bloggers. Κάτι που κατά την γνώμη μου πρέπει να ισχύει ούτως ή άλλως και στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων.
Εδώ φυσικά υπεισέρχεται η ανωνυμία και για τον λόγο αυτόν θα πρέπει να είμαστε ακόμα πιο προσεκτικοί.
Ένας από τους βασικούς λόγους που έγινα blogger ήταν η αναπόφευκτη επιθυμία των εγγονιών μου να αρχίσουν να χρησιμοποιούν το Internet. Αυτό με φόβιζε και έτσι αποφάσισα να γίνω blogger στην ηλικία των 74 ετών για να αποκτήσω ιδίαν αντίληψη για την χρησιμότητα ή και την επικινδυνότητα του.
Την ανησυχία αυτή την είχα εκφράσει σε κάποιο σχόλιο που έκανα σε ένα άλλο blog. Ένα blog που το είχε ένα αξιόλογο νεαρό κορίτσι. Σε απάντηση με καθησύχαζε γράφοντας στις 22 Ιουνίου 2008:
«Καταλαβαίνω την ανησυχία σου, επειδή την ίδια ανησυχία είχαν και οι γονείς μου πριν. Δεν είμαι νέα στον κόσμο του ίντερνετ (στην ηλικία είμαι μόνο! ) και έχω δει και ασχοληθεί με αρκετά (ιντερνετικά)……… Δεν ξέρω την ηλικία των εγγονών σου, αλλά μπορείς να το καταλάβεις π.χ. από το πώς τα πάνε στο σχολείο, ή πώς τα πάνε στη δουλειά, πώς τα πάνε με τις ανθρώπινες σχέσεις.»
Πολύ φιλοσοφημένη απάντηση από ένα κορίτσι μόλις 23 ετών. Φυσικά δεν ησύχαζα τόσο εύκολα, συνέχεια συμβούλευα τα εγγόνια μου να μην δίνουν στοιχεία τους και κυρίως να μην δίνουν τις φωτογραφίες τους, γνωρίζοντας πόσοι ψυχανώμαλοι κυκλοφορούν.
Στο διάστημα λοιπόν αυτών των 6 μηνών λειτουργίας του blog μου, απέκτησα αρκετούς e-φίλους και φίλες. Με άλλους εξακολουθώ να αλληλογραφώ και με άλλους έχω διακόψει. Είναι το αντίστοιχο που συμβαίνει στην ζωή μας. Με άλλους δένουμε και με άλλους όχι.
Κάποιοι από τους φίλους είχαν περιπέτειες με το Google προς γενική αγανάκτηση όλων μας, ευτυχώς όμως τελικά ξεπέρασαν το πρόβλημα. Απ’ ότι έχω καταλάβει το Google βάζει φραγμούς στην λειτουργία εάν υπάρξει καταγγελία ή παρουσιαστεί πρόβλημα σε κάποιο blog που όμως θα μπορούσε το πρόβλημα αυτό να συμπαρασύρει και άλλα blog.
Τώρα γιατί τα γράφω όλα αυτά θα με ρωτήσετε. Έχω τους λόγους μου.
Εδώ και καιρό προσπαθούσα να μπω στο blog αυτού του αξιόλογου κοριτσιού που έγραψα παραπάνω και κάθε φορά έπαιρνα την απάντηση
This blog is open to invited readers only
Ώσπου μια μέρα μπαίνοντας στο e-mail μου είδα μια πρόσκληση: Έχετε πρόσκληση να δείτε το ιστολόγιο του/της Clockwork Plum.
Μπήκα στη διεύθυνση του e-mail που μου έγραφε και βρέθηκα στο blog της Clockwork Plum. Και εκεί στην ανάρτηση που υπήρχε «Αγαπητοί προσκεκλημένοι...» μας εξιστορούσε τους λόγους που αναγκάστηκε να κλείσει το blog της για να πάψει να την ενοχλεί κάποιο άτομο.
Από τότε είδα αρκετούς bloggers να μπαίνουν και να της αφήνουν μηνύματα, προφανώς όλοι προσκεκλημένοι. Δεν θα γράψω τι μας είπε στην ανάρτηση αλλά και στις απαντήσεις στα σχόλια μας, άλλωστε δεν έχει νόημα αρκετοί από την παρέα μας μπαίνουν και τα διαβάζουν. Σημασία όμως έχει ότι μια αξιόλογη νέα κοπέλα που επιθυμούσε να επικοινωνεί ανοικτά μαζί μας, αναγκάζεται να βάλει περιορισμούς στο blog της για να αποφύγει κάποιον ψυχανώμαλο. Το ψυχανώμαλος είναι ιδική μου έκφραση.
Ευτυχώς είχε το θάρρος να μας πει την περιπέτειά της. Της ζήτησα την άδεια να αναφέρω το όνομα του blog της με την ελπίδα ότι αν διάβαζε αυτή την ανάρτηση ο τύπος που την ενοχλεί να συναισθανθεί το κακό που κάνει σε ένα νεαρό κορίτσι και να σταματήσει να την ενοχλεί.
Φίλοι μου αυτή η περιπέτεια της καλής μας της Clockwork Plum, δεν σας κρύβω ότι με έχει κάνει ακόμα περισσότερο επιφυλακτικό προς το Internet. Φυσικά το πρώτο πράγμα που έκανα, φώναξα τις εγγονές μου να διαβάσουν την περιπέτεια της καλής μας φίλης.
Καλή μου Clockwork Plum από αυτό εδώ το blog και από αυτή την ανάρτηση σου εύχομαι να μην έχεις άλλες ενοχλήσεις για να μπορέσεις να αφοσιωθείς απερίσπαστη στις σπουδές σου, που απ’ ότι φαίνεται πηγαίνεις περίφημα.
Αυτά τα ολίγα φίλοι μου και εάν μπορείτε να μη βάζετε φωτογραφίες ιδίως των παιδιών σας θα κάνετε πολύ καλά. Άλλωστε υπάρχει και το e-mail για να τις στέλνετε σε ανθρώπους που εμπιστεύεστε.

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΣΚΙΑ ΜΟΥ

Η φίλη μας η Artanis μας κάλεσε να παίξουμε το παιχνίδι της σκιάς μας, του σκοτεινού εαυτού μας.
Δεν είναι η πρώτη φορά που πιάνω κουβέντα με την σκιά μου, όποτε βρίσκω καιρό, την σύρω από την αφάνεια της και την στήνω απέναντί μου και αρχίζει η κουβέντα. Είναι η πρώτη φορά όμως που την παρουσιάζω σε κοινή θέα.
Φίλοι μου θα σας γράψω μόνο τις δικές μου σκέψεις, τις δικές μου ερωτήσεις προς την σκιά μου, δεν θα σας γράψω τις απαντήσεις της. Ίσως το κάνω κάποια άλλη φορά. Ξέρετε είναι πολύ σκληρή η άτιμη και με καθηλώνει με τις απαντήσεις της, όταν απαντά.
Η τελευταία φορά που έπιασα κουβέντα μαζί της ήταν στη Μερσίνη όταν τα βράδια μόνος μου αγνάντευα από την βεράντα την θάλασσα. Συνήθως την βομβαρδίζω με ερωτήσεις, εκείνη με κοιτάζει με το σκοτεινό βλέμμα της και άλλοτε μου απαντά και άλλοτε χαμογελά χωρίς να μου δίνει απάντηση.
Και ιδού οι απορίες μου:
Γιατί είμαι αυτός που είμαι και τι θα ήμουνα αν τις κρίσιμες στιγμές της ζωής μου έπαιρνα διαφορετικές αποφάσεις από αυτές που πήρα;
Στην αρχή νόμιζα ότι η σημερινή ζωή μου είναι απόρροια των αποφάσεων μου στις κρίσιμες στιγμές, κατόπιν όμως διαπίστωσα οτι αποφάσεις έπαιρνα και παίρνω με κάθε μου αναπνοή. Δεν ήταν λοιπόν μόνο οι σοβαρές αποφάσεις που καθόρησαν την ζωή μου αλλά και οι μικρές και φαινομενικά ασήμαντες;
Ακόμα και αυτή μου η απόφαση να γράψω αυτές τις λίγες γραμμές, καθορίζει την μετέπειτα πορεία μου, έτσι τουλάχιστον πιστεύω. Θα μπορούσα να κοιμηθώ νωρίς και να ξυπνήσω φρέσκος για δουλειά το πρωί ή θα μπορούσα να πάω στο κοντινό μου το μπαράκι να πιώ κανένα ποτό με τις δίδυμες, όχι προτίμησα να γράψω.
Προσπάθησα να μετρήσω τα κομβικά σημεία, τα σταυροδρόμια που συνάντησα και που έπρεπε να αποφασίσω ποιο δρόμο θα ακολουθήσω, χωρίς να γνωρίζω που καταλήγει ή σε πόσα άλλα σταυροδρόμια θα με οδηγούσε. Αδίκως είναι τόσα πολλά που δεν μετριούνται.
Τι είναι λοιπόν αυτό που μας κάνει να παίρνουμε την μια ή την άλλη απόφαση, τον ένα ή τον άλλο τον δρόμο; Είναι σίγουρο ότι δεν διαθέτουμε GPS για να το προγραμματίσουμε ή να του πούμε που θέλουμε να πάμε και να μας βρει τον συντομότερο και καλύτερο δρόμο, ή μήπως διαθέτουμε;
Μήπως μέσα μας υπάρχει κάτι χωρίς να γνωρίζουμε την ύπαρξή του και μας οδηγεί στην μια ή την άλλη κατεύθυνση;
Μήπως τελικά είναι όλα προαποφασισμένα; Όχι δεν πιστεύω στο κισμέτ, όμως τι ήταν αυτό που με έκανε να πάω σε μία συγκέντρωση φίλων εκείνο το βράδυ, ενώ δεν ήθελα να πάω γιατί ήμουνα εξουθενωμένος από την δουλειά και όπου τελικά συνάντησα την μικρή Ελληνο-Ινδή. Την μικρή που με έκανε να δω με διαφορετικό μάτι τον κόσμο.
Από καθαρή τύχη λοιπόν έφτασα εδώ που έφτασα; Οι αποφάσεις που έπαιρνα ήταν τυχαίες, ενστικτώδεις ή είχα κάποια ικανότητα να μαντεύω τι ήταν πέρα από το σταυροδρόμι;
Γιατί άραγε αποφάσισα να γίνω blogger, οι μέρες μου οι ώρες μου ήταν γεμάτες, από φίλους άλλο τίποτα, τότε γιατί άρχισα να επικοινωνώ μαζί σας, σε ποιο σταυροδρόμι θα με βγάλει αυτή μου η απόφαση;
Και γιατί τα ρωτάω όλα αυτά, μήπως δεν είμαι ευχαριστημένος από την ζωή μου; Δεν θα το έλεγα, δεν θα άλλαζα καμιά μου απόφαση μέχρι σήμερα, εκτός από ελάχιστες που επηρέασαν την ζωή άλλων ανθρώπων. Αλλά μήπως μια άλλη απόφαση έφερνε αποτελέσματα δυσάρεστα, τραγικά σε αυτούς τους ανθρώπους;
Γιατί δεν μου απαντάς σκιά μου, γιατί με αγναντεύεις μ΄αυτό το σκοτεινό σου βλέμμα, πότε θα μου δώσεις τις απαντήσεις που έχω ανάγκη, ή μήπως τελικά δεν τις έχω ανάγκη; Πρόσεξε γιατί τελικά θα πάψω να ασχολούμαι μαζί σου θα πάψω να σε υπολογίζω, θα σε ξαναστείλω στην αφάνειά σου, θέλω απαντήσεις και τις θέλω τώρα, δεν έχω πολύ χρόνο μπροστά μου.
Τελικά φαίνεται ότι την φόβισα, σηκώθηκε αργά αργά μου γύρισε την πλάτη και με μια βαριεστημένη φωνή μου είπε, κάνε ότι σου είπε η μικρή Ελληνο-Ινδή, «πράξε κατά συνείδηση».
Και για την αντιγραφή gskastro
Υ.Γ. Έψαξα πολύ στις φωτογραφίες μου για να βρω κατάλληλη φωτογραφία και τελικά νομίζω ότι την βρήκα.

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Φίλοι μου ανταποκρινόμενος και εγώ στο κάλεσμα, ενώνω την φωνή μου στις διαμαρτυρίες για τις απάνθρωπες συνθήκες που επικρατούν στα κολαστήρια των φυλακών.
ΔΕΝ υπογράφω όμως διαμαρτυρόμενος για την επιπολαιότητα των οργανωτών αυτής της εκστρατείας.
Δεν είναι δυνατόν κάποιοι να υποφέρουν και κάποιοι άλλοι να εκμεταλλεύονται αυτόν τον πόνο βάζοντας διαφημίσεις εκεί όπου πρέπει να υπογράψω, ΔΕΝ με ενδιαφέρει να μειώσω το πάχος του στομαχιού μου. «Why is Your Stomach Fat?»
Θα βάλω όμως τις κραυγές αγωνίας δύο ανθρώπων:

“Είναι απαράδεκτη η κατάσταση στις ελληνικές φυλακές. Είναι κύριο θέμα η ριζική αλλαγή του σωφρονιστικού συστήματος”.
Κάρολος Παπούλιας, 16/11/08
“Είμαστε άνθρωποι – κρατούμενοι. Άνθρωποι, λέω”
Βαγγέλης Πάλλης, Κρατούμενος, 9/11/08



Φίλοι μου αυτήν την ανάρτηση άρχισα να την γράφω όταν ήμουνα ακόμα την Μερσίνη της Τουρκίας. Όσο ήταν ο γιός μου εδώ είχαμε πολλά να πούμε και να κάνουμε, τώρα που είμαι μόνος, δεν ξέρω τι να κάνω μετά τις 23:00 και γράφω.
Γράφω περισσότερο για τον εαυτόν μου, κάτι σαν ημερολόγιο. Θα σταχυολογήσω κάποια από αυτά και θα τα βάλω στην ανάρτηση.
Θα αρχίσω από την πρόσκληση που μου έκανε η καλή μας η Artanis να παίξω το παιχνίδι ποίημα, ρητό και πίνακας.
Από τα ποιήματα θα αναφέρω ένα που με εκφράζει τουλάχιστον τώρα που πλησιάζω στην έξοδο.
Ήταν γραμμένο από τον Φιλόδημο, επικούρειο φιλόσοφο και ποιητή από τα Γάδαρα της Παλαιστίνης 110 – 35 π.Χ.

Αγάπησα• ποιος όχι; Εξόκειλα• σε ποιον αυτά είναι ξένα;
Έρμαιο μανίας• αλλά από πού; όχι θεός η αιτία;
Τώρα μακριά όλα αυτά –τα μαύρα μου μαλλιά χιονισμένα ήδη
παίζουν και μού προμηνούν τη συνετή ηλικία.
Έπαιξα, όσο ήταν καιρός• τώρα καιρός δεν μου έχει μείνει
–καιρός μου να προσανατολιστώ στη σωφροσύνη.

Όσο για την ρήση, έχω κάνει βίωμα μου το «πράξε κατά συνείδηση». Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι πρέπει να είμαι καλός άνθρωπος, ή να κάνω καλές πράξεις. Σημαίνει απλά ότι, φροντίζω οι πράξεις μου να συμφωνούν με την συνείδηση μου.
Και αυτό δεν μου ήρθε ουρανοκατέβατο, με μύησε μια εικοσάχρονη Ελληνο-Ινδή. Αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία.
Για τον πίνακα θα έλεγα ότι μου αρέσουν αρκετοί, οι τρεις χάριτες όμως του Briand είναι από τους αγαπημένους μου. Δυστυχώς έχει πάθει μία μικρή ζημία και πρέπει να γίνει αποκατάσταση από ειδικό.



Και τώρα ήρθε η σειρά να γράψω λίγα για τις εντυπώσεις μου από την παραμονή μου στην Μερσίνη της Τουρκίας. Θα γράψω συνοπτικά για να μην σας κουράσω, είναι σκόρπιες σκέψεις ενός ταξιδιώτη σε μια άγνωστη χώρα με άγνωστη γι’ αυτόν γλώσσα.
Ναι τουλάχιστον σε εμένα η Τουρκία ήταν και είναι άγνωστη χώρα, παρ’ όλον που ο πατέρας μου είχε μιλήσει για τους ανθρώπους αυτούς, εγώ αφέθηκα να παρασυρθώ από την κοινή γνώμη που τους ήθελε αιματοβαμμένους κατακτητές. Ας είναι δεν θα κάνω κρίσεις, θα τις αποφύγω, θα προσπαθήσω να διηγηθώ τα πράγματα όπως τα είδα.
Όταν πρόκειται να ταξιδεύσω στο εξωτερικό, φροντίζω να μαθαίνω κάποια πράγματα για τις συνήθειες και τα έθιμα του λαού της χώρας που πάω. Στην περίπτωση αυτή δεν το έκανα, θεώρησα ότι τους γνώριζα καλά. Λάθος μου έπρεπε να φροντίσω να μάθω κάποια πράγματα, θα μπορούσα να είχα ρωτήσει τον φίλο side21 που πηγαίνει συχνά στην χώρα αυτή για πολιτισμικές εκδηλώσεις.
Η διαδρομή μου ήταν αεροπορικώς Αθήνα – Κωνσταντινούπολη – Άδανα.
Από εκεί με αυτοκίνητο για την Μερσίνη, 80 χιλ μακρύτερα και περίπου 1 ώρα.
Στη Μερσίνη πήγαμε κατευθείαν για φαί, που αλλού από το FORUM και το Media Markt, κάτι σαν το Mall των Αθηνών.
Ημέρα Κυριακή και με τρώει η περιέργεια για τα μαγαζιά που είναι ανοικτά, όχι μόνο στο FORUM αλλά και σε ολόκληρη την πόλη. Όπως μου είπε ο γιός μόνο οι υπηρεσίες και τα γραφεία κλείνουν το Σαββατοκύριακο, όλα τα άλλα είναι ανοικτά μέχρι τις 10 το βράδυ.
Το εξασκημένο μάτι μου ψάχνει, ψάχνει για γυναικεία γάμπα. Αμ δε, όλες με παντελόνια ή μακριά φουστάνια, ούτε δείγμα από γάμπα. Μέχρι που έφυγα μόνο μία είδα και αυτή άνηκε σε μικρό κορίτσι. Είναι όμως όλες τους (πλην των γιαγιάδων) κομψά ντυμένες. Όχι ότι οι γιαγιάδες δεν ήταν καλοντυμένες αλλά από σεβασμό απέφευγα να τις κοιτώ. Εκείνο όμως που μου έκανε πολύ εντύπωση ήταν τα ζευγάρια κάθε ηλικίας. Πιασμένα χέρι χέρι κάτι που σπάνια πλέον το βλέπουμε σε άλλες χώρες.
Τα καταστήματα κάτι σαν τα δικά μας με περίπου τις ίδιες τιμές, μάλλον ακριβές τιμές για τους Τούρκους.
Τα αυτοκίνητα, μάλλον λιγοστά, κινούνται με βενζίνη, πετρέλαιο ή αέριο. Η βενζίνη και το πετρέλαιο μάλλον ακριβά σε σχέση και με τις δικές μας τιμές.
Οι δρόμοι τους τεράστιοι σε πλάτος καθώς και τα πεζοδρόμια με πολύ καλό φωτισμό. Σχεδόν πουθενά δεν είδα πεζοδρόμιο κάτω από 3 μέτρα πλάτος. Ίσως το μεγάλο πλάτος των δρόμων και η πανταχόθεν ελεύθερη δόμηση να μην μου δημιούργησε το πλάκωμα αυτό που αισθάνομαι κάθε φορά που κατεβαίνω στην Αθήνα. Είναι φυσικά και το πολύ πράσινο. Δεν αφήνουν σχεδόν κανένα χώρο χωρίς να φυτέψουν δέντρα.
Όσο για την παραλία τους τι να πω! Μία λωρίδα πλάτους από 50 μέχρι 100 μέτρα και μήκους 15 χιλ. με δρομάκια, λιμνούλες, παραστάσεις αγάλματα (δεν είδα του Ατατούρκ, αλλά κάπου θα υπήρχε και αυτό) εγκαταστάσεις με παιδικές χαρές αλλά και χώροι άθλησης των μεγάλων, γεμάτη με πράσινο. Στη συνέχεια υπήρχε δρόμος με τρεις λωρίδες ανά κατεύθυνση και διάζωμα στην μέση, φαρδύ πεζοδρόμιο, πρασιά και άρχιζαν οι πολυκατοικίες.
Δυστυχώς δεν μπόρεσα να βγάλω αρκετές φωτογραφίες γιατί είχα ατύχημα με τις δύο μου φωτογραφικές.











Για τον κόσμο έχω να πω ότι ούτε στιγμή δεν αισθάνθηκα ανησυχία ή μοναξιά (παρ΄όλον που δεν γνώριζα την γλώσσα και ούτε μιλούσαν αγγλικά). Πολύ ήσυχος κόσμος ευγενικός και πάντα πρόθυμοι να βοηθήσουν με παντομίμα φυσικά.
Οι πολυκατοικίες από 8 μέχρι 20 ορόφους και αρκετές με μεγαλύτερο ύψος, αλλά με αποστάσεις μεταξύ τους. Η πολυκατοικία στη φωτογραφία ήταν απέναντι από την δική μου.
Τα προϊόντα του σουπερμάρκετ όλα στην τουρκική, οι δε τιμές μάλλον χαμηλές για εμάς.
Γενικά για εμένα ήταν δεκαπέντε ημέρες γεμάτες από δουλειά, γεμάτες από εμπειρίες, εκπλήξεις και ωραίες αναμνήσεις. Και σαν επιστέγασμα η επίσκεψή μου στα Μεστά της Χίου. Επίσκεψη αστραπή στο καλό μας το fractal. Όχι δεν θα σας αποκαλύψω το γένος γι’ αυτό και δεν θα βάλω την φωτογραφία του.
Εκεί κατέληξα οδικώς μετά από περιπετειώδες ταξίδι δύο ημερών, 1.100χιλ, και 14 ωρών οδήγηση, μέσα από τα βουνά της ΝΔ Τουρκίας, μέχρι το Τσεσμέ. Στη συνέχεια με πλοιάριο στη Χίο και από εκεί κατευθείαν στα Μεστά.








Δεν περίμενα αυτό που είδα. Έχω δει πολλά κάστρα και φρούρια στα ταξίδια μου στο εξωτερικό αλλά και στην Ελλάδα στη Μονεμβασιά. Αλλά αυτό το ζωντανό κάστρο δεν το έχω δει πουθενά. Ένα κάστρο που κατοικείται, ένα ζωντανό κάστρο. Γύρω από το κάστρο το χωριό. Τα σπίτια μέσα στο κάστρο, μέρος του δαιδαλώδους τοίχους καταπληκτικά. Το δε σπίτι του fractal κουκλίστικο. Τι να πω για τον κήπο σου fractal μου! Ένας κήπος 4 επί 5 μέτρα περίπου, με διάφορα φυτά και μια τεράστια λεμονιά. Οι τοίχοι γύρο από τον κήπο πρέπει να είναι 4 μέτρα ύψος από πέτρα. Και ξαφνικά άρχισαν να πετούν πουλάκια που είχαν φωλιάσει στη λεμονιά και τα ενόχλησε το φως που άναψε το fractal.
Παράδεισος σκέτος, να είσαι καλά fractal, άξιζαν τα 1.100χιλ που κάναμε με τον Βόσνιο οδηγό μου. Για να προλάβουμε το πλοίο το πήγαινε σε εκείνες τις στροφές σας με 140χιλ. και σε 20 λεπτά ήμασταν στο λιμάνι.
Αρκετά όμως φλυάρησα και σας ζάλισα, έχω την τάση να γράφω πολλά. Φιλιά πολλά σε όλους σας, ακόμα και σε αυτούς που θα μου την πέσουν.
Οι φωτογραφίες από την Μερσίνη, είναι από εμένα και μία από το google earth. Οι φωτογραφίες από τα Μεστά είναι δικές μου αλλά όχι από καλή φωτογραφική.

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΡΣΙΝΗ

Φίλοι μου, επιτέλους βρήκα τον χρόνο να επικοινωνήσω μαζί σας. Έχει περάσει αρκετό διάστημα από τότε που απαντούσα σε καθένα σχόλιο σας και άρχισα να έχω ενοχές. Αποφάσισα να βάλω σε ανάρτηση τις απαντήσεις στα σχόλια που κάνατε στις τελευταίες τρεις αναρτήσεις μου.
Σήμερα είναι αργία εδώ που βρίσκομαι και έτσι θα διαθέσω την ημέρα μου, λίγο στην ενημέρωσή μου μέσω Internet και λίγη περιήγηση στην πόλη για να εξοικειωθώ και μη πάθω ξανά τα χθεσινά.
Αυτή την περίοδο βρίσκομαι στην Μερσίνη της Τουρκίας, όπου ήρθα να αντικαταστήσω τον γιό μου, για κάποιες εργασίες που έχουμε αναλάβει.
Η απόσταση μεταξύ οικίας που μένω και χώρου εργασία είναι περίπου 25 χιλ. Με οδηγό τον γιό μου κάνουμε περίπου 20 λεπτά. Εχθές με οδηγό τον γράφοντα έκανα δυόμιση ώρες.
Ήταν βράδυ όταν επέστρεφα, μόνος γιατί ο γιός μου είχε επιστρέψει στην Αθήνα, και νομίζοντας ότι είχα μάθει τον δρόμο και με την σιγουριά του άσχετου ξεκίνησα για επιστροφή. Η πόλη είναι μακρόστενη και αρκετά μεγάλη με μεγάλου πλάτους δρόμους καλά φωτισμένους (οι περισσότεροι τρεις λωρίδες ανά κατεύθυνση και διάζωμα). Την ημέρα είναι εύκολος ο προσανατολισμός γιατί η πόλη είναι ανάμεσα σε θάλασσα και σε βουνό, το βράδυ όμως σε ξεγελάνε οι πολύ απρόσωποι δρόμοι. Παντού πολυκατοικίες 10 ορόφων ως επί το πλείστον ομοιόμορφες.
Όταν συνειδητοποίησα ότι είχα χάσει τον δρόμο, άρχισα να ρωτώ που είναι το Media Markt (απ΄ότι ανακάλυψα όλοι το ξέρουν). Δυστυχώς σε όλα τα βενζινάδικα οι άνθρωποι ήταν μεν πρόθυμοι αλλά δεν ήξερε κανείς αγγλικά (να και ένας λαός που σέβεται τον εαυτόν του). Οι απαντήσεις που έπαιρνα ήταν με χειρονομίες και φυσικά άλλα μου δείχνανε άλλα καταλάβαινα. Τελικά μετά από δυόμιση ώρες, με την κύστη μου έτοιμη να διαρραγεί κατέφθασα στο σπίτι που μένω.
Αρκετά όμως για το άτομό μου. Για την Μερσίνη θα γράψω ξανά αφού πρώτα την περιτριγυρίσω, υπάρχει όμως κάτι που με εντυπωσίασε και θα το γράψω τώρα. Όπως σας είπα η πόλη είναι παραλιακή, με περίπου 17χιλ παραλία. Ο παραλιακός δρόμος χωρίζει τα κτήρια (10+ ορόφους) από μία αρκετά φαρδιά λωρίδα παραλίας όπου υπάρχουν παιδικές χαρές, χώροι για άθληση (απλά μηχανήματα)διάδρομοι για περπάτημα κατασκευές με κίονες, αγάλματα και πάμπολλα δένδρα. Σε ολόκληρη αυτή την διαδρομή υπήρχαν μερικά μόνο καφενεία.
Το πρωί την ώρα που πηγαίνω στην δουλειά μου (6:30) ο χώρος αυτός είναι γεμάτος με άτομα που αθλούνται με διάφορους τρόπους.
Και τώρα φίλοι μου ήρθε η σειρά σας, τέρμα η πολυλογία μου.
Α! και κάτι που ξέχασα. Το πρωί βάζω το ξυπνητήρι στις 5:00, ανακάλυψα ότι δεν χρειάζεται, στις 4:50 φροντίζει ο μουεζίνης να με ξυπνά. Πάντως το βρίσκω πολύ ρομαντικό.
Ηφαιστίωνα έχεις απόλυτο δίκαιο, απορώ τι θα θυμούνται τα εγγόνια μου από τον συνεχή διαφημιστικό βομβαρδισμό που υφίστανται, από τα άπειρα παιχνίδια που φορτώνουν στον υπολογιστή τους.
Καλό μου Fractal, μου την έφερες με τον καραγκιόζη, ούτε και εγώ φανταζόμουνα ότι θα λειτουργούσε σαν καταλύτης. Πως πάνε και οι δικές σου δουλειές, τρέχεις και δεν φτάνεις;
Φίλε μου Αστερίωνα, εμείς τα λέμε και από τηλεφώνου, θα ήταν ωραία όμως να ήσουνα εδώ, να είχαμε και το Μιχάλη να τα συζητάμε, θα ήταν ακόμα καλύτερα. Είναι δυνατόν να ξεχάσω τα παγωτά μπε-μπε του Φλόκα! Σε λίγο θα επιχειρήσω να σε πάρω μέσω skype. Υπάρχει κάποιο πρόβλημα γιατί το Internet είναι ασύρματο.
Καλή μου Clockwork Plum μη με πειράζεις απέχουν παρασάγγας οι ηλικίες μας. Ξαναγυρνώ όμως στα μικρά μου χρόνια με αυτές τις θύμισες.
Τι γλυκό παιδί που είσαι Nefelli μου! Έτσι όπως στηνόσουνα να παρακολουθήσεις την παράσταση, στηνόταν τότε και η πρώτη μου παιδική αγάπη. Το ξέρω ότι είσαι φορτωμένη και σε καταλαβαίνω απόλυτα.
Γλαρένια μου είσαι απίθανη με το blog σου, καταιγισμός ιδεών. Σκέφτομαι να αρχίσω να ξαναμαζεύω γυάλινες μπίλιες. Τότε μαζεύαμε και το εξωτερικό των πακέτων τσιγάρων. Σύγκρινε τα με τις σημερινές ασχολίες των παιδιών!
Artanis καλή μου, η παράσταση όντως ήταν απίθανη. Δεν ήταν το παίξιμο μόνο αλλά και η σύλληψη της ιδέας αυτής, εναλλαγής πραγματικών ηθοποιών με θέατρο σκιών. Εγώ τουλάχιστον δεν έχω παρακολουθήσει κάτι παρόμοιο.
Φίλε Στέφανε, σου είχα γράψει νομίζω ότι είχαμε και ένα άλλο παιχνίδι, κατασκευάζαμε ραδιοφωνάκια με γαληνίτη. Καλό χειμώνα και καλή συνέχεια στις σπουδές σου.
Καλή μου Άστρια στη ανάρτηση «Απόφαση Ζωής» είχες βάλει σχόλιο. Είχα μπει και εγώ στο δικό σου, αλλά δεν έγραψα γιατί είχες τότε το παιχνίδι με το 3 & 7. Να είσαι καλά Άστρια.
Φίλε Nikiplos μακάρι να είχα τον χρόνο να πήγαινα στα θέατρα, στο όποιο θέατρο. Από τότε που έπιασα να δουλεύω, πάνε πίσω 50 χρόνια, δεν εύρισκα τον χρόνο για θέατρο ή αν θέλεις την διάθεση. Τώρα που άρχισα να το σκέφτομαι ξαναέπιασα δουλειά. Η παράσταση νομίζω θα κρατήσει μέχρι τον Απρίλιο.
Καλό μου Little Beautiful Things σε ευχαριστώ για τις ευχές σου, ελπίζω να πιάνουν. Τα εμπόδια στη ζωή είναι για να μας δυναμώνουν, είναι όμως και μια δοκιμασία για να γνωρίσουμε τον εαυτόν μας. Φιλιά πολλά και από εμένα.
Καλή μου Κωνσταντινιά, και εσύ είχες πάει ταξιδάκια αλλά άλλου είδους. Δεν σου κρύβω όμως ότι μου αρέσει εδώ. Μέχρι στιγμής (δεν είναι φυσικά πολλές ημέρες) μόνο πρόθυμους να με εξυπηρετήσουν έχω συναντήσει. Φυσικά η συνεννόηση μεγάλο εμπόδιο.
Side 21 Έχεις δίκαιο η συμπαράσταση σε φίλο είναι ανάγκη και όχι υποχρέωση, πόσο μάλλον στο γιο ή την κόρη. Βλέπω και εσύ είσαι τρυφερός πατέρας. Να είσαι πάντα καλά.
Στογόνα είσαι νέα blogger βλέπω. Πολύ ευαίσθητη όπως ερμηνεύω το blog σου, ευαίσθητη σα τη σταγόνα του νερού, με το κρύο παγώνει με την ζέστη εξατμίζεται. Να είσαι καλά σταγόνα και καλώς ήρθες στην παρέα μας.
Ιρλανδέ πάντα με ένα καλό λόγο, μου έχει λείψει το χιούμορ σου. Ελπίζω σε μερικούς μήνες να έχω περισσότερο χρόνο για να σας χαίρομαι όλους σας.
Ζαφορα ευχαριστώ και εσένα για τις ευχές, πιστεύω ότι οι άνθρωποι έχουμε μεγάλη ανάγκη από τις ευχές, ευχές των συνανθρώπων μας. Πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος αν τελικά σκεφτόμασταν μόνο θετικά για τον άλλον.
Faraona να είσαι καλά και εσύ για τις ευχές σου, και εγώ είμαι ένας αδύναμος κρίκος που τις έχει ανάγκη.
Dee dee ο κολλητός μου ήταν κούκλος, δυστυχώς δεν υπάρχει πια και δεν θέλω να τον αντικαταστήσω. Φιλιά και από εμένα αν και δεν είμαι καστρούλι, είμαι από τα σιτεμένα.
Theogr εσείς θα με περιμένετε, ο κήπος μου δεν ξέρω τι θα κάνει. Είναι ικανός να την κοπανήσει. Να είσαι καλά φίλε.
Φίλοι εδώ σας αφήνω να πάω να δω λίγο την πόλη και ιδίως την παραλία τους. Και πάλι ευχαριστώ και εύχομαι να σας βρω όλους καλά όταν επιστρέψω.
Με πολύ αγάπη gskastro

ΗΤΑΝ ΣΑΝ ΟΝΕΙΡΟ

Φίλοι μου για άλλη μια φορά σας ευχαριστώ που μου κρατάτε συντροφιά. Είναι σημαντικό για τον καθένα να ξέρει ότι υπάρχουν άνθρωποι που τον σκέπτονται. Δεν έχω όμως χρόνο να απαντήσω στον καθένα ξεχωριστά. Ελπίζω σύντομα να τα καταφέρω να βρω τον χρόνο.
Σήμερα το βράδυ όμως κατόρθωσα να ξεκλέψω λίγο χρόνο και να τον αφιερώσω στον εαυτόν μου.
Δεν έχουν περάσει λίγες ώρες που είχα μια πρωτόγνωρη εμπειρία. Μια εμπειρία που έγινε αιτία να πάω πίσω στα παιδικά μου χρόνια. Χρόνια δύσκολα για τους μεγάλους αλλά ανέμελα για εμάς τα παιδιά. Ήταν τότε που η φαντασία μας μετέτρεπε το κάθε τι σε παιχνίδι. Μόλις είχε τελειώσει η κατοχή και τα σύννεφα του εμφύλιου είχαν αρχίσει να μαζεύονται.
Δεν υπήρχαν κινητά δεν υπήρχαν ηλεκτρονικά παιχνίδια δεν ήμασταν με άλλα λόγια απομονωμένοι ο ένας από τον άλλον. Γυρεύαμε την συντροφιά, την παρέα των φύλων μας. Τι απλά πράγματα που μας ικανοποιούσαν εκείνη την εποχή! κουτσό, κρυφτό, μπίλιες (αχ! αυτές οι γυάλινες μπίλιες ακόμα τις μαζεύω όταν τις βρω).
Εκείνο όμως που μας τραβούσε περισσότερο ήταν ο καραγκιόζης. Θυμάμαι μαζεύαμε έγχρωμα χαρτάκια, χαρτόνια αλεύρι για να φτιάξουμε κόλα και να κατασκευάσουμε τις φιγούρες του καραγκιόζη και της παρέας του. Πόση χαρά κάναμε όταν βρίσκαμε και κανένα παλιό σεντόνι για την σκηνή μας. Το πρόβλημα ήταν το φως, τα καταφέρναμε όμως με μερικά κεριά ή κάποια λάμπα πετρελαίου.
Αυτά όλα ήταν με την παρέα του Π. Φαλήρου, αργότερα επιστρέψαμε στο σπίτι μας στο Ελληνικό όπου αρχίσαμε τα επικίνδυνα παιχνίδια.
Πολλές φορές αναπολώ αυτή την παρέα του Φαλήρου, χαθήκαμε τελείως λες και άνοιξε η γη και μας κατάπιε. Για τον έναν μόνο μαθαίνω, είναι ηγούμενος σε ένα μοναστήρι στο Άγιο Όρος.
Σήμερα λοιπόν μου ήρθαν όλα αυτά στο νου, ξαναθυμήθηκα αυτά τα ωραία ανέμελα χρόνια.
Το καλό μας το fractal με είχε καλέσει στην παράσταση «Ο Μεγαλέξανδρος και ο καταραμένος δράκος» στο θέατρο Βεάκη.
Δεν θα σας πω για αυτή την υπέροχη παράσταση, πιστεύω ότι υπάρχουν πολύ καλύτεροι από εμένα να σας τα γράψουν, άλλωστε το fractal τα έγραψε τόσο ωραία στην ανάρτησή του, θα σας πω όμως τι μου προξένησε εμένα, και είμαι σίγουρος και σε πολλούς άλλους.
Ήμουν μαζί με τις δύο εγγόνες μου και την σύζυγο μου και ένα σωρό άλλον κόσμο και ξαφνικά βρέθηκα μόνος με τις αναμνήσεις μου. Είναι κάτι που δεν μπορώ να εξηγήσω, εκεί επάνω στο σανίδι δεν ήταν οι ηθοποιοί αλλά οι παιδικοί μου φίλοι. Ο Γιώργος (ο Ηγούμενος τώρα), ο Κώστας, η Ιωάννα (η πρώτη μου παιδική αγάπη), η Ρίτσα και τόσοι άλλοι.
Και μετά πήραν σειρά οι άλλοι φίλοι, η παρέα του Ελληνικού, έφηβοι πλέον καινούργιες παρέες καινούργιοι έρωτες.
Να είσαι καλά fractal μου, μου χάρισες μια συγκλονιστική βραδιά. Ακόμα και οι εγγονές μου που ποτέ τους δεν είχαν παρακολουθήσει καραγκιόζη, παρά μόνο στην τηλεόραση, συζητούσαν σε όλη τη διάρκεια της επιστροφής για την παράσταση και φυσικά για τον παππού που συγκινήθηκε.
Καμιά φορά η μοίρα παίζει περίεργα παιχνίδια. Εκεί που λέγαμε κάποιοι να συναντηθούμε μαζί σου στα Μεστά, τελικά συναντηθήκαμε οι δύο μας στην Αθήνα.
Πάντως ελπίζω να επισκεφτώ την πατρίδα σου, θα πρέπει να είναι υπέροχος τόπος. Από τις φωτογραφίες και τις διηγήσεις σου, μου έχεις δημιουργήσει την εντύπωση του μαγευτικού χώρου.
Φίλοι μου αξίζει τον κόπο να παρακολουθήσετε αυτή την υπέροχη παράσταση, είμαι σίγουρος θα σας δημιουργήσει συναισθήματα πρωτόγνωρα.
Ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα, gskastro