ΗΤΑΝ ΣΑΝ ΟΝΕΙΡΟ

Φίλοι μου για άλλη μια φορά σας ευχαριστώ που μου κρατάτε συντροφιά. Είναι σημαντικό για τον καθένα να ξέρει ότι υπάρχουν άνθρωποι που τον σκέπτονται. Δεν έχω όμως χρόνο να απαντήσω στον καθένα ξεχωριστά. Ελπίζω σύντομα να τα καταφέρω να βρω τον χρόνο.
Σήμερα το βράδυ όμως κατόρθωσα να ξεκλέψω λίγο χρόνο και να τον αφιερώσω στον εαυτόν μου.
Δεν έχουν περάσει λίγες ώρες που είχα μια πρωτόγνωρη εμπειρία. Μια εμπειρία που έγινε αιτία να πάω πίσω στα παιδικά μου χρόνια. Χρόνια δύσκολα για τους μεγάλους αλλά ανέμελα για εμάς τα παιδιά. Ήταν τότε που η φαντασία μας μετέτρεπε το κάθε τι σε παιχνίδι. Μόλις είχε τελειώσει η κατοχή και τα σύννεφα του εμφύλιου είχαν αρχίσει να μαζεύονται.
Δεν υπήρχαν κινητά δεν υπήρχαν ηλεκτρονικά παιχνίδια δεν ήμασταν με άλλα λόγια απομονωμένοι ο ένας από τον άλλον. Γυρεύαμε την συντροφιά, την παρέα των φύλων μας. Τι απλά πράγματα που μας ικανοποιούσαν εκείνη την εποχή! κουτσό, κρυφτό, μπίλιες (αχ! αυτές οι γυάλινες μπίλιες ακόμα τις μαζεύω όταν τις βρω).
Εκείνο όμως που μας τραβούσε περισσότερο ήταν ο καραγκιόζης. Θυμάμαι μαζεύαμε έγχρωμα χαρτάκια, χαρτόνια αλεύρι για να φτιάξουμε κόλα και να κατασκευάσουμε τις φιγούρες του καραγκιόζη και της παρέας του. Πόση χαρά κάναμε όταν βρίσκαμε και κανένα παλιό σεντόνι για την σκηνή μας. Το πρόβλημα ήταν το φως, τα καταφέρναμε όμως με μερικά κεριά ή κάποια λάμπα πετρελαίου.
Αυτά όλα ήταν με την παρέα του Π. Φαλήρου, αργότερα επιστρέψαμε στο σπίτι μας στο Ελληνικό όπου αρχίσαμε τα επικίνδυνα παιχνίδια.
Πολλές φορές αναπολώ αυτή την παρέα του Φαλήρου, χαθήκαμε τελείως λες και άνοιξε η γη και μας κατάπιε. Για τον έναν μόνο μαθαίνω, είναι ηγούμενος σε ένα μοναστήρι στο Άγιο Όρος.
Σήμερα λοιπόν μου ήρθαν όλα αυτά στο νου, ξαναθυμήθηκα αυτά τα ωραία ανέμελα χρόνια.
Το καλό μας το fractal με είχε καλέσει στην παράσταση «Ο Μεγαλέξανδρος και ο καταραμένος δράκος» στο θέατρο Βεάκη.
Δεν θα σας πω για αυτή την υπέροχη παράσταση, πιστεύω ότι υπάρχουν πολύ καλύτεροι από εμένα να σας τα γράψουν, άλλωστε το fractal τα έγραψε τόσο ωραία στην ανάρτησή του, θα σας πω όμως τι μου προξένησε εμένα, και είμαι σίγουρος και σε πολλούς άλλους.
Ήμουν μαζί με τις δύο εγγόνες μου και την σύζυγο μου και ένα σωρό άλλον κόσμο και ξαφνικά βρέθηκα μόνος με τις αναμνήσεις μου. Είναι κάτι που δεν μπορώ να εξηγήσω, εκεί επάνω στο σανίδι δεν ήταν οι ηθοποιοί αλλά οι παιδικοί μου φίλοι. Ο Γιώργος (ο Ηγούμενος τώρα), ο Κώστας, η Ιωάννα (η πρώτη μου παιδική αγάπη), η Ρίτσα και τόσοι άλλοι.
Και μετά πήραν σειρά οι άλλοι φίλοι, η παρέα του Ελληνικού, έφηβοι πλέον καινούργιες παρέες καινούργιοι έρωτες.
Να είσαι καλά fractal μου, μου χάρισες μια συγκλονιστική βραδιά. Ακόμα και οι εγγονές μου που ποτέ τους δεν είχαν παρακολουθήσει καραγκιόζη, παρά μόνο στην τηλεόραση, συζητούσαν σε όλη τη διάρκεια της επιστροφής για την παράσταση και φυσικά για τον παππού που συγκινήθηκε.
Καμιά φορά η μοίρα παίζει περίεργα παιχνίδια. Εκεί που λέγαμε κάποιοι να συναντηθούμε μαζί σου στα Μεστά, τελικά συναντηθήκαμε οι δύο μας στην Αθήνα.
Πάντως ελπίζω να επισκεφτώ την πατρίδα σου, θα πρέπει να είναι υπέροχος τόπος. Από τις φωτογραφίες και τις διηγήσεις σου, μου έχεις δημιουργήσει την εντύπωση του μαγευτικού χώρου.
Φίλοι μου αξίζει τον κόπο να παρακολουθήσετε αυτή την υπέροχη παράσταση, είμαι σίγουρος θα σας δημιουργήσει συναισθήματα πρωτόγνωρα.
Ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα, gskastro

ΑΠΟΦΑΣΗ ΖΩΗΣ

Φίλοι μου απουσίασα αρκετό καιρό, σχεδόν ένα μήνα, από την παρέα μας και δεν σας κρύβω ότι μου λείψατε. Η αλήθεια είναι ότι έμπαινα κλεφτά και σας διάβαζα όλους και με χαρά μάθαινα τα νέα σας και ότι είσαστε καλά.
Είδα ότι κάποιοι επηρεαστήκατε από το Φθινόπωρο αλλά χρειάζεται και αυτό για την προετοιμασία του χειμώνα.
Δεν σας κρύβω ότι ο χειμώνας είναι η εποχή που μου ταιριάζει περισσότερο. Ελπίζω να μας έρθει με χιόνια και πολλά χιόνια.
Όπως έγραψα και παραπάνω έμπαινα κλεφτά όμως δεν είχα το κουράγιο να γράψω ούτε μία πρόταση. Ήμουν άδειος από ιδέες από σκέψεις.
Έτσι και σήμερα που μπήκα διάβαζα αλλά δεν ήξερα τι να γράψω, είμαι πολύ κουρασμένος και οι ιδέες δεν έρχονται. Και τότε διάβασα την ανάρτηση της καλής μας little beautiful things «ο Δρόμος». Ναι σκέφτηκα ωραίο θέμα, έχει σχέση με τον δρόμο που πήρα εδώ και ένα μήνα σχεδόν.
Ο δρόμος λοιπόν που πήρα ή αν προτιμάτε το τούνελ είναι και στενό και ανηφορικό και σκοτεινό, με λίγο φως στην άκρη και μικρές αναλαμπές ενδιάμεσα.
Πόσο μοιάζει στη φωτογραφία!
Σας είχα γράψει ότι θα πήγαινα να βοηθήσω κάποιους φίλους, δεν είναι πολλοί είναι ένας, για εμένα όμως έχει πολλές ιδιότητες, είναι ο φίλος, ο κολλητός ο γιός μου.
Σε αυτόν τον δύσκολο δρόμο είμαστε οι δυο μας λοιπόν και ο ένας δίνει κουράγιο στον άλλο. Μαζί θα φτάσουμε στο τέλος, στην άκρη του τούνελ, στο φως, δεν έχουμε άλλη επιλογή.
Μικρές ανάπαυλες στα φωτεινά σημεία, εκεί ξαποσταίνουμε. Παίρνουμε λίγη δύναμη για να συνεχίσουμε. Σε αυτές τις ανάπαυλες θα σας γράφω, στα ενδιάμεσα στερεύω από σκέψεις, δεν μου μένει δύναμη.
Αυτή μας η περιπέτεια έχει και τα καλά της στοιχεία, είναι η συντροφική πορεία που ακολουθούμε, εκεί ανακαλύπτουμε ο ένας τον άλλο, εκεί ανακαλύπτω ξανά και ξανά τον γιό μου και πιστεύω ότι το ίδιο γίνεται και με αυτόν.
Οι ατελείωτες ώρες που περνάμε μαζί δεν είναι στρωμένες με ροδοπέταλα, οι σχέσεις μας περνούν από πολλές φάσεις, θα μπορούσα να πω ακόμα και θυελλώδεις. Στο τέλος όμως της ημέρας, όταν ξαπλώνω να κοιμηθώ, αυτά τα λίγα λεπτά προτού με νικήσει ο μορφέας, εκείνα τα λίγα λεπτά ξαναφέρνω στο μυαλό μου μόνο τα θετικά στοιχεία που αποκομίσαμε. Και τα θετικά είναι περισσότερα από τα αρνητικά.
Έχουμε όμως πολύ δρόμο μπροστά μας. Μόνο που τώρα θα αναγκαστούμε να χωρίσουμε, ο ένας στην Ελλάδα και ο άλλος στο εξωτερικό. Σε εκείνον έπεσε το μεγαλύτερο βάρος της δουλειάς, σε εμένα (και λόγο ηλικίας) το λιγότερο.
Για μια ακόμα φορά φίλοι μου σας ευχαριστώ και θα τα ξαναπούμε στην επόμενη αναλαμπή.
Φιλιά σε όλους gskastro

Time to Say Goodbye

Φίλοι μου θα σας αφήσω για λίγο καιρό, ελπίζοντας ότι όταν γυρίσω να σας βρω όλους σας καλά.
Πρέπει να βοηθήσω κάποιους φίλους που χρειάζονται βοήθεια και έτσι θα βρεθώ για αρκετό καιρό μακριά από τη βάση μου.
Δυστυχώς δεν θα υπάρχει ο κολλητός μου να την προσέχει, αναχώρησε την ημέρα που έβαλα την προηγούμενη ανάρτηση. Ήδη όμως ένα μήνα νωρίτερα είχα χάσει και τον μικρό μου σκύλο. Βλέπετε παθαίνουν και αυτά καρκίνο.
Φεύγοντας θα σας αφήσω δύο μουσικά video για να ακούτε λίγο μουσική όποτε μπαίνετε στο Blog μου.
Σας αφήνω όμως και την φωτογραφία του κολλητού μου για να σας φυλάει από εκεί που βρίσκεται τώρα. Να είστε όλοι καλά, gskastro

ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Φίλοι μου οι περισσότεροι πήραμε τις αδειούλες μας και ταξιδέψαμε σε πολύ ωραία μέρη.
Ένας ένας που επιστρέφει μας φέρνει τις εντυπώσεις του με μια σειρά ωραίων φωτογραφιών.
Ήρθε λοιπόν και η δική μου ώρα να σας διηγηθώ φωτογραφικά πως πέρασα στην σχεδόν δύο μηνών περιήγηση μου.
Να αρχίσω λοιπόν με την επίσκεψή μου στον ζωολογικό κήπο. Το μόνο που δεν θα μπορέσω να σας δείξω θα είναι το φίδι, έχει την μανία να κρύβεται.

Η ώρα του φαγητού. Η χελώνα θα φάει αφού τελειώσουν οι άλλοι


Οι δύο φίλοι όμως τρώνε μαζί


Αλλά και στον ύπνο μαζί


Το κοστυφάκι υποχρεωτικά περιμένει την μάνα του να το ταΐσει (το έχετε ξαναδεί)


Και η ώρα της βόλτας


Χρειαζόμαστε όμως και το παιχνίδι


Τώρα πως τι βρίσκει η γάτα με τον βάτραχο, μη με ρωτάτε.




Μάλλον κουτσομπολεύουν, δεν ξέρω ποιους όμως


Αρκετά όμως με τον ζωολογικό κήπο, η συνέχεια στο βοτανικό κήπο.

Μεγάλη ποικιλία από τριαντάφυλλα και τουλίπες





Τα αμπέλια έτοιμα και αυτά περιμένουν τον τρύγο


Οι τοματιές είχαν καλή παραγωγή


Το ίδιο και τα υπόλοιπα ζαρζαβατικά


Και αγγούρια αναρριχητές


Από βλίτα άλλο τίποτα


Το ίδιο και οι πιπεριές


Και το σέλινο και η γλιστρίδα την ώρα του ποτίσματος



Υπήρχαν και τα σχετικά φρούτα.

Τα μούσμουλα και τα βερίκοκα είχαν ήδη τελειώσει, τα αχλάδια όμως μόλις είχαν ωριμάσει.


Τα ρόδια θα είναι έτοιμα τέλη Σεπτέμβρη


Και όπως είναι φυσικό και τα απαραίτητα καλλωπιστικά.


Και όταν επέστρεφα από αυτές τις εξαντλητικές περιηγήσεις με περίμενε στρωμένο ένα λιτό τραπέζι. Ας είναι καλά η γειτόνισσα μου!


Δεν θα σας κουράσω άλλο φίλοι μου. Δεν σας κρύβω ότι ήταν εξαντλητικές αυτές μου οι περιηγήσεις μέσα σε ένα χώρο 30 επί 40 μέτρα.
Ναι φίλοι μου δεν το κούνησα από το σπίτι μου. Στον κήπο μου την έβγαζα, μαζί με τα ζωάκια μου και τα φυτά μου.

Την πανσέληνο όμως του Αυγούστου την απήλαυσα, κάπως διαφορετικά από εσάς, βοηθάει και η τεχνολογία βλέπετε.


Φίλοι μου να έχουμε όλοι μας ένα πολύ καλά Φθινόπωρο και με το καλό να επιστρέψουν και οι υπόλοιποι. Πολλά φιλιά σε όλους σας gskastro

ΕΧΟΥΝ ΑΞΙΑ Η ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ;

Φίλοι μου είναι ένα θέμα που με απασχολούσε αλλά και με απασχολεί εδώ και πολύ καιρό. Μεγάλωσαν πλέον τα παιδιά μου με την βοήθεια ή χωρίς των συμβουλών μου και ήρθε η σειρά των εγγονιών μου.
Και κάθισα και έκανα τον απολογισμό μου (ή την αυτοκριτική μου όπως συνηθίζουν να λένε τα κομματικά στελέχη).
Και τι ανακάλυψα; Ότι δεν έπαψα ποτέ να δίνω συμβουλές στα παιδιά μου. Άθελά μου συνεχίζω να τους δίνω συμβουλές, δίνω στα εγγόνια δίνω και στα παιδιά μου, και πολλές φορές δίνω σε όλους μαζί ταυτόχρονα, οπόταν πέφτει και το σχετικό δούλεμα στον παππού. Και να ήταν μόνο αυτό άμα λάχει δίνω συμβουλές και στους φίλους τους.
Να λοιπόν το ερώτημα, έχουν αξία οι συμβουλές; Με μία λέξη θα απαντούσα ΝΑΙ, δεν είναι όμως τόσο απλό.
Σκεφτείτε έναν μανιώδη καπνιστή να συμβουλεύει τα παιδιά του να μην καπνίζουν, ή ένα πότη να μη πίνουν. Τι αξία έχει η συμβουλή του; Μήπως λοιπόν η κυριότερη συμβουλή είναι ο τρόπος ζωής του κάθε γονέα, μήπως πρώτα πρέπει να δίνουμε το παράδειγμα στα παιδιά μας, στα εγγόνια μας προτού ανοίξουμε το στόμα μας για να τα συμβουλέψουμε;
Μήπως όμως αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να κάνουμε κάποιες προσωπικές θυσίες, είμαστε έτοιμοι για κάτι τέτοιο;
Και κάτι ακόμα, έχουμε καλλιεργήσει δρόμους επικοινωνίας με τα παιδιά μας με τα βλαστάρια μας; Έχουμε βρει τρόπους να τους περνάμε μηνύματα χωρίς να γινόμαστε φορτικοί; Πόσο πιο εύκολο θα ήταν την ώρα που συζητούμε με τα παιδιά μας διάφορα θέματα, την ώρα που είμαστε όλοι χαλαροί, την ώρα που παίζουμε μαζί τους να μας ξεφύγει και μια συμβουλή.
Να είστε σίγουροι ότι θα αποδώσει πολύ καλύτερα από το να τα συμβουλεύουμε με εκείνο το αντιπαθητικό δασκαλίστικο ύφος. Πολλές φορές η αγωνία μας μην πάθει κακό το παιδί, μας κάνει να του δίνουμε φορτικά κάποιες συμβουλές. Είναι σίγουρο ότι αυτές τις συμβουλές θα τις βγάλει από το μυαλό του ή θα τις ξεχάσει.
Υπάρχουν φυσικά και γονείς που ισχυρίζονται ότι το παιδί θα αποκτήσει την δική του εμπειρία και θα μάθει από τα λάθη του.
Είναι και αυτό μία άποψη.
Προσωπικά όμως προτιμώ την άποψη της φύσης. Η φύση είναι αυτή που μας διδάσκει τι θα έπρεπε να κάνουμε. Αρκετοί από εμάς έχουμε διάφορα ζώα στο σπίτι μας, ή έχουμε δει αυτά τα υπέροχα ντοκιμαντέρ που παρουσιάζει η τηλεόραση. Έχετε παρακολουθήσει πως μεγαλώνουν τα μικρά τους, πως τα εκπαιδεύουν, ακόμα και πως τα τιμωρούν όταν δεν κάνουν αυτό που πρέπει; Είναι δυνατόν να κάνουμε εμείς κάτι λιγότερο;
Φίλοι μου δεν θα σας ευχηθώ καλό φθινόπωρο, έχουμε ακόμα αρκετό καλοκαίρι μπροστά μας και εύχομαι να το περάσετε όλοι σας καλά, μα προσοχή στα μονάκριβα βλαστάρια σας. Δεν μπόρεσα έπρεπε να την δώσω την συμβουλή μου. Με πολύ αγάπη σε όλους εσάς gskastro

ΑΓΝΟΙΑ ή ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ;

Φίλοι μου έχω κατ’ επανάληψη γράψει ότι είμαι από τους ανθρώπους που βλέπουν το ποτήρι μισογεμάτο.
Είναι όμως ορισμένα πράγματα που με κάνουν να αναθεωρώ αυτή μου την στάση.
Οι πιο πολλοί από εμάς θα έχουν κάνει μερικά μπάνια στις ωραίες μας παραλίες, έστω και αν δεν έχουμε πάρει την άδεια μας ακόμα.
Είμαι ένας από αυτούς, που δεν πήρε την άδεια του και πηγαίνει για μπάνιο στις κοντινές παραλίες. Μαζεύω λοιπόν την ομπρέλα μου την πτυσσόμενη πολυθρόνα μου, τα θερμό μου με το κρύο νερό και το καφέ μου, ένα βιβλίο και εκδράμω στην παραλία.
Συνήθως πάω νωρίς το πρωί μαζί με τα υπόλοιπα γεροντάκια. Μετά από κολύμπι καμιάς ώρας κάθομαι στην πολυθρόνα μου και απολαμβάνω τον καφέ μου διαβάζοντας.
Σιγά σιγά η παραλία αρχίζει να γεμίζει με καλλίγραμμες μαμάδες, μπαμπάδες με σωσίβια στη μέση τους και τα παιδάκια τους. Πρέπει να είναι παιδιά τους γιατί τους φωνάζουν μαμά και μπαμπά. Μέχρι τις δώδεκα η παραλία είναι γεμάτη.
Τοποθετούν λοιπόν τις ομπρέλες τους, στρώνουν τις ψάθες στην άμμο και με περίσσια φροντίδα αλείφουν τα παιδάκια τους με μπόλικο λάδι, αλείφονται και οι ίδιοι φυσικά. Μέχρι εδώ όλα καλά.
Και ξαφνικά το σκηνικό αλλάζει. Η μαμά και ο μπαμπάς ξαπλώνουν στις ψάθες για να ξεροψηθούν ή κάθονται κάτω από τις ομπρέλες και τα παιδάκια τα στέλνουν κοντά στο νερό να παίξουν με τα κουβαδάκια τους. Χωρίς καπέλο χωρίς μπλουζάκι μόνο με το λάδι, λες και το λάδι θα τα προστατέψει, και η ώρα δώδεκα.
Εκείνη την ώρα τα μαζεύω και πηγαίνω στο παραλιακό μαγαζάκι για ψητές σαρδέλες και ουζάκια μέχρι τις 2μ.μ. Τα παιδάκια ακόμα στην παραλία μαζί με τους γονείς να ξεροψήνονται.
Και η απορία μου είναι πολύ απλή, τι στην ευχή μυαλό κουβαλούν αυτοί οι γονείς; Δεν έχουν ακούσει τι μπορεί να πάθουν όσοι εκτίθενται στον ήλιο από τις 11 π.μ. μέχρι και τις 4μ.μ.
Και καλά αυτοί, αλλά τα παιδάκια τους τι τους φταίνε, τόσες ώρες μέσα στον καυτό ήλιο! Το χειρότερο δε είναι όταν φυσάει και κανένα ελαφρό βοριαδάκι, τότε ξεγελιέται κανείς και δεν αντιλαμβάνεται τη ζημιά που του κάνει ο κατά τα άλλα ευεργετικός ήλιος.
Πείτε μου καλοί μου φίλοι, τι είναι αυτό που κάνει τους γονείς να εκθέτουν τα παιδιά τους σε τέτοιους κινδύνους, άγνοια ή αδιαφορία; Αν δούμε κάποιο γονέα να κακοποιεί το παιδί του αμέσως ξεσηκωνόμαστε όλοι και γίνεται και θέμα στην τηλεόραση.
Αυτή όμως η κακοποίηση που δεν έχει άμεσα αποτελέσματα και δεν γίνεται αμέσως αντιληπτή ποιος θα την σταματήσει; Ποιος πρέπει να ενδιαφερθεί; Το κράτος, μα τι μπορεί να κάνει, να αστυνομεύει τις παραλίες; Εδώ δεν μπορεί να μας σώσει από τους κακοποιούς, θα πρέπει να κυνηγά και τους γονιούς που εκθέτουν τα παιδιά τους σε πιθανό κίνδυνο;
Όσο για την τηλεόραση μάλλον κακό κάνει διαφημίζοντας τα ασφαλή προϊόντα κατά των υπεριωδών ακτινών.
Εμείς οι συνειδητοποιημένοι; Για τολμήστε να συμβουλεύσετε ή να πείτε κάτι σε αυτούς τους γονείς και ελάτε μετά να με βρείτε στο ΚΑΤ. Μου έγινε και αυτό.
Να είστε καλά φίλοι μου και να περάσετε υπέροχα και το υπόλοιπο του καλοκαιριού, προσοχή όμως σε αυτά τα τρυφερά υπέροχα πλασματάκια, δεν μας φταίνε σε τίποτα. gskastro

ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΨΥΧΗΣ

Φίλοι μου καλό μήνα και να περάσετε υπέροχα το υπόλοιπο του καλοκαιριού.
Είχα σκοπό να βάλω νέα ανάρτηση σήμερα, για να σας ευχαριστήσω αφενός για την συντροφιά που μου κρατήσατε το τελευταίο διάστημα, και να σας δείξω πως περνάει ένας γέροντας όταν μένει μόνος του το καλοκαίρι.
Δεν μπορώ όμως να το κάνω, δεν μου πάει να δείξω τη χαρά μου την ώρα που ένας ΠΑΤΕΡΑΣ δωρίζει τα όργανα του παιδιού του για να σωθούν πέντε συνάνθρωποί μας. Τι ψυχικό μεγαλείο!
Δεν μπορώ να δείξω αλλά και ούτε να αισθανθώ χαρά όταν βλέπω αυτόν τον υπέροχο ΑΝΘΡΩΠΟ να μην εκφράζει να μη δείχνει οργή για αυτό που κάναμε στο παιδί του, αλλά να δείχνει απέραντη ανθρωπιά και αγάπη για τον συνάνθρωπό του.
«Δεν αισθάνομαι θυμό για τους Έλληνες παρά μόνο για τους τέσσερεις δράστες». Τι μεγαλείο ψυχής!
Πόσο κοντά αισθάνομαι ότι βρίσκομαι σ’ αυτόν το ΑΝΘΡΩΠΟ σαν πατέρας και σαν παππούς! Από την ώρα που τον είδα δεν μπορώ να συγκρατήσω τα δάκρυά μου, ευτυχώς είμαι μόνος μου, δεν θα ήθελα να με δουν τα παιδιά μου και τα εγγόνια μου.
Πως μπορεί ένας πατέρας να δώσει την συγκατάθεσή του να σταματήσουν την μηχανική υποστήριξη ζωής από το παιδί του! Τι δύναμη ψυχής υπάρχει μέσα σ’ αυτόν τον ΑΝΘΡΩΠΟ!
Καλοί μου φίλοι να είσαστε όλοι καλά και ο θεός να φυλάει εσάς και τα παιδιά σας και αν υπάρχει και κανένας παππούς και τα εγγόνια του. Gskastro
Η ψυχική μου διάθεση είναι τέτοια που η μόνη μουσική που μου έρχεται στο νου είναι το «il silenzio» από το υπέροχο φιλμ from here to eternity.

ΠΟΣΟΙ ΘΑ ΦΥΓΕΤΕ ΠΟΣΟΙ ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ;

Φίλοι μου, σας φαντάζομαι να ετοιμάζεστε σιγά σιγά, ένας ένας για να δραπετεύετε για τας εξοχάς.
Μετά από την καταπίεση της καθημερινότητας όλους αυτούς τους μήνες, μετά από την καταπίεση αλλά και την αδιαφορία για τη ζωή μας των αρχόντων μας που τόσο ωραία και σωστά το έθεσε ο Nikiplos καιρός είναι να πάτε να ξεκουραστείτε και να μου επιστρέψετε ανανεωμένοι για δράση το Φθινόπωρο.
Πόσοι θα φύγετε πόσοι θα μείνουμε;
Ελπίζω να είναι τότε μαζί μας και η Φύρδην-Μίγδην, να μην αφήσει να την νικήσει ένας πάροχος.
Φαντάζομαι θα μου σκορπιστείτε μέσα στην Ελλαδίτσα μας με τα υπέροχα τοπία της και τα ακόμα πιο υπέροχα ηλιοβασιλέματα.
Φέρτε μας, σε εμάς που θα μείνουμε πίσω, φέρτε μας τις ωραίες σας εμπειρίες, τις ωραίες φωτογραφίες που θα τραβήξετε από την αξιολάτρευτη χώρα μας.
Πολλά της καταμαρτυρούμε της καημενούλας, είμαι σίγουρος όμως ότι κανένας μας δεν θα την άλλαζε με κανένα άλλο τόπο. Είναι σαν τον μεγάλο μας έρωτα που ενώ μας παιδεύει ενώ μας κάνει απιστίες τόσο πιο πολύ την θέλουμε.
Εγώ θα μείνω πίσω, δεν εκφράζω παράπονο, πάντα το κάνω. Στέλνω του δικούς μου να ξεκουραστούν και αναλαμβάνω τα ζωάκια μας και τον κήπο. Δεν θα μπορούσα να τα εγκαταλείψω έχουν την ανάγκη μου, ή έτσι θέλω να πιστεύω.
Και πώς να εγκαταλείψω αυτό το υπέροχο τσαμπί που έβαλα στη φωτογραφία. Θα σας το ξαναδείξω όταν ωριμάσει, λίγο προτού ευφράνει τα χείλη μου. Δεν τρώγεται με το δόντια δεν το δαγκώνεις, το βάζεις ανάμεσα στα χείλη και το πιέζεις. Πρέπει να ξέρεις να το τρως το σταφύλι. Το παραδέχομαι γίνεσαι και λίγο χάλια αλλά να χάσω τέτοια απόλαυση.
Φίλοι μου να είστε καλά και να περάσετε ακόμα καλύτερα. gskastro

ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ

UPDATE 5^ης Ιουλίου 2008

Φίλοι μου, στο Blog του φίλου μας Αστερίων Βαληνάκης έχει αναρτηθεί επιστολή προς κ. Κώστα Καραμανλή Πρωθυπουργό της Ελληνικής Δημοκρατίας σχετικά με την Ονομασία της ΠΓΔΜ.

Η επιστολή υπογράφεται από τις Παμμακεδονικές Ενώσεις Αμερικής, Αυστραλίας, Καναδά, Ευρώπης και το Μακεδονικό Τμήμα Αφρικής.

Νομίζω ότι θα πρέπει να την διαδώσουμε και εμείς όσο το δυνατόν περισσότερο.

Να έχετε όλοι σας ένα υπέροχο Σαββατοκύριακο gskastro

Υ.Γ. Στην προσπάθεια να κάνω UPDATE χάθηκε η ανάρτηση, ευτυχώς είχα καρατήσει αντίγραφο και για τα σχόλια, εκτός από τα δύο τελευταία.

ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ

Φίλοι μου, μήπως είδατε σήμερα το ντοκιμαντέρ τα ματωμένα διαμάντια στην ΕΤ1 στις 11:00 στην εκπομπή HISTORY CHANNEL;

Συγκλονιστικό, είχα δει την αντίστοιχη ταινία με τον Leonardo DiCaprio και είχα προβληματιστεί, δεν παρουσιάζει ούτε το εν δέκατο από αυτό που πραγματευόταν το ντοκιμαντέρ, συγκλονιστικό.

Δεν φανταζόμουνα ότι το διαμάντι που φοράει η μάνα μου, γυναίκα μου, ή φιλενάδα μου είναι ένα ματωμένο διαμάντι.

Δεν φανταζόμουνα ότι στη Σιέρρα Λεόνε ή στη Λιβερία ή σε όποια Αφρικανική χώρα ακρωτηριάζουν τους ανθρώπους (ακόμα και παιδιά) οι αντάρτες του Φοντάι Σάνκο ή όποιου Σάνκο για να τους αναγκάσουν να φύγουν από τις περιοχές που υπάρχουν διαμάντια και να εκμεταλλευτούν οι αντάρτες.

Δεν φανταζόμουν ότι έχουν πεθάνει , έχουν σκοτωθεί τόσοι πολλοί για να αποκτήσει η μάνα μου, ή γυναίκα μου η φιλενάδα μου μια τοσοδούλα γυαλιστερή πέτρα.

Δεν φανταζόμουνα ότι τόσοι πολλοί πρέπει να υποφέρουν, να εργάζονται καταναγκαστικά κάτω από την απειλή των όπλων των ανταρτών, να δολοφονούνται για να επιδεικνύει η μάνα μου, η γυναίκα μου, η φιλενάδα μου την άχρηστη αυτή πέτρα.

Δεν φανταζόμουνα, ή δεν ήθελα να ξέρω;

Που ζούσα όλα αυτά τα χρόνια απομονωμένος σε κάποιο μοναστήρι, ή ανάμεσα σε κόσμο υπερφίαλο που το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η καλοπέρασή του, η επίδειξή του η αποχαύνωσή του; Όμοιος και εγώ μ’ αυτούς!

Όχι καλοί μου φίλοι ήξερα και ξέρω αλλά δεν με ενδιαφέρει. Δεν με ενδιαφέρει αρκεί να περνά καλά η αφεντιά μου, και να ξεγελάω καμιά μικρούλα με κανένα διαμαντάκι και ας είναι αιματοβαμμένο. Άλλωστε έχω εξασφαλίσει μια καλή θέση στο παράδεισο, ναι είμαι καλός Χριστιανός, πηγαίνω στην εκκλησία, ανάβω κεράκι αφήνω τον οβολό μου.

Καλοί μου φίλοι με συγχωρείτε για το ξέσπασμα αλλά επηρεάστηκα πολύ από αυτό το ντοκιμαντέρ, ευτυχώς που δεν το είδατε. Gskastro

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ; ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ

Δεν νομίζω να μην υπήρξε πέρυσι Έλληνας, άνθρωπος που να μη ράγισε η καρδιά του παρακολουθώντας είτε από κοντά ή από την τηλεόραση τις πυρκαγιές που κατασπάραξαν τη χώρα μας αλλά και πήραν τόσες ζωές.
Γνωρίζω αρκετούς συντοπίτες μου που είναι εθελοντές είτε στην πυρόσβεση ή στην πρόληψη και φύλαξη των επικίνδυνων περιοχών. Γνωρίζω όμως και πολύ περισσότερους αδιάφορους που όχι μόνο δεν ενδιαφέρονται αλλά και βοηθούν στην έναρξη και διάδοση της φωτιάς.
Όχι δεν κυκλοφορούν με σπίρτα και γκαζάκια, δεν είναι πυρομανείς, απλά είναι αδιάφοροι. Πως αλλιώς θα μπορούσα να αποκαλέσω τα άτομα αυτά που αφήνουν τα οικόπεδά τους, τα χωράφια τους γεμάτα ένα μπόι ξερά χόρτα; Είναι το καλύτερο υλικό για έναρξη και διάδοση της φωτιάς.
Έχετε δει από κοντά να καίγετε μια περιοχή; Δεν μπορείτε να φανταστείτε την ταχύτητα με την οποία μεταδίδεται η φωτιά όταν φυσάει. Ο ταχύτερος άνθρωπος αδυνατεί να παραβγεί το χορτάρι που καίγεται, μετά αρπάζουν τα δέντρα και στη συνέχεια αν τα δέντρα είναι πεύκα, εκσφενδονίζονται τα κουκουνάρια σε τεράστιες αποστάσεις όπου αρπάζουν τα χόρτα και πάει λέγοντας.
Έτσι εξαφανίστηκε ότι δέντρο υπήρχε στην περιοχή Ντράφι, έτσι εξαφανίστηκε το μεγαλύτερο μέρος της Πεντέλης. Ήμουν μαζί με τους εθελοντές, αλλά απλά παρακολουθούσαμε, δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα ούτε εμείς ούτε τα πυροσβεστικά οχήματα.
Έτσι έφτασε η φωτιά στα χωριά έτσι κάηκε η άμοιρη μάνα με τα παιδάκια της στην Πελοπόννησο. Μέσα σε χωράφι με ελάχιστα δέντρα κάηκε. Σε χωράφι που είχε ξερό χόρτο ένα μπόι.
Τότε γιατί στον τίτλο αναγράφεται ότι «ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ».
Γιατί μπορούμε να βοηθήσουμε να μειωθεί αυτό το τόσο επικίνδυνο (σαν μπαρούτι χορτάρι). Το κάνουμε εδώ και κάποια χρόνια στην περιοχή που μένω και μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι έχει αρκετή επιτυχία.
Εντοπίζουμε τα οικόπεδα και χωράφια με το ξερό χόρτο. Είναι πολύ απλό, όπως περνάμε έξω από αυτές τις περιοχές γράφουμε σε ένα χαρτάκι διεύθυνση και αριθμό. Στη συνέχεια ειδοποιούμε τον Δήμο, είτε πηγαίνοντας στην αρμόδια υπηρεσία (Γραφείο Δημότη) ή τηλεφωνικά. Εάν γνωρίζουμε τον κάτοικο ειδοποιούμε τον ίδιο τον κάτοικο.
Μετά από μερικές ημέρες, εάν δεν δούμε αποτέλεσμα (συνήθως ο Δήμος μας κινητοποιείται άμεσα) τα ίδια στοιχεία τα γράφουμε σε μία αναφορά ή αίτηση και την καταθέτουμε στο πρωτόκολλο του Δήμου και παίρνουμε αριθμό πρωτοκόλλου.
Να είστε βέβαιοι ότι δύσκολα θα αδιαφορήσει κάποιος μπροστά σε ένα έγγραφο πρωτοκολλημένο.
Φίλοι μου δεν έχουμε παρά να δοκιμάσουμε, πάρτε το σαν παιχνίδι. Ας δούμε τι επιτυχία μπορεί να έχει μια τέτοια ενέργεια, το κυριότερο όμως είναι να το διαδώσουμε αν πιστεύουμε ότι μπορεί να βοηθήσει στην έστω κατ’ ελάχιστον μείωση των πυρκαγιών.
Φίλοι μου να είστε όλοι καλά και να έχουμε όλοι μας ένα καλό χωρίς πυρκαγιές καλοκαίρι.
Οι Φωτογραφίες είναι από την περιοχή μου, ανάμεσα σε σπίτια όπως βλέπετε. Έχω ειδοποιήσει το Γραφείο Δημότη και αναμένω αποτελέσματα.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΝΤΑ ΧΙΟΝΙ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΔΙΨΟΥΝ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΑΣ

Φίλοι μου Bloggers έχετε βρεθεί ποτέ διψασμένοι για νερό (τονίζω νερό γιατί κάποιοι είναι διψασμένοι για άλλα πράγματα) σε έρημη τοποθεσία ή ακόμα και μέσα στο μετρό ή και στη θάλασσα και να μην βρίσκεται νερό;
Έχετε αισθανθεί ποτέ αυτό το τυραννικό αίσθημα που στεγνώνει το στόμα, κολλάει η γλώσσα σας δεν μπορείτε να αρθρώσετε λέξη, νομίζετε ότι θα χάσετε τις αισθήσεις σας; Εγώ πάντως ναι.
Όσοι είχαμε αυτές τις εμπειρίες, τότε ίσως καταλάβουμε τι τραβάνε αυτά τα δύστυχα τα αδέσποτα σκυλιά που τριγυρνάμε στην πόλη ή στην εξοχή, ψάχνοντας για νερό και τροφή. Και χωρίς τροφή μπορούν πιθανόν να ζήσουν για κάποιο διάστημα, χωρίς νερό όμως, ιδίως τώρα το καλοκαίρι!
Ας αναλάβουμε λοιπόν όσοι από εμάς μπορούμε να βοηθήσουμε αυτά τα ζώα που και αυτά ψυχούλα έχουν. Μπορούμε λοιπόν να βάλουμε έξω από την αυλή μας, έξω από την πολυκατοικία μας ένα κουβαδάκι με νερό που να το ανανεώνουμε όσο πιο συχνά μπορούμε.
Και ακόμα κάτι άλλο, μπορούμε να το πούμε και σε κάτι φίλους που ξέρουμε ότι νοιάζονται. Αλλά ακόμα και αν δεν νοιάζονται ας προσπαθήσουμε να τους ευαισθητοποιήσουμε προς αυτή τη κατεύθυνση.
Έχω μια φίλη που κουβαλάει μονίμως στο αυτοκίνητό της ξηρά τροφή και νερό καθώς και πλαστικά κουτάκια. Όπου δει αδέσποτο σε ερημικό μέρος, σταματάει του βάζει νεράκι στο πλαστικό κουτί και λίγη τροφή στο πλάι. Δεν υποδεικνύω να κάνουμε όλοι το ίδιο, όσοι όμως το αισθανόμαστε θα μπορούσαμε.
Έχω βγάλει πολλές φωτογραφίες από αδέσποτα, παρ’ όλον όμως που έψαξα στο αρχείο των φωτογραφιών μου δεν τις εντόπισα. Θα σας βάλω όμως τη φωτογραφία του αδέσποτου που μάζεψα. Ήταν κουταβάκι όταν το μάζεψα, το μάζεψα μαζί με τη φίλη μου, τώρα είναι μέλος τις οικογένειας. Είναι ασχημούλης το ξέρω, δεν είναι καθαρόαιμο και αυτό το ξέρω, τον λατρεύω όμως, και το ξέρει ο αφιλότιμος.
Και για να σας δροσίσω θα βάλω μια δροσιστική φωτογραφία. Μην ανησυχείτε δεν μένει έξω, έχει καταπληκτικό σπίτι όλο το υπόγειο είναι δικό του.
Να είστε καλά φίλοι μου.

ΝΑ ΗΤΑΝ Η ΖΗΛΕΙΑ ΨΩΡΑ ή αν προτιμάτε ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ Η ΚΑΡΔΙΑ

Φίλοι μου δεν μπόρεσα, είδα το ωραίο αετόπουλο του Επίκουρου και ζήλεψα. Είπα να βάλω και εγώ το εύρημά μου στον κήπο μου.
Προ ημερών έπεσε από τη φωλιά του ένα κοτσυφάκι, επειδή υπάρχουν πολλές φωλιές δεν ήξερα σε ποια να το βάλω, και έτσι το έβαλα σε χάρτινο κουτί γάλατος στη βεράντα μακριά από τις γάτες μου.
Εκεί που κάναμε σύσκεψη με την οικογένεια τι να το ταΐσουμε εμφανίζεται η μαμά κοτσυφίνα με το στόμα γεμάτο σκουληκάκια και άρχισε να ταΐζει το μικρό της.
Αυτό κράτησε αρκετές ημέρες μέχρις ότου το μικρό δυνάμωσε και ακολούθησε τη μάνα του.
Η φωτογραφία της μάνας δεν είναι πολύ καθαρή, γιατί τράβαγα μέσα από το τζάμι για να μη τρομάξω τη μάνα. Δυστυχώς είχα τη μηχανή μου σε αυτόματη εστίαση και επηρεάστηκε από το τζάμι.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΥΟ ΦΙΛΩΝ

Είναι η ιστορία δύο φίλων, δύο φίλων που γεννήθηκαν σε διαφορετικούς τόπους σε διαφορετικές χώρες και έσμιξαν στο χωριό του ενός, για να γίνουν από κει και πέρα φίλοι κολλητοί.
Δεν υπήρχε τίποτα κοινό μεταξύ τους, εκτός από χωριό που συναντήθηκαν, και εκεί αυτή η απλή συνάντηση στην τάξη ενός δημοτικού σχολίου μετατράπηκε σε φιλική και αδελφική αγάπη του ενός για τον άλλο.
Ο τόπος που συναντήθηκαν τους ένωσε, ήταν ένας τόπος επίπεδος, ξερός, με λιγοστά δέντρα. Κατεστραμμένος από τον πόλεμο, τα περισσότερα σπίτια μισογκρεμισμένα από τις οβίδες. Είχε όμως μεγάλες αλάνες, τεράστιες.
Εκεί περνούσαν τις ώρες τους μετά το σχολείο με τους άλλους φίλους, όταν υπήρχε χρόνος. Έπαιζαν όμως και επικίνδυνα παιχνίδια, με σφαίρες με φωτοβολίδες, άδειαζαν τη μπαρούτι από τις οβίδες. Τις έφερναν οι μεγαλύτεροι από τις εγκαταλελειμμένες στρατιωτικές αποθήκες πυρομαχικών εκεί κοντά.
Ο ένας από τους φίλους, ο μικρότερος ήταν ο πιο τυχερός, είχε ζήσει αυτόν το κατεστραμμένο τώρα τόπο όταν ήταν γεμάτος δέντρα, πράσινο, και λουλούδια. Τα βράδια της άνοιξης ο τόπος όλος ευωδίαζε από τα άνθη και ιδιαίτερα από τα νυχτολούλουδα.
Δεν ήταν πάντα έτσι ο τόπος αυτός, ήταν πετρώδης, ξερός χωρίς κανένα δέντρο, ήταν όπως κατάντησε μετά τον πόλεμο. Μόνο που τότε στην αρχή οι πατεράδες ήταν πιο νέοι και είχαν κέφι για να φτιάξουν τον τόπο αυτόν και τον έφτιαξαν παράδεισο. Ανατίναξαν τους βράχους, έφεραν χώμα, έσκαψαν πηγάδια, φύτεψαν δέντρα και λουλούδια.
Μετά τον πόλεμο δεν είχαν όρεξη να ξαναρχίσουν έπρεπε να ψάχνουν για δουλειά να φτιάξουν τα σπίτια τους ξανά για να βάλουν μέσα τις οικογένειες τους. Δεν υπήρχε χρόνος για να ξαναφτιάξουν κήπους, μόνο να συντηρήσουν ότι είχε απομείνει.
Ο μικρότερος φίλος, έπρεπε να δουλεύει σκληρά, να ποτίζει ότι είχε απομείνει από τα δέντρα. Τα πότιζε μαζί με την μάνα του, δυόμιση στρέμματα ήταν αυτά. Το νερό έπρεπε να το βγάζουν με το μαγκανοπήγαδο από πηγάδι βάθους 35 μέτρων. Σκληρή δουλειά, ο Πατέρας εξορία η Μάνα κράταγε όλο το σπίτι, τον κήπο τα παιδιά.
Δύσκολα χρόνια, ο μικρότερος φίλος έπρεπε να περάσει δύο φυλάκια για να πάει για ψωμί ένα χιλιόμετρο μακριά. Το πρώτο φυλάκιο των εθνικοφρόνων το δεύτερο των αριστερών. Τον ήξεραν και οι μεν και οι δε, το βράδυ όμως έπρεπε να φωνάξει από μακριά το όνομά του. Φοβόταν, φοβόταν όταν έπρεπε το βράδυ να πάει για ψωμί.
Είχε όμως και τα τυχερά του, λόξευε στο δρόμο και πέρναγε έξω από το σπίτι της μικρής του φίλης. Και εκείνη τον περίμενε να τον δει και να του μιλήσει, κρυφά και οι δύο, κρυφά από τους γονείς, ήταν μικρά άλλωστε. Δεν τη φίλησε ποτέ και ίσως γι΄ αυτό να τη θυμάται με τόση νοσταλγία, η πρώτη του αγάπη.
Ευτυχώς μετά από λίγο καιρό τα φυλάκια έφυγαν από εκεί και ο Πατέρας επέστρεψε. Δύσκολα χρόνια , τα ψώνια γίνονταν με το τεφτέρι, εκεί ήταν γραμμένα όλα, 50 δράμια πελτές (τα 25 ήταν το χασαπόχαρτο) 250 δράμια φακές (τα 50 ήταν οι πετρούλες). Όμως ήταν χρόνια που οι δύο φίλοι, τα αναπολούν με νοσταλγία.
Οι δύο φίλοι συνέχιζαν να παίζουν τις ελεύθερες ώρες, να κτίζουν τα όνειρά τους. Τους άρεσαν οι περιπέτειες τους άρεσαν τα βουνά. Που τους έχανες που τους έβρισκες, στο βουνό κοντά στο χωριό που έμεναν. Ο μεγαλύτερος ήταν και ο τολμηρότερος, χωνόταν σε όποια τρύπα τον χωρούσε. Έψαχνε, είχε την περιέργεια να δει τι υπήρχε μέσα. Ο μικρότερος απ’ έξω κρατούσε το σκοινί με το οποίο ήταν δεμένος ο άλλος, λες και θα μπορούσε να τον τραβήξει έξω από την τρύπα αν συνέβαινε κάτι. Παιδικά μυαλά!
Σιγά σιγά μεγάλωσαν και ήρθε η ώρα να χωρίσουν, ο μικρός ξενιτεύτηκε ο μεγάλος πήγε στη πρωτεύουσα να σπουδάσει. Τα καλοκαίρια όμως συναντιόντουσαν και άρχιζαν τις τρέλες τους σαν να μην είχαν μεγαλώσει μια μέρα. Τι ωραία χρόνια!
Αλλά και τώρα που γέρασαν που απέκτησαν παιδιά και εγγόνια μήπως άλλαξαν; Τα ίδια μυαλά κουβαλούν, τα ίδια πράγματα θα ήθελαν να κάνουν, θα ήθελαν και πάλι να ερωτευτούν, τα θυμούνται και νοσταλγούν.
Όμως τώρα είναι μακριά ο ένας από τον άλλο. Σπάνια βλέπονται, μιλούν όμως, μιλούν από το τηλέφωνο, μιλούν ώρες ολόκληρες, για τα παλιά, για τις τρέλες τους, για τους φίλους τους για τον φίλο που έχασαν, για τον φίλο που έχει χάση την όρεξη για ζωή, για τους έρωτές τους και περισσότερο για την κόρη που και οι δυο είχαν ερωτευτεί.
Η ιστορία αυτή είναι πραγματική. Μου τη διηγήθηκε ένας φίλος, και επειδή το αγαπημένο μας fractal πρότεινε να γράψουμε μια ιστοριούλα, αποφάσισα να γράψω την ιστορία των δύο φίλων.

Για την αντιγραφή gskastro

Και από εμένα τον gskastro ένα τραγούδι αφιερωμένο στους δύο φίλους.

Η ΣΗΝΕΡΙΝΗ ΜΑΝΑ (συνέχεια)

Αστερίωνα καλή σου ημέρα, είσαι παραπονιάρης φαίνεται ότι δεν εισέπραξες την περασμένη Κυριακή το πολυπόθητο φιλί του πατέρα, ούτε και εγώ.
Αστερίωνα σημασία έχει τι δίνουμε όχι τι παίρνουμε.
Θα συμφωνήσω μερικώς μαζί σου για την σημερινή μητέρα. Μη ξεχνάς όμως ότι βρισκόμαστε στην αρχή μιας επανάστασης, μιας επανάστασης που έχει σχέση με τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία των ανθρώπων. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ακόμα και σήμερα υπάρχουν φαλλοκράτες (γιατί μόνο έτσι μπορώ να τους αποκαλέσω) που έχουν περίπου τις ίδιες ιδέες με τον κατά τα άλλα διαπρεπέστατο επιστήμονα του 1928, όπως είχα γράψει και στη προηγούμενη ανάρτηση μου «δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες».
Από την άλλη μεριά υπάρχουν οι μητέρες, και σε πληροφορώ δεν είναι λίγες, που όχι μόνο φροντίζουν τα παιδιά τους αλλά είναι και φύλακες άγγελοι τους από μια κοινωνία τόσο διεφθαρμένη.
Δες τη χαρά της μάνας Κωνσταντινιάς για την κόρη της στην ανάρτηση της «Συγχαρητήρια». Η χαρά της μάνας ήταν τόση μεγάλη που η κόρη «βρήκε τη δουλειά που ήθελε», ώστε αισθάνθηκε την ανάγκη να την διαλαλήσει, ανάμεσα σε φίλους.
Φυσικά αυτό είναι ένα άλλο τραγικό θέμα που θα πρέπει να το συζητήσουμε εκτενώς. Στη σημερινή εποχή ολόκληρη η οικογένεια χαίρεται, πανηγυρίζει, όχι γιατί το παιδί τους παντρεύτηκε, όχι γιατί γεννήθηκε παιδί στην οικογένεια, αλλά γιατί το παιδί βρήκε δουλειά, ναι καλά διάβασες δουλειά!
Φίλε Αστερίωνα, σκέφτηκα το παρόν να μη το βάλω στα σχόλια σε απάντηση του δικού σου σχόλιου. Θα το βάλω σαν κύρια ανάρτηση, μήπως και γίνει έναυσμα για κάποια ανταλλαγή απόψεων. Να είσαι πάντα καλά και όπως γράφει και το fractal στο Blog της Κωνσταντινιάς, όχι ηλικίες, «Σας απαγορεύω να μιλάμε για ηλικίες, Ο gskastro το είπε πολύ όμορφα. με όποια ηλικία γεννιέται ο άνθρωπος με αυτήν και πεθαίνει».
gskastro

Και για εμάς που δεν έχουμε ηλικία ένα τραγουδάκι του Νίκου Μαρούδα.

ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ Η ΚΑΡΔΙΑ

Παρ’ όλο που είμαι εναντίον όλων αυτών των παγκοσμιοποιημένων επετείων, υπάρχουν δύο που πιστεύω ότι θα πρέπει να τις τιμούμε όσο θα υπάρχουν άνθρωποι.
Η μία είναι η 1η του Μάη, σε ανάμνηση των αγώνων των εργαζομένων για τα δικαιώματά τους.
Και η 2η είναι η εορτή της Μάνας που την εορτάζουμε την δεύτερη Κυριακή του Μαΐου. Η ημερομηνία αυτή καθιερώθηκε μετά την επιτυχή εκστρατεία της Αμερικανίδας Anna Jarvis που διήρκησε από το 1907 μέχρι το 1914, θέλοντας να τιμήσει τη μνήμη της μητέρας της, η οποία έδωσε αγώνες για τη συμφιλίωση Βορείων και Νοτίων μετά το τέλος του εμφυλίου.

Ένα ποιηματάκι από τα παλιά και το υπέροχο τραγούδι του Φώτη Πολυμέρη, είναι ό τι καλύτερο αρμόζει για αυτή την επέτειο.


Ένα παιδί, ένα μοναχοπαίδι αγόρι
αγάπησε μιας μάγισσας την κόρη.
"Δεν αγαπώ εγώ, του λέει, παιδιά,
μα αν θέλεις το φιλί μου,
της μάνας σου να φέρεις την καρδιά,
να ρίξω να την φάει το σκυλί μου.

Τρέχει ο γιός την Μάνα του σκοτώνει
και την καρδιά τραβά και ξεριζώνει
και τρέχει να την πάει, μα σκοντάφτει
και πέφτει ο νιός κατάχαμα με δαύτη,
κυλάει ο νιός και η καρδιά κυλάει
και την ακούει να κλαίει και να μιλάει.

Μιλάει η μάνα στο παιδί και λέει:
"Χτύπησες αγόρι μου?" και κλαίει...