ΜΑΘΗΜΑ ΑΓΑΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΙΚΡΟΥΣ ΜΑΣ ΦΙΛΟΥΣ

Φίλοι μου ετοίμαζα μια ανάρτηση με κάτι επίκαιρο, όμως βρήκα στο e-mail μου κάτι που όταν το διάβασα με συγκλόνισε. Δεν ξέρω αν φταίει η ηλικία μου και συγκινούμαι τόσο εύκολα αλλά νομίζω ότι θα αφήσει λίγους ανθρώπους ασυγκίνητους.
Δεν άλλαξα ούτε μια λέξη το βάζω όπως μου το έστειλε ο φίλος μου Αστερίων.
Προσθέτω μόνο ένα τριαντάφυλλο από τον κήπο μου μετά από την βροχή.





Έχεις δύο επιλογές..
Τι θα έκανες εσύ; Θα διάλεγες, σίγουρα...
Μην κοιτάξεις για κάτι αστείο σ' αυτό το κείμενο, δεν υπάρχει, μα διάβασε το.
Η ερώτηση είναι: Θα έκανες την ίδια επιλογή;
Σε ένα δείπνο, για φιλανθρωπικό σκοπό, ενός σχολείου για παιδιά με ειδικές ανάγκες, ο πατέρας ενός αυτιστικού παιδιού διηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που δεν θα την ξεχάσει κανείς από όσους την άκουσαν εκείνη τη μέρα.
Μετά την τελετή, έκανε μια ερώτηση:
"Όταν η φύση δεν παρεμποδίζεται από εξωτερικές επιρροές, όλα γίνονται τέλεια. Ακόμα ο γιος μου, ο Shay, δεν μπορεί να μάθει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά . Δεν μπορεί να καταλάβει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Πού είναι η φυσική τάξη των πραγμάτων στο γιο μου;"
Όλοι στην αίθουσα αναρωτιόνταν σιωπηλά και γεμάτοι απορία.
Ο πατέρας συνέχισε.
"Όταν ένα παιδί σαν τον Shay που είναι πνευματικά ανάπηρο, έρχεται στη ζωή, η ευκαιρία να καταλάβεις την αληθινή ανθρώπινη φύση είναι, το πώς οι υπόλοιποι άνθρωποι θα συμπεριφερθούν σ' αυτό το παιδί."
Και αφηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που θα σας παρακαλέσω θερμά να διαβάσετε μέχρι το τέλος της..
Ο Shay κι εγώ, περάσαμε έξω από ένα πάρκο, όπου κάποια αγόρια που γνώριζαν τον Shay, έπαιζαν μπέιζμπολ.
Ο Shay με ρώτησε, "μπαμπά, νομίζεις ότι θα μ' αφήσουν να παίξω μαζί τους;"
Εγώ ήξερα ότι τα περισσότερα αγόρια, δεν θα ήθελαν κάποιον σαν τον Shay στην ομάδα τους.
Μα ήξερα, και καταλάβαινα σαν πατέρας, ότι αν του δινόταν η ευκαιρία να παίξει, θα του έδινε πολύ μεγάλη χαρά και επίσης ένα αναγκαίο αίσθημα ένταξης, μαζί με κάποια εμπιστοσύνη που θα γινόταν από δεκτός από τα άλλα παιδιά, παρά την αναπηρία του.
Πλησίασα λοιπόν ένα από τα παιδιά, και το ρώτησα χωρίς βέβαια να περιμένω και πολλά, αν ο Shay θα μπορούσε να παίξει μαζί τους.
Το αγόρι κοίταξε γύρω του σαν να ζητούσε κάποια υποστήριξη, μα στο τέλος απάντησε, "χάνουμε έξι γύρους, και το παιχνίδι είναι στον όγδοο γύρο. Γιατί όχι, μπορεί να παίξει στην δική μας ομάδα, και θα προσπαθήσουμε να τον βάλουμε να παίξει στον επόμενο γύρο, να αποκρούσει τις βολές αν το θέλει.
Ο Shay πήγε με δυσκολία μέχρι τον πάγκο της ομάδας, για να φορέσει την μπλούζα της ομάδος. Τον παρακολουθούσα με μάτια δακρυσμένα και μια θέρμη στην καρδιά μου.
Τα αγόρια της ομάδας, είδαν την χαρά μου, που τον αποδέχτηκαν στην ομάδα τους.
Στο τέλος του όγδοου γύρου, η ομάδα του Shay νικούσε μερικούς πόντους, αλλά ήταν ακόμη πίσω τρεις πόντους για να κερδίσουν τον γύρο.
Στην αρχή του ένατου γύρου, ο Shay έβαλε το γάντι και έπαιξε δεξιά στο γήπεδο.
Αν και οι μπαλιές δεν ήρθαν προς την κατεύθυνσή του, έδειχνε ενθουσιασμένος, δείχνοντας την χαρά του, και μόνο που βρισκόταν εκεί, χτυπώντας όλο χαρά τα χεράκια του.
Το χαμόγελό του ήταν από το ένα αυτί στο άλλο, όταν με κοίταζε που τον χαιρετούσα από την εξέδρα.
Προς το τέλος του ένατου γύρου, η ομάδα του Shay πήρε κι άλλους πόντους.
Με δύο παίκτες έξω, και τρεις έξω από την βάση, οι πιθανότητες να κερδίσει γύρους, ήταν κοντά στην βάση, και ο Shay καθορίστηκε σαν ο επόμενος για να αποκρούσει τις βολές.
Σ' αυτό το κρίσιμο σημείο, αναρωτήθηκα αν θα αφήσουν τον Shay να δοκιμάσει να αποκρούσει, και να χάσουν τις πιθανότητες να κερδίσουν το παιχνίδι.
Για μεγάλη μου έκπληξη, τον άφησαν!
Όλοι γνωρίζανε ότι ήταν αδύνατον να χτυπήσει ο Shay την μπάλα, τη στιγμή που δεν ξέρει καν, πώς να κρατήσει κατάλληλα το ρόπαλο, πόσο μάλλον να στοχεύσει την μπάλα.
Εντούτοις, ο Shay πήρε θέση.
Ο αντίπαλος παίχτης, που πετάει την μπάλα, αναγνώρισε ότι η ομάδα του Shay έβαλε την νίκη του παιχνιδιού σε δεύτερη μοίρα, για να δώσουν την ευκαιρία στο παιδί αυτό, να χαρεί αυτήν τη στιγμή, γι αυτό και ήρθε πιο κοντά, προσπαθώντας να τον βοηθήσει να τα καταφέρει ρίχνοντας την μπάλα απαλά στον Shay.
Στην πρώτη προσπάθεια, ο Shay κούνησε αδέξια το ρόπαλο και αστόχησε.
Ο αντίπαλος παίκτης, ήρθε ακόμη πιο κοντά του λίγα βήματα, για να του πετάξει ακόμη πιο απαλά την μπάλα. Ο Shay κούνησε πάλι αδέξια το ρόπαλο, μα αυτή τη φορά βρήκε τυχαία την μπάλα, στέλνοντας την πολύ κοντά, και μάλιστα σε έναν αντίπαλο.
Το παιχνίδι τώρα, κανονικά θα είχε τελειώσει.
Ο αντίπαλος όμως, σήκωσε την μπάλα, και, ενώ θα μπορούσε να την πετάξει στην πρώτη βάση, βγάζοντας τον Shay έξω από το παιχνίδι, πέταξε επίτηδες την μπάλα πολύ ψηλά, πάνω από το κεφάλι του συμπαίκτη του, και μακριά κι από τους άλλους συμπαίκτες του.

Όλοι στις εξέδρες, και από τις δύο ομάδες, άρχισαν να φωνάζουν, "Shay τρέξε στην πρώτη βάση, τρέξε, τρέξε..."
Ποτέ στη ζωή του ο Shay δεν έτρεξε τόσο μακριά, μα έφτασε στην πρώτη βάση γεμάτος ενθουσιασμό και με ορθάνοιχτα από χαρά μάτια, κοιτώντας γύρω του απορημένα και σαστισμένα, να καταλάβει τι άλλο πρέπει τώρα να κάνει...
Η εξέδρα συνέχισε τότε, "Shay, τρέξε στη δεύτερη βάση, Shay τρέξε...τρέξε.."
Με την ανάσα κομμένη και άτσαλα, έτρεξε προς τη δεύτερη βάση. Μέχρι όμως να φτάσει ο Shay στη δεύτερη βάση, ο δεξιός αντίπαλος είχε ήδη πιάσει την μπάλα.
Ήταν ο μικρότερος της αντίπαλης ομάδας, και είχε πλέον όλη την ευκαιρία, να γίνει ο ήρωας της ομάδας του.
Θα μπορούσε να πετάξει την μπάλα στον συμπαίκτη της δεύτερης βάσης, όπου θα έβγαζε έξω τον Shay, μα κατάλαβε τις προθέσεις του συμπαίκτη του που έριχνε τις βολές, και την έριξε ψηλά, προς τον συμπαίκτη της τρίτης βάσης.
Ο Shay έτρεξε προς την τρίτη βάση σαν ξετρελαμένος, καθώς οι παίκτες της ομάδας του έτρεξαν κι εκείνοι προς τη βάση.
Όλοι φωνάζαμε, "Shay, Shay, Shay!!!"
Ο Shay έφτασε στην τρίτη βάση, αλά με την κρυφή βοήθεια του αντίπαλου παίχτη της τρίτης βάσης, ο οποίος σταμάτησε να τρέχει να προλάβει την μπάλα, για να δείξει στον Shay την σωστή κατεύθυνση, το πού ήταν η τρίτη βάση, λέγοντάς του "από 'δώ,! από 'δώ Shay.."
Καθώς ο Shay πέρασε από την τρίτη, τα αγόρια και τ ων δύο ομάδων και οι θεατές στις εξέδρες, ξεσηκώθηκαν φωνάζοντας "Shay, τρέξε στη βάση ένα τώρα, τρέξε στη βάση ένα.."
Ο Shay έφτασε στη βάση, πάτησε στον βατήρα, κερδίζοντας το παιχνίδι, και όλοι τον ζητωκραύγασαν σαν τον ήρωα, που βοήθησε να νικήσει η ομάδα.
Εκείνη την ημέρα, συνέχισε με δάκρυα ο πατέρας, τα αγόρια και από τις δύο ομάδες, και ο κόσμος στις εξέδρες, βοήθησαν να φέρουν ένα κομμάτι αληθινής αγάπης και ανθρωπιάς σ' αυτόν τον κόσμο, να δώσουν χαρά σε μια ψυχούλα, που τόσο την λαχταρούσε και που τόσο την είχε ανάγκη.
Ο Shay δεν τα κατάφερε μέχρι το επόμενο καλοκαίρι, πέθανε εκείνο τον χειμώνα, χωρίς όμως να ξεχάσει ποτέ, πώς ήταν ο "ήρωας" που με έκανε τόσο χαρούμενο εκείνη την ημέρα, και την χαρά που έδωσε στην μητέρα του, και που με δάκρυα αγκάλιασε τον μικρό της ήρωα σαν πήγαμε σπίτι.
Και τώρα, κυρίες..., κύριοι...., ο επίλογος.
Υπάρχουν χιλιάδες ανέκδοτα που στέλνονται δια μέσου internet, χωρίς δεύτερη σκέψη.
Μα όταν πρόκειται για ιστορίες που έχουν να κάνουν με επιλογές ζωής, οι άνθρωποι διστάζουν.
Το ακατέργαστο, το χυδαίο, και συχνά άσεμνο, περνάει ελεύθερα μέσω του κυβερνοχώρου, αλλά η δημόσια συζήτηση για την ευπρέπεια, πάρα πολύ συχνά καταστέλλεται, ακόμη και στα σχολεία η και τους εργασιακούς χώρους μας.
Εάν σκέφτεσαι να προωθήσεις αυτό το κείμενο, πιθανότατα θα κάνεις ίσως επιλογή, στα άτομα στα οποία θα το στείλεις.
Θεωρώ προσωπικά πως ανήκω στα άτομα, που πιστεύουν πως μπορούν να κάνουν τη διαφορά.
Όλοι έχουμε χιλιάδες ευκαιρίες στην καθημερινή μας ζωή, να καταλάβουμε την φυσική τάξη των πραγμάτων.
Τόσες πολλές, φαινομενικά τετριμμένες αλληλεπιδράσεις μεταξύ δύο ανθρώπων, μας δίνουν μια επιλογή:
Περνάμε κατά μήκος ενός μικρού σπινθήρα αγάπης και ανθρωπιάς;
ή παραβλέπουμε κάθε ευκαιρία, αφήνοντας αυτόν τον κόσμο ακόμη πιο κρύο;
Ένας σοφός είπε κάποτε, "κάθε κοινωνία κρίνεται, από το πώς μεταχειρίζεται τους πιο αδύναμους ανάμεσά της"
Τώρα έχεις δύο επιλογές για το κείμενο που διάβασες..
Διαγραφή, δηλαδή δεν του δίνεις σημασία, ή..
Προώθηση, δηλαδή, αναδημοσίευσε το...
Να έχεις μια χαρούμενη ημέρα, να έχεις μια "Shay day!"
Κάνε το σωστό, προώθησε το, δώσε μια ακόμη μικρή ελπίδα στο να καλυτερέψει ο κόσμος μας, να γίνει πιο ανθρώπινος, πιο συμπονετικός, πιο αγνός....
...και, χαμογέλα!!! ....μας παρακολουθούν παιδιά.

ΚΑΙ ΟΛΙΓΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Φίλοι μου έλειψα και πάλι από το blogging για λίγο καιρό, αλλά αυτή τη φορά υπεύθυνο είναι το internet. Προ ενός μηνός ξαφνικά χάθηκε το Internet και ήταν αδύνατο να συνδεθώ. Τελικά μετά από πολλά αναγκάστηκα να αλλάξω modem και να με και πάλι για να σας ζαλίσω.
Λέω λοιπόν να ασχοληθώ λιγάκι με την ιστορία. Τα βράδια που επέστρεφα από το γραφείο (εκεί σπανίως έμπαινα στα blog) μη έχοντας internet, παρακολουθούσα τα τεκταινόμενα της προεκλογικής περιόδου και ειδικά το θέμα της οικονομίας. Κάτι όμως μου θύμιζαν όλα αυτά, κάτι που το είχα ξαναζήσει ή διαβάσει. Τελικά θυμήθηκα, το είχα διαβάσει, γιατί δεν θα μπορούσα να το είχα ζήσει, εκτός και εάν είχε δουλέψει στην περίπτωσή μου η μετεμψύχωση.
Πάμε λοιπόν πάμε όπως λέει και ο νέος πρωθυπουργός.
Το ξέρατε ότι υπήρχαν τραπεζίτες στην αρχαία Ελλάδα; Εγώ όχι, και όμως υπήρχαν. Κατά τον 4ο π. Χ. αιώνα είχε αναπτυχθεί πραγματικό πιστωτικό σύστημα. Οι τραπεζίτες αντί να δίνουν ρευστό χρήμα, εξέδιδαν πιστωτικές επιστολές, εντολές πληρωμών ή επιταγές. Ο πλούτος μπορούσε να μεταβιβαστεί από τον ένα πελάτη στον άλλο με απλά έγγραφα στα βιβλία των τραπεζιτών (Gustave Glotz (1862-1935) Ιστορία της Ελλάδας). Μερικοί τραπεζίτες όπως ο πρώην σκλάβος Πασίων λόγω της τιμιότητάς του απέκτησε τόση υπόληψη ώστε τα ομόλογά του ήταν αποδεκτά σε ολόκληρο τον ελληνικό κόσμο.
Οι χρεοκοπίες όμως ήταν συνηθισμένο φαινόμενο και επίσης ο πανικός ανάγκαζε τις τράπεζες να κλείνουν η μία μετά την άλλη. Υπήρχαν δε σοβαρές καταγγελίες για καταχρήσεις κατά των μεγαλυτέρων τραπεζιτών ο δε κόσμος έτρεφε για τους τραπεζίτες φθόνο και θαυμασμό.
Η μεταβολή από τον ακίνητο στον κινητό πλούτο δημιούργησε τον πυρετό του χρήματος και η ελληνική γλώσσα εφεύρε την λέξη πλεονεξία. Οι νεόπλουτοι έκτιζαν επιδεικτικές κατοικίες, φόρτωναν τις γυναίκες τους με πολύτιμα ρούχα και κοσμήματα, είχαν πολυπληθές υπηρετικό προσωπικό και είχαν την αρχή να προσφέρουν στους προσκεκλημένους τους τα εκλεκτότερα φαγητά και ποτά.
Από την άλλη, τα ημερομίσθια των ελεύθερων εργατών παρέμεναν χαμηλά λόγω του ανταγωνισμού των δούλων.
Και μέσα σε αυτόν τον πλούτο αύξανε η φτώχια, γιατί η ελευθερία ανταλλαγής που επέτρεπε στους ευφυείς να κερδίζουν χρήματα, επέτρεπε στους αφελείς να χάνουν ευχερέστερα τα χρήματά τους. Κάτω από την νέα οικονομία οι φτωχοί ήταν σχετικά φτωχότεροι από την εποχή της δουλοπαροικίας.
Στην Αθηναϊκή πολιτεία τα μέλη μερικών ολιγαρχικών λεσχών, γράφει ο Αριστοτέλης, έδιναν τον επίσημο όρκο «Θα είμαι αντίπαλος του λαού και στο συμβούλιο θα του κάνω όσο κακό μπορώ». Ο δε Ισοκράτης γράφει στο 366 π.Χ. «Οι πλούσιοι έγιναν τόσο αντικοινωνικοί, ώστε όσοι είχαν περιουσία θα προτιμούσαν να την ρίξουν στην θάλασσα παρά να δώσουν βοήθεια στους πτωχούς, ενώ οι πτωχοί θα προτιμούσαν να αρπάξουν τα υπάρχοντα των πλουσίων παρά να βρουν ένα θησαυρό»
Οι πολιτικοί ενέτειναν τις προσπάθειες για ανεύρεση νέων πηγών δημοσίου εισοδήματος. Διπλασίασαν τους έμμεσους φόρους, τους εισαγωγικούς και εξαγωγικούς δασμούς και εισέπρατταν το ένα εκατοστό στην μεταβίβαση της ακινήτου περιουσίας.
Το 355 π.Χ. ο Ανδροτίων διορίστηκε αρχηγός ενός αστυνομικού σώματος το οποίο είχε δικαίωμα να αναζητά τα κρυφά εισοδήματα, να εισπράττει καθυστερημένους φόρους και να φυλακίζει τους φοροφυγάδες. Παραβίαζαν οικίες, εμπορεύματα κατάσχονταν και άνθρωποι κατέληγαν στην φυλακή, αλλά ο πλούτος εξακολουθούσε να κρύβεται ή να εξαφανίζεται (λέτε να υπήρχαν και τότε offshore εταιρείες;)
Μέσα σε όλα αυτά οι άγαμοι και οι εταίρες πολλαπλασιαζόντουσαν και οι ελεύθερες ενώσεις κατακτούσαν έδαφος σε σχέση με τους νόμιμους γάμους. Ο δε περιορισμός της οικογένειας με διάφορες μεθόδους ήταν στην ημερήσια διάταξη, αμβλώσεις ή παιδοκτονία. Ο Αριστοτέλης μάλιστα περιγράφει γλαφυρότατα ότι μερικές γυναίκες προλαμβάνουν την κυοφορία «αλείφοντας το μέρος εκείνο της μήτρας που έπιπτε το σπέρμα, με λάδι κέδρου ή αλοιφή μολύβδου, ή με μοσχολίβανο ανακατεμένο με ελαιόλαδο».
Η πολιτική διαφθορά που ακολούθησε τον θάνατο του Περικλή συνεχίστηκε και τον 4ο αιώνα. Σύμφωνα με τον νόμο η δωροδοκία τιμωρούνταν με θάνατο. Η Περσία δωροδοκούσε με ευχέρεια τους Έλληνες πολιτικούς για να κάνουν πόλεμο εναντίον άλλων ελληνικών πολιτειών ή εναντίων της Μακεδονίας.
Και κοντά σε όλα αυτά είχαμε και τους ρήτορες, οι οποίοι διαιρέθηκαν σε κόμματα και επιδίδονταν σε θορυβώδεις εκστρατείες. Κάθε κόμμα οργάνωνε επιτροπές, εφεύρισκε συνθήματα, διόριζε πράκτορες και συνέλεγε χρήματα. Και εκείνοι που πλήρωναν για όλα αυτά ομολογούσαν ειλικρινώς ότι περίμεναν να αποζημιωθούν στο διπλάσιο. Και όσο η πολιτική γινόταν εμπαθεστέρα τόσο υποχωρούσε ο πατριωτισμός.
Αυτά τα ωραία τα διαβάζω στην Παγκόσμια ιστορία του πολιτισμού του W. Durant. Θα μπορούσα να γράψω πολλά πάρα πολλά, αλλά θα γινόμουνα κουραστικός αν δεν έχω ήδη γίνει. Ίσως με άλλη ευκαιρία να συνεχίσω.
Πάντως μη μου πείτε, οι σημερινοί έλληνες είμαστε ένα πολύ κακό παράδειγμα για τους άλλους λαούς, μέχρι που και οι αρχαίοι μας πρόγονοι μας αντέγραψαν. Είχαν προβλέψει τι θα κάναμε σήμερα και το έκαναν δυόμιση χιλιάδες πριν, πρέπει να είχαν πολύ καλούς μάντεις.
Ξέρετε όσο διαβάζω ιστορία, αυτή την ιστορία που μιλάει και για τον απλό άνθρωπο, όχι του σχολείου, τόσο ανεβαίνει η αισιοδοξία μου, όχι ότι είμαι και απαισιόδοξος αλλά καμιά φορά προβληματίζομαι. Τελικά η χώρα μας και ο λαός μας αλλά και οι άλλοι λαοί τα έχουν περάσει ξανά και ξανά. Ας είμαστε λοιπόν αισιόδοξοι και όπως έλεγε η μάνα μου «ότι είναι χρήμα δεν είναι μπελάς»

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΑΦΑΡΙ ΣΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ

Όπως έχω γράψει ετοιμαζόμουνα για επαγγελματικό ταξίδι στην Αίγυπτο, χωρίς πολύ όρεξη μετά από τα κουραστικά ταξίδια στην Υεμένη και το Σουδάν. Όμως προέκυψε και δεύτερη δουλειά οπόταν η λύση ήταν μία ο γιος μου στην Αίγυπτο και εγώ στην καινούργια.
Αυτό όμως μου άφησε ελεύθερη όλη την χθεσινή ημέρα. Είχα ακούσει εδώ και πολύ καιρό για το Αττικό Ζωολογικό Πάρκο. Πήρα λοιπόν τις δύο μου εγγονές και την νονά της μικρότερης και πήγαμε στο πάρκο. Απέφυγα την διαδρομή από τα καμένα, δεν αντέχω πλέον να τα βλέπω. Τόσες φορές έχουν καεί και άλλες τόσες τα έχουμε αναδασώσει.
Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα αυτό που είδα. Υπέθετα ότι θα ήταν κάποιος χώρος γεμάτος με κλουβιά ζώων. Οι άνθρωποι που το οργάνωσαν και το δημιούργησαν πρέπει να είχαν μεράκι.
Μείναμε περίπου 4 ώρες και μπορώ να πω ότι δεν είδαμε ούτε τα μισά απ’ ότι υπάρχουν εκεί. Έκανα φυσικά και το λάθος να πάω στις 12 οπόταν πολλά ζώα είχαν αποσυρθεί σε σκιερά μέρη.
Άσχετα όμως με αυτό, η διαδρομή μέσα στο πάρκο ήταν απολαυστική. Δεν θα γράψω περισσότερα και θα αφήσω τις φωτογραφίες να μιλήσουν μόνες τους. Έβαλα λίγες αντιπροσωπευτικές γιατί δεν θα ήταν δυνατόν να βάλω όσες τράβηξα. Σε μερικές έβαλα τα ονόματα των ζώων. Για τον επισκέπτη υπήρχαν επεξηγηματικές ταμπέλες, για οικονομία χώρου όμως θα βάλω μία σαν δείγμα.
Αξίζει πάντως να επισκεφτείτε το πάρκο, αρκεί να προτιμήσετε πρωινές ώρες. Μπορείτε ακόμα να το μετατρέψετε και ολοήμερη εκδρομή

Με κλικ στη φωτογραφία μεγαλώνει







































































































Δυστυχώς δεν μπόρεσα να μην κοιτάξω προς την Πεντέλη, σκέτη απελπισία. Και από μακριά φαίνεται η μαυρίλα, ας είναι καλά η απληστία όλων μας προτιμούμε το δάσος του τσιμέντου από τα καταπράσινα δάση μας.

ΑΚΟΜΑ ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΑΚΙ

Φίλοι μου εσείς στις διακοπές σας και εγώ στο φούρνο του Σουδάν. Το καλό με αυτά τα ταξίδια είναι ότι κάνω δύο τρία τεστ κοπώσεως τη φορά και με πληρώνουν κιόλας.
Ας αρχίσω όμως από την αρχή την περασμένη Πέμπτη μας ειδοποίησαν ότι έπρεπε να φύγουμε για το Πορτ Σουδάν την Κυριακή. Μας έμενε μία ημέρα να βγάλουμε άδειες για τα μηχανήματα που θα παίρναμε μαζί μας καθώς και για εμάς τους ιδίους (τον γιό μου και τον γράφοντα). Τα διαδικαστικά τα ανέλαβε ένα κάποιο γραφείο και υποτίθεται τακτοποίησε τα πάντα.
Τελικά αναχωρούμε την Δευτέρα το μεσημέρι αφού χάσαμε το πρωινό αεροπλάνο λόγω έλλειψης όλων των απαραίτητων εγγράφων που θα απαιτούντο για το Σουδάν.
Η διαδρομή μας ήταν Αθήνα, Κάιρο, Χαρτούμ, Πορτ Σουδάν, ρυμουλκό για πλοίο και επιστροφή με ρυμουλκό στο Πορτ Σουδάν, Χαρτούμ, Κωνσταντινούπολη και Αθήνα. Η διάρκεια του ταξιδιού επτά ημέρες, η εργασία που κάναμε έξι ώρες, ναι καλά διαβάζετε 6 ώρες.
Είχε όμως πολύ ενδιαφέρον, άλλωστε μου αρέσει να πηγαίνω σε ξένες χώρες, όχι για τουρισμό, αλλά προτιμώ για εργασία γιατί έτσι ανακατεύομαι με τον ντόπιο κόσμο. Στο ταξίδι αυτό υπήρχε και λίγο γκλαμουριά, όχι ότι το επιδιώξαμε αλλά ο πλοιοκτήτης είναι από τους ανθρώπους που έχει απαιτήσεις από τους συνεργάτες του αλλά τους προσφέρει ότι καλύτερο και μεταξύ αυτών ξενοδοχεία 5 αστέρων.
Το Σουδάν το βρήκα πιο οργανωμένο σε σχέση με την Υεμένη και το ίδιο αν όχι περισσότερο ζεστό. Να σκεφτείτε ότι εργαζόμασταν στον ήλιο με θερμοκρασίες 48 και 50. Στην Υεμένη μπήκαμε και βγήκαμε με τα όργανα που κουβαλούσαμε μαζί μας χωρίς καμία γραφειοκρατική διαδικασία, ενώ στο Σουδάν και κατά την είσοδο και κατά την έξοδο χρειάστηκαν γραφειοκρατικές διαδικασίες που απαίτησαν αρκετό χρόνο. Με αυτόν τον τρόπο όμως ήμουν σίγουρος ότι τα όργανα θα μπορούσαν να ξαναβγούν χωρίς πρόβλημα. Ευτυχώς μας βοήθησε η Ελληνική Πρεσβεία για την επίσπευση εισαγωγής των οργάνων.
Οι κίνδυνοι στο Σουδάν είναι περίπου οι ίδιοι με της Υεμένης. Ειδικά για το Χαρτούμ μας συμβούλεψαν να μην απομακρυνόμαστε από το ξενοδοχείο. Στο Πορτ Σουδάν τα πράγματα ήταν κάπως καλύτερα. Ας μην ξεχνάμε ότι ο πρόεδρός τους έχει επικηρυχτεί από το διεθνές δικαστήριο για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Οι σφαγές στο βορειοδυτικό μέρος της χώρας (Darfur) συνεχίζονται ανηλεώς.
Οι άνθρωποι ήταν γενικά ευγενικοί απέναντί μας, ακόμα και οι τελώνες στο Πορτ Σουδάν μας πρόσφεραν τις καρέκλες τους όσοι ώρα περιμέναμε να εκτελωνιστούν τα όργανα (μιάμιση ώρα). Κάποια στιγμή δε άνοιξαν τα φαγητά τους να φάνε και μας προσκάλεσαν . Φυσικά με νοήματα τους εξηγήσαμε ότι ήμασταν χορτάτοι και ας λιμοκτονούσαμε και διψούσαμε αφάνταστα.
Ένα άλλο παρόμοιο περιστατικό συνέβη και στο ρυμουλκό. Ζητήσαμε καφέ και για απάντηση πήραμε «τώρα είναι ώρα φαγητού, ελάτε να φάτε μαζί μας» Το φαί κάτι σαν χυλός με τρίματα άσπρου τυριού ήταν σε τρεις γαβάθες. Αντί για κουτάλια το έτρωγαν με πίτα που την χρησιμοποιούσαν σαν κουτάλι, και φυσικά τα δάκτυλα μέσα στο χυλό. Εδώ πλέον δεν μπορέσαμε να αρνηθούμε και ακολουθήσαμε. Νοστιμότατο, ήταν λιωμένα φασόλια και διάφορα μπαχαρικά και τυρί κάτι σαν φέτα.
Στο Πορτ Σουδάν τόλμησα και κυκλοφόρησα με τα τρίτροχα ταξί τα TUK TUK όπως τα αποκαλούσαν. Για μία διαδρομή στην αγορά αναμονή και επιστροφή (μία ώρα περίπου) μου πήραν 4 λίρες Σουδανικές, δηλαδή €1,20. Φυσικά όταν επέστρεψα τα άκουσα από τον γιό μου για την απερισκεψία μου.
Εντυπωσιάστηκα από το ύψος των ανδρών και των γυναικών, και ψηλοί αλλά και καλοβαλμένοι. Δεν είχαν καμιά σχέση με τους κατοίκους της Υεμένης, που ήταν μάλλον κοντοί και πολύ αδύνατοι. Δεν τόλμησα να τους τραβήξω φωτογραφία γιατί όταν δεν γνωρίζεις τα ήθη και τα έθιμα καλόν είναι να αποφεύγονται οι φωτογραφίες προσώπων.
Τράβηξα μια κοπελίτσα στο ξενοδοχείο αφού όμως της ζήτησα την άδεια. Δεν ήταν από τις ψηλές και πολύ όμορφες, ήταν όμως καλοβαλμένη.
Οι υπόλοιπες φωτογραφίες είναι από τοπία αλλά λόγω της ανεμοθύελλας δεν είναι πολύ καθαρές.
Αυτά προς το παρόν μέχρι το επόμενο ταξίδι που μάλλον θα γίνει στο Σουέζ την άλλη εβδομάδα. Μέχρι τότε να είσαστε όλοι καλά και να απολαμβάνετε τις διακοπές σας.


Κάιρο. Περίχωρα πλησίον του αεροδρομίου, δυσδιάκριτα λόγω αμμοθύελλας. Πράσινο πουθενά.






Κάιρο. Τρεις απόψεις της κλιματιζόμενης εισόδου του ξενοδοχείο.


Κάιρο. Μη μου πείτε ότι δεν είναι κρεβάτι για τρεις!


Χαρτούμ. Η κοπελιά που γράφω παραπάνω, δεν είναι από τις ψηλές και όμορφες, είναι όμως γλυκούλα.


Χαρτούμ. Το κρεβάτι μου, δυστυχώς μόνος


Χαρτούμ. Πρωινή κίνηση έξω από το ξενοδοχείο


Χαρτούμ. Το εστιατόριο για πρωινό


Χαρτούμ. Ένα από τα παρακλάδια του Νείλου και η γέφυρα έξω από το ξενοδοχείο μας.


Πορτ Σουδάν. Το ύψος της τουλάχιστο 2 μέτρα, ήταν ψηλότερη από εμένα κατά μισό κεφάλι και είμαι 1,88. Εντυπωσιακό επίσης το φάρδος των πεζοδρομίων.


Πορτ Σουδάν. Το ταξί TUK TUK


Πορτ Σουδάν . Η αναμονή στο τελωνείο
Οι φωτογραφίες δεν είναι ότι καλύτερο αλλά δεν τόλμησα να πάρω μαζί μου αυτή τη φορά την καλή φωτογραφική.
Εάν κάνετε αριστερό κλικ στις φωτογραφίες μεγαλώνουν σε μέγεθος.

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΒΟΗΘΕΙΑ ΑΠΟ ΜΠΛΟΓΚΟΓΙΑΤΡΟΥΣ

Φίλοι μου έχω ξαναγράψει ότι εργάζομαι πολλές ώρες, συνήθως φεύγω στις 7 το πρωί και επιστρέφω στο σπίτι μου κατά τις 8 το βράδυ. Είναι ευνόητο λοιπόν ότι δεν έχω ή έχω πλημμελή πληροφόρηση για το τι γίνεται στην Ελλάδα και τον κόσμο ολόκληρο γενικά.
Εχθές όμως πήγα το αυτοκίνητο μου για κάτι μικροπροβλήματα και περίμενα στο σαλόνι της αντιπροσωπίας για να το πάρω. Από τις 7:30 μέχρι τις 10:00 άκουγα την πρωινή ενημέρωση από διάφορους τηλεοπτικούς σταθμούς. Δυόμιση ώρες ενημέρωση για τον ιό Ν1Η1. Είδατε έμαθα και τον κωδικό του.
Δεν σας κρύβω ότι άρχισα να πανικοβάλλομαι, δεν είναι δυνατό μπορεί να συμβούν όλα αυτά που περιγράφουν, τι γλύτωσα από την Υεμένη και θα την πάθω στη χώρα μου! Κάτι πρέπει να κάνω, ευτυχώς έχω γρήγορο μυαλό και πήρα τις αποφάσεις μου φεύγοντας από το συνεργείο.
Πρώτα πρώτα πήγα και έκανα ένα πολύ ζεστό μπάνιο με detol. Έψαξα στο Internet και αγόρασα μάσκες για όλο το πρόσωπο με ειδικά φίλτρα για ραδιοβιοχιμικό πόλεμο.





Στη συνέχεια πήγα στη φαρμακοποιό μου για τα εμβόλια. Δεν είχε όμως και μου είπε ότι θα αργήσουν ακόμα. Καλού κακού όμως έκανα (ευτυχώς είχε) ένα αντιτετανικό, ένα διφθερίτιδας και ένα πνευμονόκοκκου.
Φυσικά από την ώρα που αγόρασα την μάσκα την φοράω όποτε βγω από το σπίτι ή το γραφείο μου. Με κοιτάζουν λίγο περίεργα στο δρόμο αλλά ποσώς με νοιάζει. Μόνο όταν πήγα στην τράπεζα είχα ένα μικρό πρόβλημα και εγκλωβίστηκα στην είσοδο σε αυτά τα κλουβιά που έχουν φτιάξει. Δεν μου άνοιγαν με τίποτα, ευτυχώς όμως ήρθε μια διμοιρία ΜΑΤ και τότε με άφησαν. Μου ζήτησαν να την βγάλω αλλά αρνήθηκα και μόνο όταν μου πήραν τα αποτυπώματα και διαπίστωσαν ποιος είμαι με άφησαν ελεύθερο.
Και το κυριότερο να μη ξεχάσω, στο κομπιούτερ μου έχω ένα πολύ καλό προστατευτικό κατά των ιών το Norton, αγόρασα και εγκατέστησα όμως άλλα τρία τα Kaspersky, Panda και F-Secure. Όχι θα αφήσω να πιάσει καμιά ίωση το κομπιούτερ μου και στη συνέχεια να μου την κωλύσει!
Για να είμαι όμως σίγουρος για αυτά που έκανα, τηλεφώνησα στο παθολόγο μου και του είπα όλα τα παραπάνω. Μου είπε ότι δεν είναι ειδικός για την περίπτωσή μου (δεν κατάλαβα τι εννοούσε) και μου έδωσε το όνομα του Διευθυντή μιας νευρολογικής κλινικής. Μετά μετάνιωσε όμως και μου είπε ότι θα τον ενημερώσει ο ίδιος και να ετοιμάσω μερικά ρούχα για να πάρω μαζί μου για εκεί που θα με πάνε. Και πάλι δεν κατάλαβα φίλοι μου. Πάντως αν υπάρχει κάποιος γιατρός blogger θα ήθελα να μου πει μήπως πρέπει να πάρω και άλλα μέτρα. Να είστε καλά όλοι σας και καλό καλοκαίρι.

ΤΟ ΑΣΗΜΙ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΒΡΙΚΟΛΑΚΕΣ ΕΞΟΝΤΩΝΕΙ ΚΑΙ ΜΙΚΡΟΒΙΑ.

«Δεν δεχόμαστε, σε καμία περίπτωση, ότι μπορεί να μεταδοθούν τα μικρόβια της νέας γρίπης, μέσω της Θείας Κοινωνίας», δήλωσε ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος.
Όπως είπε, τα κοχλιάρια με τα οποία μεταλαμβάνουν οι πιστοί είναι ασημένια και για το λόγο αυτό δεν υπάρχει κίνδυνος μετάδοσης. «Σύμφωνα με επιστημονική γνωμοδότηση, τα μικρόβια, αν υπάρξουν, χάνονται πάνω στο ασήμι», τόνισε.
Πρόσθεσε ακόμη ότι και από την πλευρά της πίστης, η Εκκλησία δεν δέχεται ότι μπορεί να γίνει μετάδοση, λέγοντας πως «είναι σαν να λέμε ότι δεν θα χρησιμοποιήσουμε κουτάλια στα σπίτια και στα εστιατόρια, διότι μπορεί να μεταδοθεί η γρίπη».
Αυτά άκουσα προχθές την ώρα που οδηγούσα και κόντεψα να τρακάρω. Μέχρι τώρα γνώριζα ότι το ασήμι χρησιμοποιείται για την εξόντωση των βρικολάκων, αλλά και για την εξόντωση των μικροβίων!
Πως είναι δυνατόν ένας μορφωμένος άνθρωπος να λέει τέτοια πράγματα! Το έχει δεδομένο ότι σε αυτούς που απευθύνεται είναι άνθρωποι χαμηλού νοητικού επιπέδου; Δεν γνωρίζει ότι τα κουτάλια στα σπίτια (ακόμα και στο πιο φτωχό και ταπεινό) και τα εστιατόρια πλένονται μετά από κάθε χρήση, ενώ της θείας μετάληψης πηγαίνει από στόμα σε στόμα;
Αν μίλαγε μόνο για πίστη και ότι μέρος της Χριστιανικής πίστης είναι και η θεία μετάληψη θα το καταλάβαινα. Αλλά όλα τα άλλα τι τα ήθελε. Με την φόρα που πήρανε θα διαβάσουμε ότι ανακαλύφθηκε εμβόλιο με συστατικά ασημιού που σκοτώνει όλα τα μικρόβια και θεραπεύει όλες τις ασθένειες.
Φίλοι μου ο θεός να με συγχωρέσει αλλά με τέτοιους αντιπροσώπους δεν είναι απορίας άξιο ότι συνεχώς μειώνονται οι πιστοί. Και όταν λέω πιστοί εννοώ ΠΙΣΤΟΙ και όχι κάποιους που απλώς ανάβουν ένα κεράκι και κάνουν τον σταυρό τους σκάβοντας ταυτόχρονα τον λάκκο του διπλανού τους.
Ελπίζω να πίσω τα παιδιά μου να μην πάνε τα εγγόνια μου για μετάληψη και αν αυτό είναι αμαρτία, επάνω μου η αμαρτία. Εκτός, εκτός
Υπάρχει φυσικά και η άλλη εκδοχή, δεν ξέρω αν την έχετε ακούσει. Γίνονται πάρτι στην Βρετανία με γριπιασμένους και υγιείς για να κωλύσουν οι υγιείς τώρα που η γρίπη είναι με ελαφρά συμπτώματα (μέχρι τώρα έχουν κωλύσει 65.000, δεν διευκρινίζουν αν ήταν απόρροια των πάρτι). Λέγεται ότι έγινε και στην Αθήνα ένα τέτοιο πάρτι.
Αυτά τα ολίγα και να έχετε όλοι σας ένα πολύ ωραίο καλοκαίρι. Θα παραμείνω στις επάλξεις γιατί σας πληροφορώ η Αθήνα μας τον Ιούλιο και Αύγουστο είναι απίθανη.
Και επειδή δεν έχω άλλη πρόχειρη φωτογραφία, θα βάλω το τελευταίο μου απόκτημα τον γάτο μου με την φουντωτή ουρά. Όταν περπατάει η ουρά του κουνιέται όπως του σκίουρου. Ελπίζω να μη μου βγει κουνιστός.

ΔΕΝ ΕΛΕΙΨΑ ΚΑΙ ΠΟΛΥ, ΜΟΝΟ ΤΡΕΙΣ ΜΗΝΕΣ

Φίλοι μου δεν το πιστεύω, μπήκα στο blog μου να δω πότε έβαλα την τελευταία ανάρτηση και έπαθα σοκ. Νόμιζα ότι είχαν περάσει λίγες ημέρες και όμως έχουν περάσει σχεδόν τρεις μήνες.
Με απορρόφησε τόσο πολύ η δουλειά όλο αυτό το διάστημα που δεν είχα καν τον χρόνο να μπω να διαβάσω τις αναρτήσεις σας και τα σχόλια πόσο μάλλον να γράψω.
Είναι όμως δύο ημέρες που ξεκουράζομαι μετά από ένα κοπιώδες ταξίδι και έτσι βρήκα λίγο χρόνο να γράψω κάτι και να σας στείλω και τους χαιρετισμούς μου.
Μόλις επέστρεψα από το Άντεν της Υεμένης όπου είχαμε πάει για δουλειά με τον γιό μου. Ένα απόγευμα μου τηλεφωνεί ο γιός μου και μου λέει, βρες επειγόντως ένα μηχανικό γιατί πρέπει να πάω σε ένα πλοίο που βρίσκεται στην Υεμένη.
Ρωτώ μερικά φιλικά γραφεία που ασχολούνται με την ναυτιλία και παίρνω την ίδια απάντηση από όλους. Πες στον γιό σου να μην πάει δεν υπάρχουν ασφαλείς συνθήκες στην χώρα αυτή. Ακόμα και πληρώματα των πλοίων αποφεύγουμε να τα αλλάζουμε στην Υεμένη.
Τι να κάνω, να τον αφήσω να πάει μόνος δεν γινόταν και έτσι το γέρικο κάστρο μπήκε στο αεροπλάνο και τράβηξε για την Υεμένη. Περιπετειώδες ταξίδι κάτω από βάρβαρες συνθήκες αλλά τουλάχιστον αποζημιώθηκα γνωρίζοντας έστω και για λίγο ένα πολύ μα πάρα πολύ φτωχό λαό που όμως ήταν συνέχεια με το χαμόγελο στα χείλη. Φυσικά έπρεπε να δίνω συνέχεια μπαξίσι αλλά τουλάχιστον μου τα έπαιρναν με το χαμόγελο, όχι σαν και τους δικούς μας που μας τα παίρνουν ανενδοίαστα και σε κάνουν να αισθάνεσαι και ένοχος.
Συνάντησα επίσης και το ελληνικό δαιμόνιο που συναντώ πάντα σε αυτά τα απόμακρα ταξίδια μου. Ένα καταπληκτικό Έλληνα που δημιούργησε μια επιχείρηση με ρυμουλκά, πλωτό γερανό και καταδυτικά συστήματα για μέχρι 800 μέτρα. Με έδρα το Άντεν κινείται μεταξύ Υεμένης, Σομαλίας και ερυθράς θάλασσας.
Δυστυχώς μου έκλεψαν (κάποιος από τους χαμογελαστούς) την φωτογραφική μου και έτσι δεν θα μπορέσω να βάλω φωτογραφίες στην ανάρτησή μου, εκτός από μία που μου έβγαλε ο καπετάνιος του ρυμουλκού κατά την μεταφορά μου από το πλοίο στο ρυμουλκό και μου την έστειλε. Πίσω από το ρυμουλκό φαίνεται το πλεούμενο που θα μας μεταφέρει στην ακτή απόσταση 4 μιλίων ανάμεσα από πλήθος καρχαριών, και στο βάθος είναι η ακταιωρός που μας φύλαγε από πιθανή επίθεση Σομαλών.
Εκείνο που μου έκανε εντύπωση είναι το χόρτο ΚΑΤ που είχαν στο στόμα τους το μεγαλύτερο διάστημα της ημέρας, σχεδόν το σύνολο του πληθυσμού, όπως μου είπαν. Το βάζουν ανάμεσα στα ούλα και το μάγουλο και με αυτό φτιάχνονται, πρέπει να είναι κάτι σαν ναρκωτικό. Πάντως δεν αισθανθήκαμε ούτε στιγμή ότι κινδυνεύουμε από τους κατοίκους, παρ’ όλον που διάβασα ότι οι αντάρτες σιίτες είχαν απαγάγει 9 άτομα οι και έχουν εκτελέσει ορισμένους από αυτούς.
Και τώρα στα δικά μας. Από τη μια το μεταναστευτικό, έγραψε μια πολύ ωραία ανάρτηση ο Νίκιπλος, και από την άλλη στυγερή δολοφονία του αστυφύλακα.
Βλέποντας τους κατοίκους της Υεμένης αλλά και τις ορδές των προσφύγων που καταφτάνουν στην Υεμένη από την Σομαλία, περνώντας τα στενά με πραγματικό κίνδυνο, μπορεί εύκολα να καταλάβει κάποιος τους λόγους που τους αναγκάζουν να εγκαταλείπουν τις χώρες τους και να ψάχνουν για καλύτερη τύχη πέφτοντας θύματα των δουλεμπόρων.
Δεν θα γράψω περισσότερα για το μεταναστευτικό, δεν έχετε παρά να διαβάσετε την εμπεριστατωμένη ανάρτηση του Νίκιπλου.
Θα πω μόνο τούτο. Θεωρώ υπεύθυνη τη λευκή φυλή για την κατάντια αυτών των λαών. Εμείς κλέψαμε τον πλούτο αυτών των χωρών, εμείς εγκαταστήσαμε κυβερνήτες μαριονέττες, υπάκουους στα κελεύσματά μας, εμείς εκμαυλίσαμε και εξουθενώσαμε τους λαούς αυτούς. Και τώρα ήρθε η ώρα να υποστούμε τις συνέπειες.
Και πρώτοι θα είμαστε εμείς οι Έλληνες, ήμαστε τα ανατολικά σύνορα της Ευρώπης απ’ όπου θα φτάσουν κάποια στιγμή τα εκατομμύρια που ξεκίνησαν από τις χώρες που σπαράσσονται από πολέμους, πείνα και δίψα.
Δεν κατορθώσαμε να αντιμετωπίσουμε και τακτοποιήσουμε τους ολίγους που όπως λέγει και ο Νίκιπλος βοήθησαν την οικονομία της χώρας, θα μπορέσουμε να βρούμε λύσεις για τα εκατομμύρια που έρχονται και μάλιστα με έναν κύριο Μπαρόζο που δηλώνει ότι το πρόβλημα είναι δικό μας!
ΟΧΙ κύριε Μπαρόζο το πρόβλημα είναι της λευκής φυλής και ειδικά των ευρωπαίων. Εμείς οι ευρωπαίοι στείλαμε τις ορδές των πεινασμένων στην Αμερική όπου αφού εξαφάνισαν τους ντόπιους τώρα επεμβαίνουν στις διάφορες χώρες με την δικαιολογία της εξάλειψης της τρομοκρατίας, μιας τρομοκρατίας που αυτοί οι ίδιοι εγκαθίδρυσαν, εμείς στείλαμε τους εγκληματίες στην Αυστραλία όπου εξολόθρευσαν τους aborigine και τώρα ο πρωθυπουργός της χώρας αυτής δηλώνει «αν σας αρέσει αλλιώς φύγετε».
Εμείς όλοι μαζί πρέπει να βρούμε τις λύσεις, και λύση δεν είναι τα στρατόπεδα και η γκετοποίηση των άμοιρων αυτών ανθρώπων. Πρέπει να βάλουμε βαθιά το χέρι στην τσέπη και να επιστέψουμε αυτά που τους ληστέψαμε. Όχι όπως κάνουν οι διάφοροι οργανισμοί στέλνοντας βοήθεια το μεγαλύτερο μέρος της οποίας καταλήγει στους επιτήδειους ή πετώντας τους από τα αεροπλάνα αμφιβόλου ποιότητας προμήθειες, λες και είναι ζώα.
Πρέπει να φροντίσουμε να δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες στις χώρες τους για να μην αναγκάζονται να τις εγκαταλείπουν. Χρειάζεται χρήμα, κόπο αλλά πάνω απ’ όλα αγάπη. Αγάπη γι’ αυτούς τους ανθρώπους που τους έφερε σε αυτή την κατάσταση η απληστία του λευκού.
Για την δολοφονία του αστυφύλακα τι να πω; Αυτή η παράλογη βία από πού πηγάζει, ποιος παρανοϊκός νους βρίσκεται πίσω από αυτού του είδους την βία; Μήπως όμως και αυτοί είναι μέρος του παράλογου σκηνικού που ζούμε τις μέρες μας.
Όσο διάστημα ήμουνα στην Υεμένη δεν είχα καμία επαφή με τον έξω κόσμο, ούτε καν τα αποτελέσματα των εκλογών δεν έμαθα. Μπορεί οι συνθήκες εργασίας να ήταν σκληρές κάτω από τον καυτό ήλιο με υγρασία 95 με 100% αλλά το βράδυ πέφταμε για ύπνο χωρίς έννοιες, ίσως η μόνη μας έννοια ήταν να εξασφαλίσουμε μερικά μπουκάλια νερό για την επομένη. Και φτάνοντας εδώ ανακάλυψα ότι βρέθηκα στη ζούγκλα, την ζούγκλα των πολιτικών, την ζούγκλα των ΜΜΕ.
Φίλοι μου δεν ήθελα να γράψω τόσα πολλά, απλά ένα χαιρετισμό ήθελα να στείλω, αλλά παρασύρθηκα.
Ελπίζω να είστε όλοι σας καλά και να περάσετε ένα πολύ όμορφο καλοκαίρι.
Και για την αντιγραφή gskastro

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗ ΜΑΝΑ

Φίλοι μου με έκπληξη διαβάζω και ακούω αυτά που γίνονται γύρω μας. Μα με μεγαλύτερη έκπληξη άκουσα την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για τη εξίσωση της γυναίκας με τον άντρα στην συνταξιοδότηση.
Γίνεται μεγάλη σπέκουλα για το θέμα αυτό και έτσι δεν έχω ακόμα καταλάβει που το πάνε ή τι στην πραγματικότητα σημαίνει αυτή η υπόθεση.
Τι να σημαίνει άραγε ισότητα ανδρών – γυναικών στον μυαλό αυτών που κατευθύνουν τις τύχες μας!
Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε μια παραδοσιακή Ελληνική οικογένεια, γιαγιάδες (παππούδες δεν πρόλαβα) μάνα στο σπίτι και όχι στη δουλειά, το ίδιο και τα παιδιά μου, μόνο που πρόλαβαν και παππούδες και τώρα σειρά τα εγγόνια μου. Τα δύο τυχερά, η παράδοση συνεχίζεται, τα άλλα τρία όμως κάνουν πως και πως για να δουν την μάνα.
Σαν τρελή να σηκωθεί το πρωί να τα ετοιμάσει τα δύο για το σχολείο και το μικρό για το βρεφονηπιακό σταθμό. Γυρνά από την δουλειά για να τα ταΐσει, τα διαβάσει, τα πάει στο φροντιστήριο να μαγειρέψει για την άλλη ημέρα και να βάλει και το πλυντήριο. Και της λέμε τώρα αυτής της γυναίκας ότι θα πρέπει να δουλέψει μέχρι τα 65 γιατί έχει εξισωθεί με τον άντρα της. Και αυτός δουλεύει, καμιά όμως σχέση με αυτά που κατορθώνει να κάνει η μάνα των παιδιών του.
Θα τα καταλάβαινα όλα αυτά αν υπήρχε οργανωμένο κράτος (θα έπρεπε φυσικά να υπάρξει πρώτα κράτος) όπου θα γνώριζε η εργαζόμενη μάνα ότι έχει την αμέριστη υποστήριξή του. Είτε με βρεφονηπιακούς σταθμούς πλήρως οργανωμένους που θα παρελάμβαναν και θα παρέδιδαν το μωρό στο σπίτι του, αφού θα είχε επιστρέψει η μάνα. Είτε με σχολεία όπου θα έτρωγαν και θα μελετούσαν τα παιδιά και έτσι η μάνα δεν θα χρειαζόταν να τα μελετάει και να τα τρέχει σε φροντιστήρια.
Το μόνο που θα επιτύχουν με αυτόν τον τρόπο αν φυσικά δεν υπάρξει αντίδραση και μάλιστα έντονη, θα είναι η αύξηση της υπογεννητικότητας.
Αντίθετα μάλιστα θα έπρεπε να υποστηρίξουν με πάθος την εργαζόμενη μητέρα. Και μάλιστα θα έπρεπε να ασχοληθούν και με τον εργαζόμενο πατέρα. Αν θέλουν να εφαρμόσουν την πλήρη ισότητα ας το κάνουν σε άτομα που δεν ενδιαφέρονται να κάνουν οικογένεια αλλά ενδιαφέρονται μόνο για την επαγγελματική τους σταδιοδρομία.
Καλή η ισότητα αλλά υπάρχουν και όρια, δεν μπορούμε να τα ισοπεδώνουμε όλα.
Έχω την εντύπωση ότι οι τύχες μας καθορίζονται από άτομα προβληματικά, άτομα που δεν γνώρισαν την θαλπωρή της οικογένειας, την ανάγκη της μάνας και του πατέρα αλλά ειδικά της μάνας.

ΕΛΑΦΡΟΧΕΡΗΔΕΣ Ή ΑΝ ΠΡΟΤΙΜΑΤΕ ΧΡΗΣΤΙΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ

Και μια δροσερή φωτογραφία από τον Παρνασσό από την μεριά του Καλλίδρομου.


Φίλοι μου έχουμε ξαναπεί για την χρησιμότητα των συμβουλών και πόσο τις λαμβάνουν υπόψη τους οι λήπτες των συμβουλών.
Λοιπόν είμαι από αυτούς που ταράζουν τους άλλους σε συμβουλές και ειδικά τα εγγόνια μου και τα παιδιά μου.
Φαίνεται λοιπόν ότι η μοίρα μου έπαιξε άσχημο παιχνίδι και έγινα ο περίγελος όλης της οικογένειας.
Για να τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Λόγω μεγάλου φόρτου εργασίας είχα πολύ λίγο καιρό ή αν θέλετε και έλλειψη διάθεσης για blogging. Έμπαινα σας διάβαζα και αργά και που έγραφα κανένα βιαστικό σχόλιο.
Το περασμένο Σαββατοκύριακο είχαμε πάει με τον γιό μου για εργασίες μετρήσεων στο Καλλίδρομο και σκεφτόμουνα αυτό το Σαββατοκύριακο να ξεκουραστώ και αφενός να γράψω μια ανάρτηση για το υπέροχο Καλλίδρομο και αφετέρου να αφήσω σχόλια στις δικές σας αναρτήσεις.
Τα πράγματα όμως ήρθαν ανάποδα. Και να που γράφω για κάτι ελαφροχέρηδες συμπολίτες μας.
Την Παρασκευή τελειώνοντας την εργασία μου κατά τις 7 το απόγευμα στο γραφείο μου στο Αιγάλεω, ξεκίνησα να πάρω το μετρό και στην συνέχεια από το Μοναστηράκι τον ηλεκτρικό για Μαρούσι.
Μπαίνω στον ηλεκτρικό στριμωγμένος σαν σαρδέλα, με το δεξί κρατώ την τσάντα (ειδική με χοντρό δέρμα για να μην μπορούν να την σχίσουν και μου πάρουν τον σκληρό δίσκο που κουβαλώ μονίμως μαζί μου) και με το αριστερό κρατιόμουν για ισορροπία. Το πορτοφόλι το έχω σε μία μπανάνα που φορώ στην μέση και από πάνω καλά κουμπωμένο με φερμουάρ το τζάκετ που φτάνει μέχρι το μέσον των μηρών.
Όταν θέλω να πάρω κάτι από το πορτοφόλι ανοίγω το τζάκετ γιατί είναι δύσκολο να το σηκώσω και στη συνέχεια να ανοίξω το φερμουάρ της μπανάνας. Φτάνοντας στον σταθμό την Ομόνοιας αισθάνομαι κάτι περίεργο χωρίς να μπορώ να προσδιορίσω τι. Αυτόματα όμως αφήνω το αριστερό χέρι κατεβάζω το φερμουάρ του τζάκετ και πιάνω την μπανάνα. Η μπανάνα ανοικτή και το πορτοφόλι είχε κάνει φτερά. Εκείνη την ώρα ανοίγουν οι πόρτες του τραίνου και αρχίζει να βγαίνει και να μπαίνει κόσμος. Βάζω τις φωνές κλέφτης, μου έκλεψαν το πορτοφόλι. Ταυτόχρονα δύο τύποι με ξενική προφορά σηκώνουν τα χέρια τους και μου λένε ψάξε με δεν το πήρα εγώ.
Βγαίνουμε και οι τρείς από το τραίνο και επαναλαμβάνουν να τους ψάξουν. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιώ ότι μάλλον ήταν συνεργάτες (μου το επιβεβαίωσαν αργότερα στην αστυνομία) και το πορτοφόλι βρισκόταν είδη σε άλλα χέρια.
Δεν σας κρύβω ότι σοκαρίστηκα, είχα πολλά χρήσιμα πράγματα στο πορτοφόλι πλην των χρημάτων.
Μπαίνω σε ταξί και τηλεφωνώ στα παιδιά μου να αρχίσουν να τηλεφωνούν στις τράπεζες να ακυρωθούν όλες μου οι κάρτες. Έλα όμως που λόγω της σύγχυσης δεν θυμόμουνα ποιες κάρτες είχα. Τελικά μέχρι να φτάσω στο σπίτι (ο ταξιτζής καλή του ώρα καταλαβαίνοντας τον πόνο μου έτρεχε σαν παλαβός) είχαν ακυρωθεί οι περισσότερες. Αργότερα θυμήθηκα και άλλες δύο και τις ακύρωσα εγώ.
Συμπέρασμα, κάτι σαν συμβουλή. Κυκλοφορούν πολλοί ελαφροχέρηδες και αν σας βάλουν στο στόχο δεν γλυτώνετε. Απορώ δε γιατί οι τηλεοπτικοί σταθμοί δεν αναφέρουν αυτά τα περιστατικά σε καθημερινή βάση για να αρχίσει ο κόσμος να προσέχει περισσότερο. Ίσως δεν συμβάλλουν στην ακροαματικότητα. Ανακάλυψα από την αστυνομία αλλά και άλλους ότι είναι τρομερά μεγάλος ο αριθμός των μικροκλοπών στο μετρό και ηλεκτρικό.
Καλόν είναι λοιπόν να έχετε σε κάποια άλλη τσέπη ένα χαρτί με το τι περιέχει το πορτοφόλι σας ή η τσάντα σας και τα αντίστοιχα τηλέφωνα για να ειδοποιήσετε για τις κάρτες σας. Την ώρα που θα σας συμβεί αποκλείεται να θυμηθείτε για να τα αναφέρετε στην αστυνομία αλλά και να ειδοποιήσετε τις Τράπεζες.
Το κινητό σας σε κάποια εσωτερική τσέπη για να μη το κλέψουν και αυτό και να μπορέσετε να επικοινωνήσετε. Αν και οι περισσότεροι είναι κρεμασμένοι στο κινητό και μιλούν όλη την ώρα και επομένως δεν υπάρχει πιθανότητα να σας το κλέψουν.
Από Δευτέρα ξεκινώ την διαδικασία να βγάλω ταυτότητα, δίπλωμα οδήγησης, νέες κάρτες και να αλλάξω τους λογαριασμούς στις Τράπεζες και το κυριότερο να ειδοποιηθεί ο Τειρεσίας μέσω μιας τον Τραπεζών.
Το καλύτερο το άφησα τελευταίο. Μπαίνω στο σπίτι και ακούω την Κάστραινα να έχει λήθη στα γέλια και να λέει στην κόρη μου «σκέψου τον πατέρα σου ανάμεσα σε τρεις τέσσερεις ξένες να νομίζει ότι τον χαϊδολογούν και αυτές να του παίρνουν το πορτοφόλι»
Φίλοι μου από εκείνη την ώρα η ζωή μου έγινε μαρτύριο, έρχεται η μικρή εγγονή «παππού που είπες να κρύβουμε το χαρτζιλίκι μας;» και αμέσως μετά η μεγάλη «παππού θα το λέω την Δευτέρα στις συμμαθήτριες μου και θα γίνει χαμός» Με ξέρουν από τις συμβουλές που τους δίνω. Το χειρότερο όμως η Κάστραινα « πάρε αυτό το χαπάκι γιατί φαίνεσαι πολύ κόκκινος, φαίνεται σε αναστάτωσαν πολύ οι τύπισσες» και τα βάζει γέλια.

ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

Θεωρικό ταμείο, κάπου το είχα ακούσει μα που το είχα διαβάσει, τελικά τη λύση τη βρήκα που αλλού μα στο Internet.
“Από το θεωρικό ταμείο επιδοτούνταν οι φτωχότεροι πολίτες, για να παρακολουθήσουν τις θεατρικές παραστάσεις, οι οποίες για τους αρχαίους Έλληνες αποτελούσαν μέσο εκπαίδευσης.”
Μα είναι δυνατόν 2500 χρόνια πριν να είχαν σκεφτεί τέτοια πράγματα. Καλά, η δημοκρατία μα και ολίγος σοσιαλισμός!
Πρέπει να το ψάξω περισσότερο, τώρα που έχω τα κέφια μου.
Ακούμε τους ξένους διαβάζουμε τους ξένους και βλέπουμε καταπληκτικά ντοκιμαντέρ για την Ελλάδα και τον αρχαίο πολιτισμό και εμείς μεμψιμοιρούμε. Όλοι θέλουν το κακό μας όλοι μας ζηλεύουν.
Μακάρι να μας κατατρέχουν με αυτό τον τρόπο αναδεικνύοντας την Ελλάδα. Μάλλον κάτι άλλο συμβαίνει, μάλλον εμείς ζηλεύουμε τους αρχαίους μας προγόνους που δεν μπορούμε να τους φτάσουμε και το ρίχνουμε στους ξένους.
Τελικά τι θέλουμε, το ξέρουμε; Μήπως θέλουμε να καθόμαστε και να δουλεύουν για εμάς δούλοι; Μήπως όμως και το έχουμε πετύχει με το να έχουμε όλους αυτούς τους ξένους να δουλεύουν ακόμα και χωρίς ασφάλιση και εμείς να την περνάμε με το χαρτζιλίκι του μπαμπά στις καφετέριες;
Και καλά εδώ στην πρωτεύουσα, ας πούμε ότι ο μπαμπάς βγάζει κάποιο μεροκάματο και δίνει κάποιο χαρτζιλίκι στα παιδιά του. Έχετε δει τι γίνεται όμως στην επαρχία; Η νεολαία στα καφενεία να παίζουν πρέφα και οι μανάδες με τους γέρους και τους ξένους εργάτες στα χωράφια.
Ας ξαναέρθω όμως στο θεωρικό ταμείο. Την βρήκα την λέξη αυτή διαβάζοντας τον Δ΄ λόγο του Δημοσθένη κατά Φιλίππου. Βασικά τα σούρνει στους Αθηναίους για την οκνηρία τους και για την αβλεψία τους. Θεωρεί ότι τρέχουν πίσω από τα γεγονότα και όταν κάποιος τους προειδοποιεί τον κατεβάζουν από το βήμα.. Πολύ επίκαιρος ο Δημοσθένης.
Αρχικά το θεωρικό ταμείο ήταν για τους φτωχούς, με την πάροδο του χρόνου, καθώς τα έσοδα αυξανόντουσαν άρχισαν να παίρνουν από το ταμείο και οι έχοντες και κατέχοντες της εποχής εκείνης.
Το θεωρικό ταμείο εκτός από τα έσοδα που είχε από τα δημόσια έσοδα τα οποία μάλιστα είχαν αυξηθεί από την καλή διαχείριση του Ευβούλου και την καλύτερη εκμετάλλευση των λατομείων του Λαυρίου, είχε και άλλη πηγή εσόδων. Τα πρόστιμα που έβαζαν στους πλούσιους ή οι δημεύσεις των περιουσιών τους μετά από καταγγελίες.
Αρκούσε μια καταγγελία και με μυστική ψηφοφορία έπαιρναν απόφαση για δήμευση της περιουσίας του καταγγελλόμενου. Το εξωφρενικό δε ήταν ότι οι καταγγέλλοντες (τις περισσότερες φορές συκοφάντες) είχαν ασυλία από παρόμοιες καταγγελίες εφόρου ζωής. Κάτι σαν τους σημερινούς βουλευτές μας.
Το φαινόμενο αυτό είχε μετατραπεί σε μάστιγα και πολλοί επώνυμοι είχαν αρχίσει να το καταγγέλλουν.
Τελικά ένας τόσο προοδευτικός θεσμός είχε αρχίσει να εκφυλίζεται από την απληστία του ανθρώπου.
Τώρα τι συμπέρασμα μπορεί να βγάλει κάποιος απ’ όλα αυτά. Μα τι άλλο από το ότι είμαστε πραγματικοί ανόθευτοι απόγονοι των αρχαίων κατοίκων αυτής της χώρας.

ΔΥΝΑΜΗ ΨΥΧΗΣ

Φίλοι μου όσοι έχετε μπει στο blog μου τις τελευταίες ημέρες θα γνωρίζετε ότι με ταλαιπωρεί μια γρίπη που με κτύπησε στο στήθος. Επακόλουθο το κλείσιμο στο σπίτι και για 10 ημέρες είμαι σαν θηρίο κλεισμένο σε κλουβί. Φυσικά μη αντέχοντας την κλεισούρα την ένατη ημέρα βγήκα έξω και ξανακύλησα.
Σήμερα το πρωί λοιπόν μη έχοντας τι να κάνω, ασχολήθηκα με το ζάπιν στην τηλεόραση και όπως ήταν φυσικό έπεσα και στο «Καλημέρα» του Γ. Παπαδάκη.
Δεν προχώρησα σε άλλο σταθμό, έμεινα καρφωμένος εκεί σαν να είχα παραλύσει. Εκεί μπροστά στο φακό ήταν ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ Φώτης Τζίμας.
Πάσχει από την ασθένεια ALS (Αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση). Μία ασθένεια που σε τελειώνει μέσα σε δύο χρόνια, τόσο άντεξε και ο αδελφός της γυναίκας μου.
Ο Φώτης όμως ζει ακόμα και το παλεύει.
Ένας άνθρωπος με μια ΔΥΝΑΜΗ ΨΥΧΗΣ που δεν τη φανταζόμουνα, εγώ παραπονιόμουν για το κλείσιμό μου των ολίγων ημερών στο σπίτι και αυτός, εκεί μπροστά μου καθηλωμένος στο κρεβάτι του για πόσα χρόνια, μας έστελνε μηνύματα με τα μάτια του μέσω του κομπιούτερ.
Ξέρω, θα μου πείτε υπάρχουν και άλλοι, ναι αλλά για κάποιο λόγο που δεν μπορώ να εκφράσω αυτός ο άνθρωπος με συγκλόνισε.
Μπήκα στη διεύθυνσή του (http://als-net.gr) , διάβασα την ιστορία του, τους αγώνες του τις απογοητεύσεις του, δεν λύγησε όμως, θέλει να ζήσει και όπως γράφει:
“ Τώρα το γιατί είμαι ευτυχισμένος δεν θα σας το πω, σκεφτείτε ότι θέλετε, όλα παίζουν. Τα πάντα είναι δυνατά για το μυαλό μας.
5 χρόνια (=60 μήνες) με ALS, ισοδυναμούν με πολλά, πάρα πολλά χρόνια ζωής ενός υγιούς ατόμου. Πριν από την ασθένεια έλεγα ότι ήμουν 800 χρόνων, γιατί είχα ξεπεράσει και τα πιο απίθανα παιδικά μου όνειρα. Με την ασθένεια και πάλι ξεπέρασα τα όνειρά μου, πράγμα που αφού το μπόρεσα εγώ το μπορείτε και εσείς.
Τώρα πια ούτε εγώ ξέρω πόσων χρόνων είμαι, ότι σκεφτείτε μέσα είσαστε...
Έκανα στην ζωή μου όνειρα και πολλές φορές ξεπερνούσα την φαντασία μου. Την ξόδεψα με το παραπάνω την ζωή μου και όταν έρθει ο "βαρκάρης" δεν θα βρει τίποτα να πάρει, γι' αυτό με αποφεύγει.”
Αξίζει τον κόπο φίλοι μου να μπείτε στη διεύθυνση που σας έγραψα, να δείτε το βιντεάκι, να διαβάσετε την ιστορία του, καλό θα σας κάνει όπως έκανε και σ’ εμένα. Μπορεί να συγκινήθηκα, μπορεί να δάκρυσα, αλλά τώρα ξέρω ότι υπάρχουν ΑΝΘΡΩΠΟΙ, υπάρχει ΔΥΝΑΜΗ ΨΥΧΗΣ.

Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΠΙΔΑ

Αυτές τις ημέρες είμαι κλεισμένος στο σπίτι λόγο ασθένειας και μη έχοντας τι να κάνω ασχολήθηκα με το διάβασμα. Λίγο ιστορία όπου για μία ακόμα φορά συνειδητοποίησα ότι είμαστε γνήσιοι απόγονοι των αρχαίων κατοίκων αυτού του τόπου, λίγο ιατρικά νέα όπου διάβασα για καταπληκτικά επιτεύγματα με τα βλαστοκύτταρα ιδίως για εμάς τα αρσενικά και ασχολήθηκα αρκετά και με τον καινούργιο πρόεδρό μας.
Τα τηλεφωνήματα των φύλων μου πολλά για να μου ευχηθούν περαστικά αλλά και να εκφράσουν των ενθουσιασμό τους για τον καταπληκτικό λόγο και τις προθέσεις του νέου μας προέδρου, του προέδρου που σαν ένας άλλος Κένεντι θα σώσει τον κόσμο όλον.

Απόρησα με τον εαυτόν μου γιατί δεν αισθανόταν και δεν μοιραζόταν τον ενθουσιασμό που αισθανόντουσαν οι φίλοι μου και απ’ ότι κατάλαβα και πολύς άλλος κόσμος για τον χαρισματικό αυτόν άνδρα.

Βάλθηκα λοιπόν να βρω και να διαβάσω τον λόγο του. Πράγματι εμπνευσμένος και μεστός λόγος στο πρώτο διάβασμα, δεν απέφυγα όμως τον πειρασμό να τον διαβάσω και δεύτερη και τρίτη φορά. Βλέπετε κάτι μου είχε προξενήσει την ανάγκη αυτή, κάτι που το ένστικτό μου έλεγε πρόσεξε.

Ναι είναι γεγονός ότι είναι χαρισματικός και πανέξυπνος άνθρωπος και γι’ αυτό πολύ πιο επικίνδυνος από τον προκάτοχό του. Είναι σίγουρο ότι δεν θα ακολουθήσει τις χοντροκομμένες μεθόδους του προηγούμενου, οι δικές του θα είναι πιο εκλεπτυσμένες αλλά και για τον λόγο αυτό περισσότερο επικίνδυνες. Μακάρι να πέφτω έξω, μακάρι να κάνω λάθος, ας περιμένουμε.

Θα παραθέσω λοιπόν εντός εισαγωγικών όσα μου προκάλεσαν εντύπωση και με κάποια σχόλια δικά μου.

«Ευχαριστώ τον Πρόεδρο Μπους για τις υπηρεσίες του στο έθνος»

Πολύ σωστός ευχαριστεί τον προκάτοχό του γιατί υπηρέτησε το έθνος τους. Άλλωστε και ο ίδιος θα κοιτάξει το συμφέρον του έθνους του όπως και ο Μπους. Με ποιους τρόπους; Θα το ανακαλύψουμε στο μέλλον.

«Το έθνος μας είναι σε πόλεμο, ενάντιο σε ένα πολυδαίδαλο δίκτυο βίας και μίσους.»

Μια από τα ίδια, άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς.

«Αμερική είναι φίλος κάθε έθνους και κάθε άνδρα, γυναίκας και παιδιού, που ζητά ένα μέλλον ειρήνης και αξιοπρέπειας, και ότι είμαστε έτοιμοι και πάλι να ηγηθούμε.»

Η Νέα αυτοκρατορία δεν μπορεί να αποβάλει την επιθυμία της να ηγηθεί και πάλι του κόσμου όλου, με ποιο κόστος όμως και ποιος θα το πληρώσει;

«Δεν θα απολογηθούμε για τον τρόπο ζωής μας, ούτε και θα διστάσουμε να τον υπερασπιστούμε. Και σε εκείνους που θέλουν να προωθήσουν τους στόχους τους σπέρνοντας τρόμο και σφαγιάζοντας αθώους, σας λέμε τώρα ότι το πνεύμα μας είναι ισχυρότερο και δεν μπορεί να λυγίσει. Δεν μπορείτε να αντέξετε στον αγώνα εναντίον μας, και θα σας νικήσουμε.»

Η πρώτη πρόταση μου φαίνεται λιγάκι αλαζονική αλλά και λίαν επικίνδυνη. Η δεύτερη και τρίτη μάλλον θα απευθύνεται προς το Ισραήλ για τις θηριωδίες που διαπράττει εν ονόματι της ασφάλειάς του και προφανώς θα έχει πρόθεση εάν συνεχίσει να του κηρύξει πόλεμο. Άλλωστε και για τον λόγο αυτό το Ισραήλ αποχώρησε εσπευσμένα προ της ορκωμοσίας του γιατί γνώριζε προφανώς το περιεχόμενο του λόγου.

«Θα αρχίσουμε να αφήνουμε με υπευθυνότητα το Ιράκ στον λαό του και να σφυρηλατούμε μια κερδισμένη με κόπο ειρήνη στο Αφγανιστάν.»

Εδώ δεν είμαι σίγουρος αν η μετάφραση είναι σωστή. Δεν έχω το αγγλικό κείμενο και έτσι δεν ξέρω αν εννοούσε θα σφυρηλατήσουμε ή σφυροκοπήσουμε.

«Προς εκείνους τους ηγέτες ανά την υφήλιο που θέλουν να σπείρουν διχόνοια ή να καταλογίσουν τα δεινά της κοινωνίας τους στην Δύση ―μάθετε ότι ο λαός σας θα σας κρίνει με βάση το τι μπορείτε να οικοδομήσετε, όχι τι μπορείτε να καταστρέψετε.»

Εδώ μάλλον προσπαθεί να μας καθησυχάσει εννοώντας ότι δεν θα επεμβαίνει σε τρίτες χώρες για να απομακρύνει τις φαύλες κυβερνήσεις αλλά θα το αφήνει στους λαούς των χωρών αυτών όπως έγινε με τον Σαλβαδόρ Αλιέντε στη Χιλή όπου τον ανέτρεψε η αγανάκτηση του απλού λαού.

(Για τους αγέννητους τότε, ο δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος της Χιλής Αλιέντε ανατράπηκε και η δημοκρατία καταλύθηκε από τον στρατό με αρχηγό τον Πινοσέτ και με ενεργή συμμετοχή της CIA και οργανωτή τον Κίσινγκερ επί προεδρίας του Νίξον. Ο λόγος ήταν η πρόθεση του Αλιέντε να κρατικοποιήσει τα μεταλλεία χαλκού αμερικάνικης ιδιοκτησίας) . Κάτι τέτοιο φαντάζομαι περιμένει και τον Ούγκο Τσάβες της Βενεζουέλας καθώς και άλλες δημοκρατίες της Λατινικής Αμερικής.

Δεν ξέρω φίλοι μου αν πρέπει να ανησυχώ ή να συμμεριστώ τον ενθουσιασμό των όσων ελπίζουν ότι ένας άνθρωπος σε μία χώρα σαν την Αμερική θα λύσει τα προβλήματά μας. Θα κρατήσω όμως κάτι από τον λόγο του που νομίζω ότι αφορά όχι μόνο τους Αμερικάνους αλλά και τον κόσμο όλον.

«Η καλοσύνη να βάλεις στο σπίτι σου ένα ξένο όταν ξεσπάσει η πλημμύρα, η ανιδιοτέλεια των εργατών που προτιμούν να μειώσουν τον χρόνο εργασίας τους παρά να δουν έναν φίλο να χάνει τη δουλειά του ― αυτά είναι που μας προστατεύουν στις δυσκολότερες στιγμές μας. Το θάρρος του πυροσβέστη που ανεβαίνει ένα κλιμακοστάσιο γεμάτο καπνό, μα και η προθυμία ενός γονιού να αναθρέψει ένα παιδί ― αυτά τελικά καθορίζουν τη μοίρα μας.»

Με άλλα λόγια φίλοι μου ο πρόεδρος της Αμερικής και ο λαός της θα κάνει αυτό που πρέπει να κάνει για την δική του χώρα, εμείς όμως τι είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε για τον εαυτόν μας τον συνάνθρωπό μας και για αυτή την άμοιρη πατρίδα μας; Πότε επιτέλους θα αποφασίσουμε να πάρουμε τις τύχες αυτής της χώρας στα χέρια μας και να μην ελπίζουμε μοιρολατρικά σε κάποια ξένη χείρα βοηθείας; Γιατί πρέπει να ελπίζουμε σε έναν Πούτιν ή έναν Ομπάμα ή ακόμα και στον θεό που ούτως ή άλλως δεν πιστεύουμε;

Τι θα λέγατε όμως για ένα αποχαιρετιστήριο τραγουδάκι στον Μπους που εύχομαι και ελπίζω να μην αποζητήσουμε;

ΣΤΟ ΚΑΛΟ ΝΑ ΠΑΣ ΚΑΛΕ ΜΟΥ ΧΡΟΝΕ.

Φίλοι μου bloggers ήρθε η ώρα να αποχαιρετήσουμε το 2008, ένα έτος γεμάτο γεγονότα άλλα ευχάριστα και άλλα δυσάρεστα. Δυστυχώς τα τελευταία της χώρας μας αλλά και γειτονικών χωρών είναι τα πλέον δυσάρεστα. Οι πιο μεγάλοι έχουν ξαναζήσει τέτοιες καταστάσεις, ίσως και χειρότερες οι μικρότεροι σε ηλικία τις αντιμετωπίζουν με την αδρεναλίνη της νεότητας.

Δεν θα απαριθμήσω το τι έγινε αυτόν τον χρόνο, τα διαβάσαμε ή τα είδαμε στην τηλεόραση. Ποια είναι τα ίχνη που άφησαν επάνω μας μόνο εμείς οι ίδιοι το ξέρουμε, είναι όμως ένας επιπλέον χρόνος εμπειρίας για τον καθένα.

Για τον γράφοντα ήταν ένας γεμάτος χρόνος. Γεμάτος με εκπλήξεις και πρωτόγνωρες εμπειρίες. Είχα την εντύπωση ότι όταν κάποιος φτάσει τα 74 δεν έχει να περιμένει και πολλά καινούργια πράγματα στην ζωή του. Φαίνεται όμως ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι.

Απέκτησα e-φίλους στο διαδίκτυο, που να φανταζόμουνα ότι ξαφνικά θα μου την έδινε και θα άρχιζα να αλληλογραφώ με ανθρώπους που ούτε γνώριζα. Θα έλεγα μάλιστα ότι με μερικούς αισθάνομαι ότι είναι αδελφές ψυχές. Τώρα τελευταία όμως, λόγω της εργασίας μου παραμελώ λιγάκι τους e-φίλους.

Έχασα ένα πολύ αγαπημένο φίλο, έναν άνθρωπο που αγαπούσα και θαύμαζα απεριόριστα για το θάρρος του στις αντιξοότητες της ζωής που τις τράβαγε σαν μαγνήτης.

Ξεκινήσαμε με τον γιό μου μια τεχνική εταιρία. Δύσκολη από τη φύση της η δουλεία αυτή, ακόμα όμως δυσκολότερη για ένα γέροντα 74 ετών. Η δουλειά δεν κοιτάει γιορτές, τις τρεις ημέρες μετά τα Χριστούγεννα τις περάσαμε στο Καλλίδρομο από όπου και οι φωτογραφίες. Μας αποζημίωσε όμως το χιόνι και η υπέροχη διαδρομή από τα Καμένα Βούρλα μέχρι το Μόδι.


Το πρώτο δειλό χιονάκι λίγο έξω από τα Καμένα Βούρλα



Εδώ τα πράγματα αρχίζουν να δυσκολεύουν. Μπροστά ο γιος μου άνοιγε τον δρόμο και πίσω ο γράφων με τα μηχανήματα.



Τα πράγματα είχαν δυσκολέψει πολύ σε κάποια χρονική περίοδο.



Εδώ παίρνουμε την κατηφόρα προς το Μόδι όπου υπάρχει μεγάλη βελτίωση.



Και η επιστροφή το βράδυ. Πάντα μπροστά ο γιος.



Θα με ρωτήσετε τι είναι αυτά πάλι; Δεν μπορούσα να μην τα βάλω. Είναι τα τελευταία μου αποκτήματα. Μου τα πέταξαν στον κήπο μου και τώρα είναι μέρος του ζωικού μου βασιλείου. Δεν είναι καταπληκτικά!

Καλές μου φίλες και φίλοι εύχομαι σε όλους σας η καινούργια χρονιά να φέρνει μόνο χαρές, υγεία και ειρήνη σε εσάς και τις οικογένειές σας αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο. Πολλά φιλιά σε όλους από τον gskastro

ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

Φίλοι μου όπως όλοι σας έτσι και εγώ προβληματίστηκα, αγανάκτησα στενοχωρήθηκα για όσα συμβαίνουν στην πατρίδα μας. Τι είναι αυτό που έκανε ένα τόσο φιλήσυχο λαό να εξεγερθεί και να καταστρέψει ότι εύρισκε μπροστά του, βρίσκοντας δικαιολογία τον φόνο ενός μικρού παιδιού.
Και φυσικά βρέθηκαν οι επιτήδειοι να εκμεταλλευτούν την τραγωδία αυτή στο έπακρον. Αντί να κατεβούμε όλοι μας ειρηνικά να διαλαλήσουμε την αντίθεση μας στις πρακτικές ενός ανάλγητου κράτους, φρόντισαν να δημιουργήσουν μια πραγματική κόλαση στις πόλεις της Ελλάδας για να αποτρέψουν ακριβώς αυτό, την μαζική ειρηνική παρουσία μας. Γιατί ποιος νουνεχής γονιός θα πάρει τα παιδιά του να κατέβει σε μια τέτοια κόλαση; Μερικοί μπορεί να πήγαν, είναι όμως αρκετό αυτό; Μήπως αν δεν γινόντουσαν όλα αυτά που παρακολουθήσαμε, θα είχε μαζική παρουσία ο κόσμος; Μήπως θα ήμασταν κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες, ίσως και εκατομμύριο και όχι μερικές ολίγες χιλιάδες, αν ήταν και τόσοι;
Μήπως αυτό είναι που φοβούνται οι διαχρονικά κρατούντες, την μαζική παρουσία μας;
Μήπως τελικά όλα αυτά τα έκτροπα που γίνονται εδώ και τρεις τουλάχιστον δεκαετίες με τους γνωστούς άγνωστους αυτό ακριβώς το σκοπό έχει; Να μας αποτρέψει δηλαδή να διαδηλώσουμε μαζικά αλλά ειρηνικά.
Έχω γράψει ξανά ότι σε καθημερινή βάση σκοτώνονται άνθρωποι στην άσφαλτο (συνολικά 2,5 χιλιάδες τον χρόνο) και τραυματίζονται πολλοί περισσότεροι. Και αυτοί στην ουσία δολοφονούνται όπως και ο μικρός Αλέξης. Τους δολοφονεί η αδιαφορία του κράτους με τους κάκιστους δρόμους που έχει κατασκευάσει, τους δολοφονεί οι αδιαφορία των οργάνων της τάξεως που δεν τσακίζουν στην κυριολεξία της λέξεως (επιβάλλοντας τον ΚΟΚ, δεν χρειάζονται πιστόλια στην περίπτωση αυτή) όσους παραβιάζουν τους κανόνες οδικής κυκλοφορίας και τελικά τους δολοφονούμε εμείς οι ίδιοι με την αλαζονεία μας πιστεύοντας ότι γινόμαστε θεοί όταν καθίσουμε πίσω από ένα τιμόνι.
Στην περίπτωση αυτή δεν μιλάμε δεν αντιδρούμε ούτε εμείς αλλά ούτε και τα ΜΜΕ, βλέπεται δεν πουλάει. Στην περίπτωση αυτή παίρνουμε εμείς τη θέση του αστυφύλακα που σκότωσε τον μικρό Αλέξη. Στην περίπτωση αυτή το θεωρούμε φυσιολογικό να αφαιρέσουμε μια ζωή. Ωχ! αδελφέ ένα ατύχημα είναι.
Μήπως όμως τελικά δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα, μήπως όλα αυτά έχουν να κάνουν με το γενετικό υλικό του Έλληνα;
Έψαξα αρκετά στο διαδίκτυο και βρήκα ημερομηνίες και γεγονότα που αναστάτωσαν την Ελληνική κοινωνία μετά την απελευθέρωσή μας από τους Τούρκους. Είμαστε πραγματικά καταπληκτικοί, την ώρα που ο Ιμπραήμ όργωνε την Πελοπόννησο, εμείς τρωγόμασταν μεταξύ μας.
Παρακάτω έβαλα μερικά γεγονότα και τις αντίστοιχες ημερομηνίες. Ήταν ατελείωτες σελίδες και τις περιόρισα όσο μπορούσα, σταματώντας και στο 1908, ίσως άλλη φορά συνεχίσω. Δεν είναι ανάγκη να τις διαβάσετε όλες, μια σταχυολόγηση αρκεί.
Φθινόπωρο 1823 Αρχίζει η διαμάχη ανάμεσα στους αγωνιστές.
26/11/1823 Το Νομοτελεστικό στέλνει στο Άργος τους Νικηταρά, Τσόκρη και Π. Κολοκοτρώνη για να διαλύσουν βίαια τη Βουλή. Οι Βουλευτές καταφεύγουν στο Κρανίδι.
16-17/1/1824 Δύο κυβερνήσεις: Η μία στην Τρίπολη με τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και η άλλη στο Κρανίδι με τον Κουντουριώτη.
Μάιος 1824 Τελειώνει η πρώτη φάση της πολιτικής σύγκρουσης με την κατάληψη του Ναυπλίου από τους οπαδούς του Κουντουριώτη. Διεξάγονται εκλογές.
8-12 Μαΐου 1824 Συγκρούσεις ανάμεσα σε κυβερνητικές και αντικυβερνητικές δυνάμεις κοντά στο Άργος και Ναύπλιο.
12/6/1824 Η άφιξη των εκπροσώπων του Νομοτελικού σώματος στο Ναύπλιο σηματοδοτεί την παύση του εμφύλιου πολέμου.
22/10/1824 Ο Παπαφλέσσας, υπουργός εξωτερικών, εισβάλλει στην Αρκαδία για να πλήξει τους οπαδούς του Κολοκοτρώνη.
12/11/1824 Θάνατος Πάνου Κολοκοτρώνη σε συμπλοκές με οπαδούς του Κουντουριώτη έξω από την Τριπολιτσά.
30/12/1824 Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης παραδίδεται στην Κυβέρνηση.
6/2/1825 Κολοκοτρώνης, Κανέλλος και Νικόλαος Δεληγιάνης, Παναγιώτης και Ιωάννης Νοταράς, Θ. Γρίβας και άλλοι προφυλακίζονται
7/4/1825 Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος φυλακίζεται από τους κυβερνητικούς στην Ακρόπολη
18/5/1825 Η κυβέρνηση χορηγεί αμνηστία στον Θ. Κολοκοτρώνη, ο οποίος αναλαμβάνει την αρχηγία του αγώνα εναντίον του Ιμπραήμ, ο οποίος διεξήγαγε επιτυχείς μάχες εναντίων των Ελλήνων μέχρι τότε.
31/5/1825 Δολοφονία της Μπουμπουλίνας στις Σπέτσες
5/6/1825 Δολοφονία του φυλακισμένου στην Ακρόπολη Οδυσσέα Ανδρούτσου.
Δεκέμβριος 1830 Στάση των Μαυρομιχαλαίων στη Μάνη εναντίον Καποδίστρια
23/1/1831 Σύλληψη του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και ταραχές στην Μάνη.
Απρίλιος 1831 Επιβάλλεται λογοκρισία.
Μάιος 1831 Ίδρυση Συνταγματικής Επιτροπής στην Ύδρα. Ανταρσία στην Σύρο και Αίγινα
14/7/1831 Υδραίοι καταλαμβάνουν το ναύσταθμο στον Πόρο.
1/8/1831 Ο Μιαούλης πυρπολεί πλοία του εθνικού στόλου στον Πόρο.
Σεπτέμβριος 1831 Στασιαστικά κινήματα σε πολλές επαρχίες της Πελοποννήσου.
27/9/1831 Δολοφονία στο Ναύπλιο του κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια. Εκλέγεται Διοικητική επιτροπή από τον Αυγουστίνο Καποδίστρια, Θ. Κολοκοτρώνη και Ιωάννη Κωλέττη.
9/12/1831 Συγκρούσεις στο Άργος μεταξύ κυβερνητικών και συνταγματικών.
7/9/1833 Συλλαμβάνονται και φυλακίζονται οι Θ. Κολοκοτρώνης, ο γιός του Γενναίος, ο Δημήτριος Πλαπούτας, Ο Κίτσος Τζαβέλλας και άλλοι οπαδοί του Ρωσικού κόμματος με την κατηγορία εσχάτης προδοσίας.
25/5/1834 Ο Θ. Κολοκοτρώνης και ο Δημήτριος Πλατούτας καταδικάζονται σε θάνατο.
11/4/1838 Εξέγερση των κατοίκων στην Ύδρα γιατί θέλουν να εξαιρεθούν από το νόμο περί στρατολογίας.
3/9/1843 Επαναστατική κίνηση στρατιωτικών μονάδων των Αθηνών και πολιτών υπό την αρχηγία των Δ. Καλλέργη, Ι. Μακρυγιάννη και Α. Λόντου με κύριο αίτημα την παραχώρηση Συντάγματος.
18/3/1844 Ο Όθων ορκίζεται πίστη στο Σύνταγμα. Η εθνοσυνέλευση ψηφίζει εκλογικό νόμο. Αποκλείονται όσοι δεν διαθέτουν κινητή ά ακίνητη περιουσία και οι γυναίκες.
4/8/1844 Παραιτείται η κυβέρνηση Α. Μαυροκορδάτου διαμαρτυρόμενη για τη στάση του Όθωνα.
8/3/1848 Αναστέλλεται η μετατρεψιμότητα των ελληνικών τραπεζογραμματίων λόγω της διεθνούς οικονομικής ύφεσης.
Πάσχα 1849 Οργισμένος όχλος προκαλεί ζημίες στο σπίτι βρετανού υπηκόου (Δον Πατσίφικο) πορτογαλικής καταγωγής και ισραηλίτης στο θρήσκευμα.
4/1/1850 Από το παραπάνω γεγονός ο βρετανικός στόλος αποκλείει για ένα εξάμηνο τα ελληνικά παράλια
14/5/1854 Αποκλεισμός του Πειραιά από βρετανικά και γαλλικά πολεμικά πλοία. Μετάδοση χολέρα στην πρωτεύουσα από τα πληρώματα των πλοίων.
18/2/1857 Αναχώρηση αγγλογαλλικού στρατού κατοχής από την Ελλάδα.
10/5/1859 Διήμερες συγκρούσεις ανάμεσα σε φοιτητές που φορούν ψάθινα καπέλα Σίφνου (σκιάδια) και στην αστυνομία καταλήγουν σε αντικυβερνητικές διαδηλώσεις, τραυματισμούς και συλλήψεις διαδηλωτών.
3/9/1860 Επεισόδια στη διάρκεια διαδήλωσης στην Πλατεία Συντάγματος για την επέτειο της Επανάστασης 3ης Σεπτεμβρίου του 1843, καταλήγουν σε συνθήματα εναντίον Όθωνα και συλλήψεις πολλών διαδηλωτών.
18/5/1861 Η «Χρυσή Νεολαία» μυστική μαχητική οργάνωση αποτυγχάνει να εξοντώσει τον Όθωνα.
6/9/1861 Αποτυχημένη δολοφονική απόπειρα εναντίον της βασίλισσας Αμαλίας. Καταδικάζεται ο Α. Δόσιος σε θάνατο. Του απονέμεται χάρη.
10/10/1862 Ξεσπά επανάσταση που οδηγεί τον Όθωνα σε έξωση από την Ελλάδα.
10/11/1862 Διαδηλώσεις στην Αθήνα υπέρ της υποψηφιότητας του Άγγλου πρίγκιπα Αλφρέδου για τον ελληνικό θρόνο
18/6/1863 Η συμμορία του Κυριάκου με την προστασία της Χωροφυλακής καταλαμβάνει τη Μονή των Ασωμάτων στην Αθήνα. Ο υπουργός στρατιωτικών διατάσσει την σύλληψη του λήσταρχου. Ο διοικητής του 6ου τάγματος τίθεται αλληλέγγυους προς τους ληστές.
18-20/6/1863 Σοβαρές αιματηρές συγκρούσεις ανάμεσα σε παρατάξεις «Πεδινών» (Βούλγαρης) και των «Ορεινών» (Κανάρης, Γρίβας) στην περιοχή Πλατείας Ομόνοιας με 200 νεκρούς.
3/11/1865 Ο πρωθυπουργός Ε. Δεληγιώργης εξαναγκάζεται σε παραίτηση εξαιτίας δυσαρέσκειας της κοινής γνώμης για το σύμβουλο του Γεωργίου, Γουλιέλμο Σπόνεκ.
2/6/1866 Έκρηξη ηφαιστείου Θήρας, ηρεμεί μετά 5 χρόνια.
11/9/1866 Η τραγωδία της Μονής του Αρκαδίου
17/12/1867 Ο πρωθυπουργός Α. Κουμουνδούρος υποβάλλει παραίτηση του γιατί διαφωνεί με εξωτερική πολιτική του βασιλιά.
30/3/1870 Οι ληστές Τάκου και Χ. Αρβανιτάκη συλλαμβάνουν ως όμηρους άγγλους περιηγητές στο Δήλεσι και ζητούν λύτρα. Η δυναμική επέμβαση της χωροφυλακής και στρατού έχει αποτέλεσμα τον θάνατο των ομήρων. Η ελληνική κυβέρνηση επικρίνεται από την Βρετανία.
26/2/1872 Η κυβέρνηση Βούλγαρη διενεργεί εκλογές στις οποίες κυριαρχούν βία και νοθεία και τις κερδίζει.
12/11/1873 Διαδήλωση φοιτητών στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου υπέρ της φοιτητικής φάλαγγας.
29/6/1874 Ο Χ. Τρικούπης καταγγέλλει τον βασιλιά Γεώργιο Α ως υπεύθυνο της πολιτικής κρίσης που διέρχεται ο τόπος.
22/3/1875 Σοβαρά επεισόδια στην Πλατεία Συντάγματος ανάμεσα σε βουλευτές του κόμματος του Βούλγαρη και πολίτης που τους αποδοκιμάζουν γιατί παραβιάζουν το σύνταγμα.
11/1/1878 9η κατά σειρά κυβέρνηση Α. Κουμουνδούρου
15/1/1878 Φιλοπόλεμο συλλαλητήριο στην Αθήνα με 4 νεκρούς και πολλούς τραυματίες.
3/5/1890 Πεθαίνει στις φυλακές Χαλκίδας ο βουλευτής, πρώην αντεισαγγελέας εφετών Ρόκος Χοϊδάς. Είχε καταδικαστεί σε 3ετη φυλάκιση για άρθρο που θεωρήθηκε ότι στρεφόταν εναντίον του βασιλιά.
10/1/1895 Ο Χ. Τρικούπης υποβάλλει την παραίτησή του στο βασιλιά Γεώργιο Α γιατί διαφωνεί με το στέμμα.
3/7/1896 Η Εθνική Εταιρεία στέλνει αντάρτικες ομάδες στη Μακεδονία για να αντιμετωπίσουν τη διείσδυση των Βουλγάρων.
8/8/1896 Η Ελληνική κυβέρνηση στέλνει στην Κρήτη εθελοντικά αντάρτικα σώματα για να στηρίξουν τον αγώνα των Κρητικών εναντίον του οθωμανικού ζυγού.
5/4/1897 Κήρυξη πολέμου από την Τουρκία εναντίον της Ελλάδας, ήττα της Ελλάδας και επιβολή στη χώρα Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου.
25/8/1898 Σφαγές Ελλήνων από Τούρκους άτακτους στο Ηράκλειο της Κρήτης.
17/11/1902 Σοβαρά επεισόδια και τραυματισμοί μεταξύ των οπαδών των κομμάτων Δηλιγιάννη και Θεοτόκη, λόγω των εκλογικών αποτελεσμάτων (102 έδρες έκαστος)
8/11/1903 Σοβαρά επεισόδια με 3 νεκρούς ανάμεσα σε αποσπάσματα στρατιωτών και φοιτητών εξ αιτίας της μετάφρασης στην καθομιλούμενη της «Ορεστιάδας» του Αισχύλου.
13/10/1904 Φονεύεται σε συμπλοκή με Τούρκους στη Σιάτιστα της Μακεδονίας ο Μακεδονομάχος Παύλος Μελάς.
10/3/1905 Επανάσταση του Θερίσου. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος ζητά την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα και την απομάκρυνση του πρίγκιπα Γεωργίου.
31/5/1905 Δολοφονία του πρωθυπουργού Θ. Δηλιγιάννη, γιατί θεωρήθηκε υπεύθυνος για το κλείσιμο των χαρτοπαικτικών λεσχών.
7/3/1907 Δολοφονία στον Πυργετό Ραψάνης του πρωτοπόρου σοσιαλιστήυ Μαρίνου Αντύπα.
3/12/1908 Οι συντεχνίες των Αθηνών με τηλεγραφήματα τους δηλώνουν στην κυβέρνηση Θεοτόκη ότι αδυνατούν να δεχτούν νέους φόρους.

ΤΑ BLOG ΔΕΝ ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΟ GOOGLE.

Προ ημερών μπήκα σε ένα blog και διάβασα τον δεκάλογο των bloggers, ο οποίος αναφερόταν στα αυτονόητα. Δηλαδή αναφερόταν στις σχέσεις που πρέπει να διέπουν την επικοινωνία των bloggers. Κάτι που κατά την γνώμη μου πρέπει να ισχύει ούτως ή άλλως και στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων.
Εδώ φυσικά υπεισέρχεται η ανωνυμία και για τον λόγο αυτόν θα πρέπει να είμαστε ακόμα πιο προσεκτικοί.
Ένας από τους βασικούς λόγους που έγινα blogger ήταν η αναπόφευκτη επιθυμία των εγγονιών μου να αρχίσουν να χρησιμοποιούν το Internet. Αυτό με φόβιζε και έτσι αποφάσισα να γίνω blogger στην ηλικία των 74 ετών για να αποκτήσω ιδίαν αντίληψη για την χρησιμότητα ή και την επικινδυνότητα του.
Την ανησυχία αυτή την είχα εκφράσει σε κάποιο σχόλιο που έκανα σε ένα άλλο blog. Ένα blog που το είχε ένα αξιόλογο νεαρό κορίτσι. Σε απάντηση με καθησύχαζε γράφοντας στις 22 Ιουνίου 2008:
«Καταλαβαίνω την ανησυχία σου, επειδή την ίδια ανησυχία είχαν και οι γονείς μου πριν. Δεν είμαι νέα στον κόσμο του ίντερνετ (στην ηλικία είμαι μόνο! ) και έχω δει και ασχοληθεί με αρκετά (ιντερνετικά)……… Δεν ξέρω την ηλικία των εγγονών σου, αλλά μπορείς να το καταλάβεις π.χ. από το πώς τα πάνε στο σχολείο, ή πώς τα πάνε στη δουλειά, πώς τα πάνε με τις ανθρώπινες σχέσεις.»
Πολύ φιλοσοφημένη απάντηση από ένα κορίτσι μόλις 23 ετών. Φυσικά δεν ησύχαζα τόσο εύκολα, συνέχεια συμβούλευα τα εγγόνια μου να μην δίνουν στοιχεία τους και κυρίως να μην δίνουν τις φωτογραφίες τους, γνωρίζοντας πόσοι ψυχανώμαλοι κυκλοφορούν.
Στο διάστημα λοιπόν αυτών των 6 μηνών λειτουργίας του blog μου, απέκτησα αρκετούς e-φίλους και φίλες. Με άλλους εξακολουθώ να αλληλογραφώ και με άλλους έχω διακόψει. Είναι το αντίστοιχο που συμβαίνει στην ζωή μας. Με άλλους δένουμε και με άλλους όχι.
Κάποιοι από τους φίλους είχαν περιπέτειες με το Google προς γενική αγανάκτηση όλων μας, ευτυχώς όμως τελικά ξεπέρασαν το πρόβλημα. Απ’ ότι έχω καταλάβει το Google βάζει φραγμούς στην λειτουργία εάν υπάρξει καταγγελία ή παρουσιαστεί πρόβλημα σε κάποιο blog που όμως θα μπορούσε το πρόβλημα αυτό να συμπαρασύρει και άλλα blog.
Τώρα γιατί τα γράφω όλα αυτά θα με ρωτήσετε. Έχω τους λόγους μου.
Εδώ και καιρό προσπαθούσα να μπω στο blog αυτού του αξιόλογου κοριτσιού που έγραψα παραπάνω και κάθε φορά έπαιρνα την απάντηση
This blog is open to invited readers only
Ώσπου μια μέρα μπαίνοντας στο e-mail μου είδα μια πρόσκληση: Έχετε πρόσκληση να δείτε το ιστολόγιο του/της Clockwork Plum.
Μπήκα στη διεύθυνση του e-mail που μου έγραφε και βρέθηκα στο blog της Clockwork Plum. Και εκεί στην ανάρτηση που υπήρχε «Αγαπητοί προσκεκλημένοι...» μας εξιστορούσε τους λόγους που αναγκάστηκε να κλείσει το blog της για να πάψει να την ενοχλεί κάποιο άτομο.
Από τότε είδα αρκετούς bloggers να μπαίνουν και να της αφήνουν μηνύματα, προφανώς όλοι προσκεκλημένοι. Δεν θα γράψω τι μας είπε στην ανάρτηση αλλά και στις απαντήσεις στα σχόλια μας, άλλωστε δεν έχει νόημα αρκετοί από την παρέα μας μπαίνουν και τα διαβάζουν. Σημασία όμως έχει ότι μια αξιόλογη νέα κοπέλα που επιθυμούσε να επικοινωνεί ανοικτά μαζί μας, αναγκάζεται να βάλει περιορισμούς στο blog της για να αποφύγει κάποιον ψυχανώμαλο. Το ψυχανώμαλος είναι ιδική μου έκφραση.
Ευτυχώς είχε το θάρρος να μας πει την περιπέτειά της. Της ζήτησα την άδεια να αναφέρω το όνομα του blog της με την ελπίδα ότι αν διάβαζε αυτή την ανάρτηση ο τύπος που την ενοχλεί να συναισθανθεί το κακό που κάνει σε ένα νεαρό κορίτσι και να σταματήσει να την ενοχλεί.
Φίλοι μου αυτή η περιπέτεια της καλής μας της Clockwork Plum, δεν σας κρύβω ότι με έχει κάνει ακόμα περισσότερο επιφυλακτικό προς το Internet. Φυσικά το πρώτο πράγμα που έκανα, φώναξα τις εγγονές μου να διαβάσουν την περιπέτεια της καλής μας φίλης.
Καλή μου Clockwork Plum από αυτό εδώ το blog και από αυτή την ανάρτηση σου εύχομαι να μην έχεις άλλες ενοχλήσεις για να μπορέσεις να αφοσιωθείς απερίσπαστη στις σπουδές σου, που απ’ ότι φαίνεται πηγαίνεις περίφημα.
Αυτά τα ολίγα φίλοι μου και εάν μπορείτε να μη βάζετε φωτογραφίες ιδίως των παιδιών σας θα κάνετε πολύ καλά. Άλλωστε υπάρχει και το e-mail για να τις στέλνετε σε ανθρώπους που εμπιστεύεστε.