ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΑΦΑΡΙ ΣΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ

Όπως έχω γράψει ετοιμαζόμουνα για επαγγελματικό ταξίδι στην Αίγυπτο, χωρίς πολύ όρεξη μετά από τα κουραστικά ταξίδια στην Υεμένη και το Σουδάν. Όμως προέκυψε και δεύτερη δουλειά οπόταν η λύση ήταν μία ο γιος μου στην Αίγυπτο και εγώ στην καινούργια.
Αυτό όμως μου άφησε ελεύθερη όλη την χθεσινή ημέρα. Είχα ακούσει εδώ και πολύ καιρό για το Αττικό Ζωολογικό Πάρκο. Πήρα λοιπόν τις δύο μου εγγονές και την νονά της μικρότερης και πήγαμε στο πάρκο. Απέφυγα την διαδρομή από τα καμένα, δεν αντέχω πλέον να τα βλέπω. Τόσες φορές έχουν καεί και άλλες τόσες τα έχουμε αναδασώσει.
Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα αυτό που είδα. Υπέθετα ότι θα ήταν κάποιος χώρος γεμάτος με κλουβιά ζώων. Οι άνθρωποι που το οργάνωσαν και το δημιούργησαν πρέπει να είχαν μεράκι.
Μείναμε περίπου 4 ώρες και μπορώ να πω ότι δεν είδαμε ούτε τα μισά απ’ ότι υπάρχουν εκεί. Έκανα φυσικά και το λάθος να πάω στις 12 οπόταν πολλά ζώα είχαν αποσυρθεί σε σκιερά μέρη.
Άσχετα όμως με αυτό, η διαδρομή μέσα στο πάρκο ήταν απολαυστική. Δεν θα γράψω περισσότερα και θα αφήσω τις φωτογραφίες να μιλήσουν μόνες τους. Έβαλα λίγες αντιπροσωπευτικές γιατί δεν θα ήταν δυνατόν να βάλω όσες τράβηξα. Σε μερικές έβαλα τα ονόματα των ζώων. Για τον επισκέπτη υπήρχαν επεξηγηματικές ταμπέλες, για οικονομία χώρου όμως θα βάλω μία σαν δείγμα.
Αξίζει πάντως να επισκεφτείτε το πάρκο, αρκεί να προτιμήσετε πρωινές ώρες. Μπορείτε ακόμα να το μετατρέψετε και ολοήμερη εκδρομή

Με κλικ στη φωτογραφία μεγαλώνει







































































































Δυστυχώς δεν μπόρεσα να μην κοιτάξω προς την Πεντέλη, σκέτη απελπισία. Και από μακριά φαίνεται η μαυρίλα, ας είναι καλά η απληστία όλων μας προτιμούμε το δάσος του τσιμέντου από τα καταπράσινα δάση μας.

ΑΚΟΜΑ ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΑΚΙ

Φίλοι μου εσείς στις διακοπές σας και εγώ στο φούρνο του Σουδάν. Το καλό με αυτά τα ταξίδια είναι ότι κάνω δύο τρία τεστ κοπώσεως τη φορά και με πληρώνουν κιόλας.
Ας αρχίσω όμως από την αρχή την περασμένη Πέμπτη μας ειδοποίησαν ότι έπρεπε να φύγουμε για το Πορτ Σουδάν την Κυριακή. Μας έμενε μία ημέρα να βγάλουμε άδειες για τα μηχανήματα που θα παίρναμε μαζί μας καθώς και για εμάς τους ιδίους (τον γιό μου και τον γράφοντα). Τα διαδικαστικά τα ανέλαβε ένα κάποιο γραφείο και υποτίθεται τακτοποίησε τα πάντα.
Τελικά αναχωρούμε την Δευτέρα το μεσημέρι αφού χάσαμε το πρωινό αεροπλάνο λόγω έλλειψης όλων των απαραίτητων εγγράφων που θα απαιτούντο για το Σουδάν.
Η διαδρομή μας ήταν Αθήνα, Κάιρο, Χαρτούμ, Πορτ Σουδάν, ρυμουλκό για πλοίο και επιστροφή με ρυμουλκό στο Πορτ Σουδάν, Χαρτούμ, Κωνσταντινούπολη και Αθήνα. Η διάρκεια του ταξιδιού επτά ημέρες, η εργασία που κάναμε έξι ώρες, ναι καλά διαβάζετε 6 ώρες.
Είχε όμως πολύ ενδιαφέρον, άλλωστε μου αρέσει να πηγαίνω σε ξένες χώρες, όχι για τουρισμό, αλλά προτιμώ για εργασία γιατί έτσι ανακατεύομαι με τον ντόπιο κόσμο. Στο ταξίδι αυτό υπήρχε και λίγο γκλαμουριά, όχι ότι το επιδιώξαμε αλλά ο πλοιοκτήτης είναι από τους ανθρώπους που έχει απαιτήσεις από τους συνεργάτες του αλλά τους προσφέρει ότι καλύτερο και μεταξύ αυτών ξενοδοχεία 5 αστέρων.
Το Σουδάν το βρήκα πιο οργανωμένο σε σχέση με την Υεμένη και το ίδιο αν όχι περισσότερο ζεστό. Να σκεφτείτε ότι εργαζόμασταν στον ήλιο με θερμοκρασίες 48 και 50. Στην Υεμένη μπήκαμε και βγήκαμε με τα όργανα που κουβαλούσαμε μαζί μας χωρίς καμία γραφειοκρατική διαδικασία, ενώ στο Σουδάν και κατά την είσοδο και κατά την έξοδο χρειάστηκαν γραφειοκρατικές διαδικασίες που απαίτησαν αρκετό χρόνο. Με αυτόν τον τρόπο όμως ήμουν σίγουρος ότι τα όργανα θα μπορούσαν να ξαναβγούν χωρίς πρόβλημα. Ευτυχώς μας βοήθησε η Ελληνική Πρεσβεία για την επίσπευση εισαγωγής των οργάνων.
Οι κίνδυνοι στο Σουδάν είναι περίπου οι ίδιοι με της Υεμένης. Ειδικά για το Χαρτούμ μας συμβούλεψαν να μην απομακρυνόμαστε από το ξενοδοχείο. Στο Πορτ Σουδάν τα πράγματα ήταν κάπως καλύτερα. Ας μην ξεχνάμε ότι ο πρόεδρός τους έχει επικηρυχτεί από το διεθνές δικαστήριο για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Οι σφαγές στο βορειοδυτικό μέρος της χώρας (Darfur) συνεχίζονται ανηλεώς.
Οι άνθρωποι ήταν γενικά ευγενικοί απέναντί μας, ακόμα και οι τελώνες στο Πορτ Σουδάν μας πρόσφεραν τις καρέκλες τους όσοι ώρα περιμέναμε να εκτελωνιστούν τα όργανα (μιάμιση ώρα). Κάποια στιγμή δε άνοιξαν τα φαγητά τους να φάνε και μας προσκάλεσαν . Φυσικά με νοήματα τους εξηγήσαμε ότι ήμασταν χορτάτοι και ας λιμοκτονούσαμε και διψούσαμε αφάνταστα.
Ένα άλλο παρόμοιο περιστατικό συνέβη και στο ρυμουλκό. Ζητήσαμε καφέ και για απάντηση πήραμε «τώρα είναι ώρα φαγητού, ελάτε να φάτε μαζί μας» Το φαί κάτι σαν χυλός με τρίματα άσπρου τυριού ήταν σε τρεις γαβάθες. Αντί για κουτάλια το έτρωγαν με πίτα που την χρησιμοποιούσαν σαν κουτάλι, και φυσικά τα δάκτυλα μέσα στο χυλό. Εδώ πλέον δεν μπορέσαμε να αρνηθούμε και ακολουθήσαμε. Νοστιμότατο, ήταν λιωμένα φασόλια και διάφορα μπαχαρικά και τυρί κάτι σαν φέτα.
Στο Πορτ Σουδάν τόλμησα και κυκλοφόρησα με τα τρίτροχα ταξί τα TUK TUK όπως τα αποκαλούσαν. Για μία διαδρομή στην αγορά αναμονή και επιστροφή (μία ώρα περίπου) μου πήραν 4 λίρες Σουδανικές, δηλαδή €1,20. Φυσικά όταν επέστρεψα τα άκουσα από τον γιό μου για την απερισκεψία μου.
Εντυπωσιάστηκα από το ύψος των ανδρών και των γυναικών, και ψηλοί αλλά και καλοβαλμένοι. Δεν είχαν καμιά σχέση με τους κατοίκους της Υεμένης, που ήταν μάλλον κοντοί και πολύ αδύνατοι. Δεν τόλμησα να τους τραβήξω φωτογραφία γιατί όταν δεν γνωρίζεις τα ήθη και τα έθιμα καλόν είναι να αποφεύγονται οι φωτογραφίες προσώπων.
Τράβηξα μια κοπελίτσα στο ξενοδοχείο αφού όμως της ζήτησα την άδεια. Δεν ήταν από τις ψηλές και πολύ όμορφες, ήταν όμως καλοβαλμένη.
Οι υπόλοιπες φωτογραφίες είναι από τοπία αλλά λόγω της ανεμοθύελλας δεν είναι πολύ καθαρές.
Αυτά προς το παρόν μέχρι το επόμενο ταξίδι που μάλλον θα γίνει στο Σουέζ την άλλη εβδομάδα. Μέχρι τότε να είσαστε όλοι καλά και να απολαμβάνετε τις διακοπές σας.


Κάιρο. Περίχωρα πλησίον του αεροδρομίου, δυσδιάκριτα λόγω αμμοθύελλας. Πράσινο πουθενά.






Κάιρο. Τρεις απόψεις της κλιματιζόμενης εισόδου του ξενοδοχείο.


Κάιρο. Μη μου πείτε ότι δεν είναι κρεβάτι για τρεις!


Χαρτούμ. Η κοπελιά που γράφω παραπάνω, δεν είναι από τις ψηλές και όμορφες, είναι όμως γλυκούλα.


Χαρτούμ. Το κρεβάτι μου, δυστυχώς μόνος


Χαρτούμ. Πρωινή κίνηση έξω από το ξενοδοχείο


Χαρτούμ. Το εστιατόριο για πρωινό


Χαρτούμ. Ένα από τα παρακλάδια του Νείλου και η γέφυρα έξω από το ξενοδοχείο μας.


Πορτ Σουδάν. Το ύψος της τουλάχιστο 2 μέτρα, ήταν ψηλότερη από εμένα κατά μισό κεφάλι και είμαι 1,88. Εντυπωσιακό επίσης το φάρδος των πεζοδρομίων.


Πορτ Σουδάν. Το ταξί TUK TUK


Πορτ Σουδάν . Η αναμονή στο τελωνείο
Οι φωτογραφίες δεν είναι ότι καλύτερο αλλά δεν τόλμησα να πάρω μαζί μου αυτή τη φορά την καλή φωτογραφική.
Εάν κάνετε αριστερό κλικ στις φωτογραφίες μεγαλώνουν σε μέγεθος.

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΒΟΗΘΕΙΑ ΑΠΟ ΜΠΛΟΓΚΟΓΙΑΤΡΟΥΣ

Φίλοι μου έχω ξαναγράψει ότι εργάζομαι πολλές ώρες, συνήθως φεύγω στις 7 το πρωί και επιστρέφω στο σπίτι μου κατά τις 8 το βράδυ. Είναι ευνόητο λοιπόν ότι δεν έχω ή έχω πλημμελή πληροφόρηση για το τι γίνεται στην Ελλάδα και τον κόσμο ολόκληρο γενικά.
Εχθές όμως πήγα το αυτοκίνητο μου για κάτι μικροπροβλήματα και περίμενα στο σαλόνι της αντιπροσωπίας για να το πάρω. Από τις 7:30 μέχρι τις 10:00 άκουγα την πρωινή ενημέρωση από διάφορους τηλεοπτικούς σταθμούς. Δυόμιση ώρες ενημέρωση για τον ιό Ν1Η1. Είδατε έμαθα και τον κωδικό του.
Δεν σας κρύβω ότι άρχισα να πανικοβάλλομαι, δεν είναι δυνατό μπορεί να συμβούν όλα αυτά που περιγράφουν, τι γλύτωσα από την Υεμένη και θα την πάθω στη χώρα μου! Κάτι πρέπει να κάνω, ευτυχώς έχω γρήγορο μυαλό και πήρα τις αποφάσεις μου φεύγοντας από το συνεργείο.
Πρώτα πρώτα πήγα και έκανα ένα πολύ ζεστό μπάνιο με detol. Έψαξα στο Internet και αγόρασα μάσκες για όλο το πρόσωπο με ειδικά φίλτρα για ραδιοβιοχιμικό πόλεμο.





Στη συνέχεια πήγα στη φαρμακοποιό μου για τα εμβόλια. Δεν είχε όμως και μου είπε ότι θα αργήσουν ακόμα. Καλού κακού όμως έκανα (ευτυχώς είχε) ένα αντιτετανικό, ένα διφθερίτιδας και ένα πνευμονόκοκκου.
Φυσικά από την ώρα που αγόρασα την μάσκα την φοράω όποτε βγω από το σπίτι ή το γραφείο μου. Με κοιτάζουν λίγο περίεργα στο δρόμο αλλά ποσώς με νοιάζει. Μόνο όταν πήγα στην τράπεζα είχα ένα μικρό πρόβλημα και εγκλωβίστηκα στην είσοδο σε αυτά τα κλουβιά που έχουν φτιάξει. Δεν μου άνοιγαν με τίποτα, ευτυχώς όμως ήρθε μια διμοιρία ΜΑΤ και τότε με άφησαν. Μου ζήτησαν να την βγάλω αλλά αρνήθηκα και μόνο όταν μου πήραν τα αποτυπώματα και διαπίστωσαν ποιος είμαι με άφησαν ελεύθερο.
Και το κυριότερο να μη ξεχάσω, στο κομπιούτερ μου έχω ένα πολύ καλό προστατευτικό κατά των ιών το Norton, αγόρασα και εγκατέστησα όμως άλλα τρία τα Kaspersky, Panda και F-Secure. Όχι θα αφήσω να πιάσει καμιά ίωση το κομπιούτερ μου και στη συνέχεια να μου την κωλύσει!
Για να είμαι όμως σίγουρος για αυτά που έκανα, τηλεφώνησα στο παθολόγο μου και του είπα όλα τα παραπάνω. Μου είπε ότι δεν είναι ειδικός για την περίπτωσή μου (δεν κατάλαβα τι εννοούσε) και μου έδωσε το όνομα του Διευθυντή μιας νευρολογικής κλινικής. Μετά μετάνιωσε όμως και μου είπε ότι θα τον ενημερώσει ο ίδιος και να ετοιμάσω μερικά ρούχα για να πάρω μαζί μου για εκεί που θα με πάνε. Και πάλι δεν κατάλαβα φίλοι μου. Πάντως αν υπάρχει κάποιος γιατρός blogger θα ήθελα να μου πει μήπως πρέπει να πάρω και άλλα μέτρα. Να είστε καλά όλοι σας και καλό καλοκαίρι.

ΤΟ ΑΣΗΜΙ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΒΡΙΚΟΛΑΚΕΣ ΕΞΟΝΤΩΝΕΙ ΚΑΙ ΜΙΚΡΟΒΙΑ.

«Δεν δεχόμαστε, σε καμία περίπτωση, ότι μπορεί να μεταδοθούν τα μικρόβια της νέας γρίπης, μέσω της Θείας Κοινωνίας», δήλωσε ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος.
Όπως είπε, τα κοχλιάρια με τα οποία μεταλαμβάνουν οι πιστοί είναι ασημένια και για το λόγο αυτό δεν υπάρχει κίνδυνος μετάδοσης. «Σύμφωνα με επιστημονική γνωμοδότηση, τα μικρόβια, αν υπάρξουν, χάνονται πάνω στο ασήμι», τόνισε.
Πρόσθεσε ακόμη ότι και από την πλευρά της πίστης, η Εκκλησία δεν δέχεται ότι μπορεί να γίνει μετάδοση, λέγοντας πως «είναι σαν να λέμε ότι δεν θα χρησιμοποιήσουμε κουτάλια στα σπίτια και στα εστιατόρια, διότι μπορεί να μεταδοθεί η γρίπη».
Αυτά άκουσα προχθές την ώρα που οδηγούσα και κόντεψα να τρακάρω. Μέχρι τώρα γνώριζα ότι το ασήμι χρησιμοποιείται για την εξόντωση των βρικολάκων, αλλά και για την εξόντωση των μικροβίων!
Πως είναι δυνατόν ένας μορφωμένος άνθρωπος να λέει τέτοια πράγματα! Το έχει δεδομένο ότι σε αυτούς που απευθύνεται είναι άνθρωποι χαμηλού νοητικού επιπέδου; Δεν γνωρίζει ότι τα κουτάλια στα σπίτια (ακόμα και στο πιο φτωχό και ταπεινό) και τα εστιατόρια πλένονται μετά από κάθε χρήση, ενώ της θείας μετάληψης πηγαίνει από στόμα σε στόμα;
Αν μίλαγε μόνο για πίστη και ότι μέρος της Χριστιανικής πίστης είναι και η θεία μετάληψη θα το καταλάβαινα. Αλλά όλα τα άλλα τι τα ήθελε. Με την φόρα που πήρανε θα διαβάσουμε ότι ανακαλύφθηκε εμβόλιο με συστατικά ασημιού που σκοτώνει όλα τα μικρόβια και θεραπεύει όλες τις ασθένειες.
Φίλοι μου ο θεός να με συγχωρέσει αλλά με τέτοιους αντιπροσώπους δεν είναι απορίας άξιο ότι συνεχώς μειώνονται οι πιστοί. Και όταν λέω πιστοί εννοώ ΠΙΣΤΟΙ και όχι κάποιους που απλώς ανάβουν ένα κεράκι και κάνουν τον σταυρό τους σκάβοντας ταυτόχρονα τον λάκκο του διπλανού τους.
Ελπίζω να πίσω τα παιδιά μου να μην πάνε τα εγγόνια μου για μετάληψη και αν αυτό είναι αμαρτία, επάνω μου η αμαρτία. Εκτός, εκτός
Υπάρχει φυσικά και η άλλη εκδοχή, δεν ξέρω αν την έχετε ακούσει. Γίνονται πάρτι στην Βρετανία με γριπιασμένους και υγιείς για να κωλύσουν οι υγιείς τώρα που η γρίπη είναι με ελαφρά συμπτώματα (μέχρι τώρα έχουν κωλύσει 65.000, δεν διευκρινίζουν αν ήταν απόρροια των πάρτι). Λέγεται ότι έγινε και στην Αθήνα ένα τέτοιο πάρτι.
Αυτά τα ολίγα και να έχετε όλοι σας ένα πολύ ωραίο καλοκαίρι. Θα παραμείνω στις επάλξεις γιατί σας πληροφορώ η Αθήνα μας τον Ιούλιο και Αύγουστο είναι απίθανη.
Και επειδή δεν έχω άλλη πρόχειρη φωτογραφία, θα βάλω το τελευταίο μου απόκτημα τον γάτο μου με την φουντωτή ουρά. Όταν περπατάει η ουρά του κουνιέται όπως του σκίουρου. Ελπίζω να μη μου βγει κουνιστός.

ΔΕΝ ΕΛΕΙΨΑ ΚΑΙ ΠΟΛΥ, ΜΟΝΟ ΤΡΕΙΣ ΜΗΝΕΣ

Φίλοι μου δεν το πιστεύω, μπήκα στο blog μου να δω πότε έβαλα την τελευταία ανάρτηση και έπαθα σοκ. Νόμιζα ότι είχαν περάσει λίγες ημέρες και όμως έχουν περάσει σχεδόν τρεις μήνες.
Με απορρόφησε τόσο πολύ η δουλειά όλο αυτό το διάστημα που δεν είχα καν τον χρόνο να μπω να διαβάσω τις αναρτήσεις σας και τα σχόλια πόσο μάλλον να γράψω.
Είναι όμως δύο ημέρες που ξεκουράζομαι μετά από ένα κοπιώδες ταξίδι και έτσι βρήκα λίγο χρόνο να γράψω κάτι και να σας στείλω και τους χαιρετισμούς μου.
Μόλις επέστρεψα από το Άντεν της Υεμένης όπου είχαμε πάει για δουλειά με τον γιό μου. Ένα απόγευμα μου τηλεφωνεί ο γιός μου και μου λέει, βρες επειγόντως ένα μηχανικό γιατί πρέπει να πάω σε ένα πλοίο που βρίσκεται στην Υεμένη.
Ρωτώ μερικά φιλικά γραφεία που ασχολούνται με την ναυτιλία και παίρνω την ίδια απάντηση από όλους. Πες στον γιό σου να μην πάει δεν υπάρχουν ασφαλείς συνθήκες στην χώρα αυτή. Ακόμα και πληρώματα των πλοίων αποφεύγουμε να τα αλλάζουμε στην Υεμένη.
Τι να κάνω, να τον αφήσω να πάει μόνος δεν γινόταν και έτσι το γέρικο κάστρο μπήκε στο αεροπλάνο και τράβηξε για την Υεμένη. Περιπετειώδες ταξίδι κάτω από βάρβαρες συνθήκες αλλά τουλάχιστον αποζημιώθηκα γνωρίζοντας έστω και για λίγο ένα πολύ μα πάρα πολύ φτωχό λαό που όμως ήταν συνέχεια με το χαμόγελο στα χείλη. Φυσικά έπρεπε να δίνω συνέχεια μπαξίσι αλλά τουλάχιστον μου τα έπαιρναν με το χαμόγελο, όχι σαν και τους δικούς μας που μας τα παίρνουν ανενδοίαστα και σε κάνουν να αισθάνεσαι και ένοχος.
Συνάντησα επίσης και το ελληνικό δαιμόνιο που συναντώ πάντα σε αυτά τα απόμακρα ταξίδια μου. Ένα καταπληκτικό Έλληνα που δημιούργησε μια επιχείρηση με ρυμουλκά, πλωτό γερανό και καταδυτικά συστήματα για μέχρι 800 μέτρα. Με έδρα το Άντεν κινείται μεταξύ Υεμένης, Σομαλίας και ερυθράς θάλασσας.
Δυστυχώς μου έκλεψαν (κάποιος από τους χαμογελαστούς) την φωτογραφική μου και έτσι δεν θα μπορέσω να βάλω φωτογραφίες στην ανάρτησή μου, εκτός από μία που μου έβγαλε ο καπετάνιος του ρυμουλκού κατά την μεταφορά μου από το πλοίο στο ρυμουλκό και μου την έστειλε. Πίσω από το ρυμουλκό φαίνεται το πλεούμενο που θα μας μεταφέρει στην ακτή απόσταση 4 μιλίων ανάμεσα από πλήθος καρχαριών, και στο βάθος είναι η ακταιωρός που μας φύλαγε από πιθανή επίθεση Σομαλών.
Εκείνο που μου έκανε εντύπωση είναι το χόρτο ΚΑΤ που είχαν στο στόμα τους το μεγαλύτερο διάστημα της ημέρας, σχεδόν το σύνολο του πληθυσμού, όπως μου είπαν. Το βάζουν ανάμεσα στα ούλα και το μάγουλο και με αυτό φτιάχνονται, πρέπει να είναι κάτι σαν ναρκωτικό. Πάντως δεν αισθανθήκαμε ούτε στιγμή ότι κινδυνεύουμε από τους κατοίκους, παρ’ όλον που διάβασα ότι οι αντάρτες σιίτες είχαν απαγάγει 9 άτομα οι και έχουν εκτελέσει ορισμένους από αυτούς.
Και τώρα στα δικά μας. Από τη μια το μεταναστευτικό, έγραψε μια πολύ ωραία ανάρτηση ο Νίκιπλος, και από την άλλη στυγερή δολοφονία του αστυφύλακα.
Βλέποντας τους κατοίκους της Υεμένης αλλά και τις ορδές των προσφύγων που καταφτάνουν στην Υεμένη από την Σομαλία, περνώντας τα στενά με πραγματικό κίνδυνο, μπορεί εύκολα να καταλάβει κάποιος τους λόγους που τους αναγκάζουν να εγκαταλείπουν τις χώρες τους και να ψάχνουν για καλύτερη τύχη πέφτοντας θύματα των δουλεμπόρων.
Δεν θα γράψω περισσότερα για το μεταναστευτικό, δεν έχετε παρά να διαβάσετε την εμπεριστατωμένη ανάρτηση του Νίκιπλου.
Θα πω μόνο τούτο. Θεωρώ υπεύθυνη τη λευκή φυλή για την κατάντια αυτών των λαών. Εμείς κλέψαμε τον πλούτο αυτών των χωρών, εμείς εγκαταστήσαμε κυβερνήτες μαριονέττες, υπάκουους στα κελεύσματά μας, εμείς εκμαυλίσαμε και εξουθενώσαμε τους λαούς αυτούς. Και τώρα ήρθε η ώρα να υποστούμε τις συνέπειες.
Και πρώτοι θα είμαστε εμείς οι Έλληνες, ήμαστε τα ανατολικά σύνορα της Ευρώπης απ’ όπου θα φτάσουν κάποια στιγμή τα εκατομμύρια που ξεκίνησαν από τις χώρες που σπαράσσονται από πολέμους, πείνα και δίψα.
Δεν κατορθώσαμε να αντιμετωπίσουμε και τακτοποιήσουμε τους ολίγους που όπως λέγει και ο Νίκιπλος βοήθησαν την οικονομία της χώρας, θα μπορέσουμε να βρούμε λύσεις για τα εκατομμύρια που έρχονται και μάλιστα με έναν κύριο Μπαρόζο που δηλώνει ότι το πρόβλημα είναι δικό μας!
ΟΧΙ κύριε Μπαρόζο το πρόβλημα είναι της λευκής φυλής και ειδικά των ευρωπαίων. Εμείς οι ευρωπαίοι στείλαμε τις ορδές των πεινασμένων στην Αμερική όπου αφού εξαφάνισαν τους ντόπιους τώρα επεμβαίνουν στις διάφορες χώρες με την δικαιολογία της εξάλειψης της τρομοκρατίας, μιας τρομοκρατίας που αυτοί οι ίδιοι εγκαθίδρυσαν, εμείς στείλαμε τους εγκληματίες στην Αυστραλία όπου εξολόθρευσαν τους aborigine και τώρα ο πρωθυπουργός της χώρας αυτής δηλώνει «αν σας αρέσει αλλιώς φύγετε».
Εμείς όλοι μαζί πρέπει να βρούμε τις λύσεις, και λύση δεν είναι τα στρατόπεδα και η γκετοποίηση των άμοιρων αυτών ανθρώπων. Πρέπει να βάλουμε βαθιά το χέρι στην τσέπη και να επιστέψουμε αυτά που τους ληστέψαμε. Όχι όπως κάνουν οι διάφοροι οργανισμοί στέλνοντας βοήθεια το μεγαλύτερο μέρος της οποίας καταλήγει στους επιτήδειους ή πετώντας τους από τα αεροπλάνα αμφιβόλου ποιότητας προμήθειες, λες και είναι ζώα.
Πρέπει να φροντίσουμε να δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες στις χώρες τους για να μην αναγκάζονται να τις εγκαταλείπουν. Χρειάζεται χρήμα, κόπο αλλά πάνω απ’ όλα αγάπη. Αγάπη γι’ αυτούς τους ανθρώπους που τους έφερε σε αυτή την κατάσταση η απληστία του λευκού.
Για την δολοφονία του αστυφύλακα τι να πω; Αυτή η παράλογη βία από πού πηγάζει, ποιος παρανοϊκός νους βρίσκεται πίσω από αυτού του είδους την βία; Μήπως όμως και αυτοί είναι μέρος του παράλογου σκηνικού που ζούμε τις μέρες μας.
Όσο διάστημα ήμουνα στην Υεμένη δεν είχα καμία επαφή με τον έξω κόσμο, ούτε καν τα αποτελέσματα των εκλογών δεν έμαθα. Μπορεί οι συνθήκες εργασίας να ήταν σκληρές κάτω από τον καυτό ήλιο με υγρασία 95 με 100% αλλά το βράδυ πέφταμε για ύπνο χωρίς έννοιες, ίσως η μόνη μας έννοια ήταν να εξασφαλίσουμε μερικά μπουκάλια νερό για την επομένη. Και φτάνοντας εδώ ανακάλυψα ότι βρέθηκα στη ζούγκλα, την ζούγκλα των πολιτικών, την ζούγκλα των ΜΜΕ.
Φίλοι μου δεν ήθελα να γράψω τόσα πολλά, απλά ένα χαιρετισμό ήθελα να στείλω, αλλά παρασύρθηκα.
Ελπίζω να είστε όλοι σας καλά και να περάσετε ένα πολύ όμορφο καλοκαίρι.
Και για την αντιγραφή gskastro

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗ ΜΑΝΑ

Φίλοι μου με έκπληξη διαβάζω και ακούω αυτά που γίνονται γύρω μας. Μα με μεγαλύτερη έκπληξη άκουσα την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για τη εξίσωση της γυναίκας με τον άντρα στην συνταξιοδότηση.
Γίνεται μεγάλη σπέκουλα για το θέμα αυτό και έτσι δεν έχω ακόμα καταλάβει που το πάνε ή τι στην πραγματικότητα σημαίνει αυτή η υπόθεση.
Τι να σημαίνει άραγε ισότητα ανδρών – γυναικών στον μυαλό αυτών που κατευθύνουν τις τύχες μας!
Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε μια παραδοσιακή Ελληνική οικογένεια, γιαγιάδες (παππούδες δεν πρόλαβα) μάνα στο σπίτι και όχι στη δουλειά, το ίδιο και τα παιδιά μου, μόνο που πρόλαβαν και παππούδες και τώρα σειρά τα εγγόνια μου. Τα δύο τυχερά, η παράδοση συνεχίζεται, τα άλλα τρία όμως κάνουν πως και πως για να δουν την μάνα.
Σαν τρελή να σηκωθεί το πρωί να τα ετοιμάσει τα δύο για το σχολείο και το μικρό για το βρεφονηπιακό σταθμό. Γυρνά από την δουλειά για να τα ταΐσει, τα διαβάσει, τα πάει στο φροντιστήριο να μαγειρέψει για την άλλη ημέρα και να βάλει και το πλυντήριο. Και της λέμε τώρα αυτής της γυναίκας ότι θα πρέπει να δουλέψει μέχρι τα 65 γιατί έχει εξισωθεί με τον άντρα της. Και αυτός δουλεύει, καμιά όμως σχέση με αυτά που κατορθώνει να κάνει η μάνα των παιδιών του.
Θα τα καταλάβαινα όλα αυτά αν υπήρχε οργανωμένο κράτος (θα έπρεπε φυσικά να υπάρξει πρώτα κράτος) όπου θα γνώριζε η εργαζόμενη μάνα ότι έχει την αμέριστη υποστήριξή του. Είτε με βρεφονηπιακούς σταθμούς πλήρως οργανωμένους που θα παρελάμβαναν και θα παρέδιδαν το μωρό στο σπίτι του, αφού θα είχε επιστρέψει η μάνα. Είτε με σχολεία όπου θα έτρωγαν και θα μελετούσαν τα παιδιά και έτσι η μάνα δεν θα χρειαζόταν να τα μελετάει και να τα τρέχει σε φροντιστήρια.
Το μόνο που θα επιτύχουν με αυτόν τον τρόπο αν φυσικά δεν υπάρξει αντίδραση και μάλιστα έντονη, θα είναι η αύξηση της υπογεννητικότητας.
Αντίθετα μάλιστα θα έπρεπε να υποστηρίξουν με πάθος την εργαζόμενη μητέρα. Και μάλιστα θα έπρεπε να ασχοληθούν και με τον εργαζόμενο πατέρα. Αν θέλουν να εφαρμόσουν την πλήρη ισότητα ας το κάνουν σε άτομα που δεν ενδιαφέρονται να κάνουν οικογένεια αλλά ενδιαφέρονται μόνο για την επαγγελματική τους σταδιοδρομία.
Καλή η ισότητα αλλά υπάρχουν και όρια, δεν μπορούμε να τα ισοπεδώνουμε όλα.
Έχω την εντύπωση ότι οι τύχες μας καθορίζονται από άτομα προβληματικά, άτομα που δεν γνώρισαν την θαλπωρή της οικογένειας, την ανάγκη της μάνας και του πατέρα αλλά ειδικά της μάνας.

ΕΛΑΦΡΟΧΕΡΗΔΕΣ Ή ΑΝ ΠΡΟΤΙΜΑΤΕ ΧΡΗΣΤΙΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ

Και μια δροσερή φωτογραφία από τον Παρνασσό από την μεριά του Καλλίδρομου.


Φίλοι μου έχουμε ξαναπεί για την χρησιμότητα των συμβουλών και πόσο τις λαμβάνουν υπόψη τους οι λήπτες των συμβουλών.
Λοιπόν είμαι από αυτούς που ταράζουν τους άλλους σε συμβουλές και ειδικά τα εγγόνια μου και τα παιδιά μου.
Φαίνεται λοιπόν ότι η μοίρα μου έπαιξε άσχημο παιχνίδι και έγινα ο περίγελος όλης της οικογένειας.
Για να τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Λόγω μεγάλου φόρτου εργασίας είχα πολύ λίγο καιρό ή αν θέλετε και έλλειψη διάθεσης για blogging. Έμπαινα σας διάβαζα και αργά και που έγραφα κανένα βιαστικό σχόλιο.
Το περασμένο Σαββατοκύριακο είχαμε πάει με τον γιό μου για εργασίες μετρήσεων στο Καλλίδρομο και σκεφτόμουνα αυτό το Σαββατοκύριακο να ξεκουραστώ και αφενός να γράψω μια ανάρτηση για το υπέροχο Καλλίδρομο και αφετέρου να αφήσω σχόλια στις δικές σας αναρτήσεις.
Τα πράγματα όμως ήρθαν ανάποδα. Και να που γράφω για κάτι ελαφροχέρηδες συμπολίτες μας.
Την Παρασκευή τελειώνοντας την εργασία μου κατά τις 7 το απόγευμα στο γραφείο μου στο Αιγάλεω, ξεκίνησα να πάρω το μετρό και στην συνέχεια από το Μοναστηράκι τον ηλεκτρικό για Μαρούσι.
Μπαίνω στον ηλεκτρικό στριμωγμένος σαν σαρδέλα, με το δεξί κρατώ την τσάντα (ειδική με χοντρό δέρμα για να μην μπορούν να την σχίσουν και μου πάρουν τον σκληρό δίσκο που κουβαλώ μονίμως μαζί μου) και με το αριστερό κρατιόμουν για ισορροπία. Το πορτοφόλι το έχω σε μία μπανάνα που φορώ στην μέση και από πάνω καλά κουμπωμένο με φερμουάρ το τζάκετ που φτάνει μέχρι το μέσον των μηρών.
Όταν θέλω να πάρω κάτι από το πορτοφόλι ανοίγω το τζάκετ γιατί είναι δύσκολο να το σηκώσω και στη συνέχεια να ανοίξω το φερμουάρ της μπανάνας. Φτάνοντας στον σταθμό την Ομόνοιας αισθάνομαι κάτι περίεργο χωρίς να μπορώ να προσδιορίσω τι. Αυτόματα όμως αφήνω το αριστερό χέρι κατεβάζω το φερμουάρ του τζάκετ και πιάνω την μπανάνα. Η μπανάνα ανοικτή και το πορτοφόλι είχε κάνει φτερά. Εκείνη την ώρα ανοίγουν οι πόρτες του τραίνου και αρχίζει να βγαίνει και να μπαίνει κόσμος. Βάζω τις φωνές κλέφτης, μου έκλεψαν το πορτοφόλι. Ταυτόχρονα δύο τύποι με ξενική προφορά σηκώνουν τα χέρια τους και μου λένε ψάξε με δεν το πήρα εγώ.
Βγαίνουμε και οι τρείς από το τραίνο και επαναλαμβάνουν να τους ψάξουν. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιώ ότι μάλλον ήταν συνεργάτες (μου το επιβεβαίωσαν αργότερα στην αστυνομία) και το πορτοφόλι βρισκόταν είδη σε άλλα χέρια.
Δεν σας κρύβω ότι σοκαρίστηκα, είχα πολλά χρήσιμα πράγματα στο πορτοφόλι πλην των χρημάτων.
Μπαίνω σε ταξί και τηλεφωνώ στα παιδιά μου να αρχίσουν να τηλεφωνούν στις τράπεζες να ακυρωθούν όλες μου οι κάρτες. Έλα όμως που λόγω της σύγχυσης δεν θυμόμουνα ποιες κάρτες είχα. Τελικά μέχρι να φτάσω στο σπίτι (ο ταξιτζής καλή του ώρα καταλαβαίνοντας τον πόνο μου έτρεχε σαν παλαβός) είχαν ακυρωθεί οι περισσότερες. Αργότερα θυμήθηκα και άλλες δύο και τις ακύρωσα εγώ.
Συμπέρασμα, κάτι σαν συμβουλή. Κυκλοφορούν πολλοί ελαφροχέρηδες και αν σας βάλουν στο στόχο δεν γλυτώνετε. Απορώ δε γιατί οι τηλεοπτικοί σταθμοί δεν αναφέρουν αυτά τα περιστατικά σε καθημερινή βάση για να αρχίσει ο κόσμος να προσέχει περισσότερο. Ίσως δεν συμβάλλουν στην ακροαματικότητα. Ανακάλυψα από την αστυνομία αλλά και άλλους ότι είναι τρομερά μεγάλος ο αριθμός των μικροκλοπών στο μετρό και ηλεκτρικό.
Καλόν είναι λοιπόν να έχετε σε κάποια άλλη τσέπη ένα χαρτί με το τι περιέχει το πορτοφόλι σας ή η τσάντα σας και τα αντίστοιχα τηλέφωνα για να ειδοποιήσετε για τις κάρτες σας. Την ώρα που θα σας συμβεί αποκλείεται να θυμηθείτε για να τα αναφέρετε στην αστυνομία αλλά και να ειδοποιήσετε τις Τράπεζες.
Το κινητό σας σε κάποια εσωτερική τσέπη για να μη το κλέψουν και αυτό και να μπορέσετε να επικοινωνήσετε. Αν και οι περισσότεροι είναι κρεμασμένοι στο κινητό και μιλούν όλη την ώρα και επομένως δεν υπάρχει πιθανότητα να σας το κλέψουν.
Από Δευτέρα ξεκινώ την διαδικασία να βγάλω ταυτότητα, δίπλωμα οδήγησης, νέες κάρτες και να αλλάξω τους λογαριασμούς στις Τράπεζες και το κυριότερο να ειδοποιηθεί ο Τειρεσίας μέσω μιας τον Τραπεζών.
Το καλύτερο το άφησα τελευταίο. Μπαίνω στο σπίτι και ακούω την Κάστραινα να έχει λήθη στα γέλια και να λέει στην κόρη μου «σκέψου τον πατέρα σου ανάμεσα σε τρεις τέσσερεις ξένες να νομίζει ότι τον χαϊδολογούν και αυτές να του παίρνουν το πορτοφόλι»
Φίλοι μου από εκείνη την ώρα η ζωή μου έγινε μαρτύριο, έρχεται η μικρή εγγονή «παππού που είπες να κρύβουμε το χαρτζιλίκι μας;» και αμέσως μετά η μεγάλη «παππού θα το λέω την Δευτέρα στις συμμαθήτριες μου και θα γίνει χαμός» Με ξέρουν από τις συμβουλές που τους δίνω. Το χειρότερο όμως η Κάστραινα « πάρε αυτό το χαπάκι γιατί φαίνεσαι πολύ κόκκινος, φαίνεται σε αναστάτωσαν πολύ οι τύπισσες» και τα βάζει γέλια.