transient

Η ΕΛΠΙΔΑ ΜΑΣ, ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΣ, Η ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΜΑΣ, Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΟΛΗ

2011-06-24T13:31:00.001+03:00

Το προτελευταίο το έκλεψα από την αγαπητή Άστρια. Ναι η προοπτική μας ολόκληρη βρισκόταν εκεί μπροστά μου στις 22 του Ιουνίου στις 20:30 του 2011 στο θέατρο «Αλέξης Μινωτής» στο Αιγάλεω.
Λίγο πρωτύτερα με είχαν πάρει τα δύο μου εγγόνια, τα αγόρια, να μου ζητήσουν να πάω στο χορό τους.
«Ξέρουμε ότι είσαι πολύ κουρασμένος αλλά σε θέλουμε κοντά μας, πάρε και τα κορίτσια». Πως μπορούσα να αρνηθώ! Είχαμε περάσει 20 ημέρες ταλαιπωρίας με τον γιό μου, λόγω της μεταφοράς του γραφείου μας αλλά και δύο εργασιών που είχαμε αναλάβει κάτω από δύσκολες συνθήκες.
Ξεκινήσαμε λοιπόν από Μελίσσια, παππούς, γιαγιά, κόρη με τον γαμπρό και τα δύο κορίτσια τους για Αιγάλεω. Μόλις που προφτάσαμε την έναρξη, όσο για θέσεις ίσα που βρήκαμε στις τελευταίες κερκίδες, σε ένα κατάμεστο θέατρο.
Και εκεί πλέον για τρεις ώρες ξεχάσαμε τη μαυρίλα που μας περιτριγυρίζει, τη μαυρίλα που κάποιοι θέλουν να την κάνουν ακόμα πιο μαύρη, αν γίνεται.
Για όλο τον κόσμο εκεί, για τις μανάδες τους πατεράδες τις γιαγιάδες και τους παππούδες, υπήρχε μόνο φως, το φως που έβγαινε από τα παιδιά του κόσμου όλου.
Η άξια Κα Γκρίτζιου Γεωργία είχε κάνει ένα θαύμα. Τρεις ώρες που πέρασαν χωρίς να τις καταλάβουμε τρεις συνεχόμενες, χωρίς διάλυμα ανεπανάληπτες ώρες.
Έβγαλα πολλές φωτογραφίες, αλλά για να μην κουράζω επέλεξα μερικές χαρακτηριστικές.
Φυσικά ο παππούς δεν μπόρεσε να μην συγκινηθεί, ευτυχώς όμως δεν ήταν μόνος, είδα πολλούς γύρω μου που δεν μπόρεσαν να κρατήσουν κάποιο δάκρυ. Φαίνεται ότι είμαστε πολύ συναισθηματικά φορτισμένοι και έχουμε ανάγκη την εκτόνωση.
Να είναι ευλογημένα τα νιάτα όλου του κόσμου που μας προσφέρουν, ιδίως αυτές τις στιγμές, την ελπίδα και την προοπτική για μια καλύτερη ζωή. Τους την οφείλουμε και γι’ αυτό πρέπει να πολεμήσουμε, δεν έχουμε το δικαίωμα να λυγίσουμε.

ΣΥΝΤΑΓΜΑ 3 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1944

2011-06-06T21:03:00.003+03:00

Όταν ετοίμαζα την προηγούμενη ανάρτησή μου με τίτλο «ΤΙ ΚΑΝΕΙ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΚΑΙ ΞΕΣΗΚΩΝΟΝΤΑΙ;» δεν φανταζόμουνα ότι θα έγραφα και συνέχεια και αυτή τη φορά για την Ελλάδα.

Κατά τον κ. Θ. Πάγκαλο φυσικά είναι «μόδα των τεχνολογιών» και μιλάει για «ανώδυνη εκτόνωση, που δεν ενδιαφέρει καν την πολιτική» και παρακάτω «Η διαμόρφωση ενός πολιτικού κινήματος όσο και αν αυτό δυσαρεστεί ορισμένους, που ακολουθούν τη μόδα των τεχνολογιών δεν εξαρτάται από τα like και τα unlike του Facebook»

Μα κύριε Πάγκαλε, γιατί κατηγορείται την τεχνολογία; Εσείς τι κάνετε, δεν σας εισήγαγε στην ηλεκτρονική τεχνολογία ο Πρωθυπουργός μας, και εσείς ο ίδιος άλλωστε δεν έχετε σελίδα στο facebook και μάλιστα με μία γοητευτική φωτογραφία;

Η ηλεκτρονική διακυβέρνηση τι ρόλο παίζει; Όλοι μας κύριε Πάγκαλε έχουμε γοητευτεί από αυτά τα μέσα επικοινωνίας, ακόμα και εγώ ο γέροντας, τι να κάνουμε είναι τα μόνα μέσα ίσως που απέμειναν στον απλό πολίτη να επικοινωνήσει ελεύθερα.

Θα μπορούσατε να φανταστείτε με ποιόν άλλο τρόπο θα μπορούσε όλος αυτός ο ακομμάτιστος αγανακτισμένος, προβληματισμένος κόσμος να συνεννοηθεί για να συγκεντρωθεί στις πλατείες;

Οι τηλεοράσεις και οι εφημερίδες είναι γνωστός ο ρόλος που παίζουν, πως αλλιώς λοιπόν θα μπορούσε να συγκεντρωθεί όλος αυτός ο κόσμος.

Τα κόμματα, και αυτών ο ρόλος είναι γνωστός. Ο κόσμος δεν θέλει καπελώματα, όχι ότι κάποια στιγμή δεν θα καπελωθούν, όπως έγινε με το Πολυτεχνείο, όπου οι πραγματικοί ήρωες αποσύρθηκαν και άφησαν κάποιους αριβίστες να καρπωθούν και εξαργυρώσουν επιταγές και στη συνέχεια να μας καταδυναστευόσουν.

Μα θα μου πείτε τόσο λίγοι είναι οι αγανακτισμένοι, τότε δεν έχουμε να φοβόμαστε τίποτα σαν κυβέρνηση.

Κύριε Πάγκαλε ξέρετε τα ποτάμια και οι χείμαρροι ξεκινούν δειλά δειλά και κατόπιν μετατρέπονται στους ορμητικούς χείμαρρους που ξέρουμε. Σας βάζω και δύο φωτογραφίες των πηγών του Αροάνειου και μια τρίτη μόλις 50 μέτρα πιο κάτω.

Μη ξεγελιέστε κύριε Πάγκαλε μην απογοητεύετε και άλλο τον κόσμο και προπάντων μην τους ειρωνεύεστε και μη τους λοιδορείται.

Μα θα μου πείτε φίλοι μου τι έπαθα με τον κύριο Πάγκαλο. Λοιπόν θα σας εξομολογηθώ την αμαρτία μου, μου είναι πολύ συμπαθής. Αλλά με ενοχλεί αφάνταστα να με ειρωνεύονται να με λοιδορούν. Ναι είμαι και εγώ από αυτούς τους αγανακτισμένους, όχι για τα μνημόνια όχι για τις περικοπές ή τις αυξήσεις των ειδών και υπηρεσιών, αλλά γιατί με κοιτούν στα μάτια και μου λένε ψέματα με την μεγαλύτερη άνεση, ιδίως ο εκπρόσωπος τους. Δεν τους μουντζώνω (δεν αρμόζει στην αισθητική μου) δεν τους βρίζω (τον εαυτό μου βασικά έπρεπε να βρίζω) απλά θα τους γύρναγα την πλάτη όταν θα πέρναγαν.

Δεν το έχετε καταλάβει ότι παίζετε επικίνδυνο παιχνίδι περιγελώντας τον λαό; Είμαστε αρκετά ώριμοι για να καταλάβουμε την κατάσταση που βρίσκεται η χώρα μας, μιλήστε μας με ειλικρίνεια και ίσως μπορέσουμε να σας βοηθήσουμε να σώσουμε αυτή την ταλαίπωρη πατρίδα μας.

Η πατρίδα μας θα σωθεί, θα τη σώσουμε εμείς με ή χωρίς εσάς.

Και ένα τελευταίο κύριε Πάγκαλε. Δεν τα φάγαμε μαζί, αλλά τα κάναμε μαζί, όπως λέει αυτός ο υπέροχος άνθρωπος η Ελένη Γλυκατζή Αρβελέρ.

Και τώρα θα με ρωτήσετε τι σχέση έχει ο τίτλος. Πολύ απλά ήμουν και εγώ εκεί και δεν θέλω να ξαναζήσω τέτοιες στιγμές. Ναι ήμουν 10 ετών μαζί με την αδελφή μου, τους γονείς μου και πολλούς φίλους με τα παιδιά τους από το Παλαιό Φάληρο. Είχαμε ανέβει όλοι μαζί πολύς κόσμος θα έλεγα (και απ’ ότι γνωρίζω δεν είχαμε σχέση με το ΕΑΜ), όταν κάποια στιγμή ακούω τον πατέρα μου να λέει πάμε να φύγουμε θα μας κτυπήσουν. Ίσαμε που είχαμε φτάσει στις στήλες του Ολυμπίου Διός όταν το κακό ξεκίνησε.

ΤΙ ΚΑΝΕΙ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΚΑΙ ΞΕΣΗΚΩΝΟΝΤΑΙ;

2011-04-30T14:10:00.002+03:00

Παίρνοντας αφορμή από τους ξεσηκωμούς των λαών στις κοντινές Μουσουλμανικές χώρες, προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που έκανε αυτούς τους λαούς να ξεσηκωθούν σχεδόν ταυτόχρονα σε πέντε Αραβικές χώρες.

Να δεχτώ ότι είναι λαοί καταπιεσμένοι όσον αφορά τις ελευθερίες τους, να δεχτώ ότι ζούσαν σε κατάσταση φτώχιας και δεν άντεχαν άλλο, ήταν καζάνια που έβραζαν εδώ και κάμποσα χρόνια. Μα όλοι σχεδόν ταυτόχρονα, να είναι άραγε μιμητισμός ή μήπως τελικά κάποιοι υποκίνησαν αυτά τα κινήματα; Και μήπως τελικά οι ωφελημένοι θα είναι οι υποκινητές;

Αλλά και να υπήρξαν κέντρα που υποκίνησαν τον ξεσηκωμό, είναι αυτό αρκετό αν δεν υπάρχει μακροχρόνια προεργασία και προετοιμασία;

Εάν ασχοληθεί κάποιος με τον ξεσηκωμό των Ελλήνων το 1821 κατά των Οθωμανών, θα διακρίνει ότι υπήρχε μακροχρόνια προετοιμασία για το γεγονός αυτό. Δεν ήταν συνειδητή αυτή η προετοιμασία, μπορεί ο λαός να επιθυμούσε την ελευθερία του, δεν είναι όμως αυτό από μόνο του ικανό να κάνει τον αγώνα επιτυχή, απαιτείται σοβαρή προεργασία και αυτή υπήρχε διαχρονικά.

Φαράγγι του Ενιπέα, Λιτόχωρο.

Η πολιτική οργάνωση είχε δημιουργηθεί διαχρονικά μέσω των κοινοτήτων, ναι μεν κάτω από την εποπτεία των Οθωμανών αλλά κάτω από την άμεση διοίκηση των Ελλήνων προεστών και δημογερόντων, και σύμφωνα με τον Γ. Φίνλεϋ είχε προετοιμάσει το έδαφος.

Το στρατιωτικό σκέλος, αυτό και αν ήταν πανέτοιμο!. Κλέφτες και αρματολοί, δύο ξεχωριστές ομάδες που πολλές φορές οι πρωταγωνιστές τους άλλαζαν ρόλους. Οι αρματολοί δημιουργήθηκαν για να προστατεύουν Οθωμανούς και Έλληνες από τους κλέφτες και πληρωνόντουσαν από τις κοινότητες. Στην αρχή τα σώματα αυτά αποτελούνταν από Έλληνες Χριστιανούς και αργότερα (ιδικά του Αλή Πασά) ήταν αμιγώς Αλβανικά Μουσουλμανικά.

‘Όμως αυτά τα Ελληνικά σώματα των κλεφτοαρματολών αποτέλεσαν τον στρατό για τον ιδιότυπο πόλεμο που στήθηκε με τους Οθωμανούς. Και γράφω «στήθηκε» και «ιδιότυπο» γιατί πράγματι οι Έλληνες τον έστησαν σύμφωνα με τα δικά τους μέτρα και ανάγκασαν τους Οθωμανούς να ακολουθήσουν, σε ένα κλεφτοπόλεμο που είχαν μάθει καλά να εφαρμόζουν. Και «ιδιότυπος» γιατί μέχρι τότε οι στρατοί στέκονταν όρθιοι ο ένας απέναντι στον άλλον (η πρώτη γραμμή γονατιστή) και στην ουσία έκαναν σκοποβολή.

Και φυσικά και η εκκλησία έπαιξε και αυτή τον ρόλο της (άσχετα αν της καταμαρτυρούν πολλά). Ας μη ξεχνάμε τον εξελληνισμό των Χριστιανών Αρβανιτών της Ύδρας και των Σπετσών, που τόσο σημαντικό ρόλο έπαιξαν στον μετέπειτα αγώνα.

Το ζυμάρι λοιπόν ήταν καλοδουλεμένο και έτοιμο, το μόνο που χρειαζόταν ήταν ο καταλύτης, η μαγιά.

Λουλούδι από τον κήπο μου για την πρωτομαγιά.

Θα μου πείτε τι σε έπιασε παραμονή πρωτομαγιάς και προβληματίζεσαι με τους ξεσηκωμούς στις γύρω χώρες αλλά και τον μακρινό δικό μας ξεσηκωμό! Δεν είναι μόνο οι άλλες χώρες που με προβληματίζουν, είναι ιδιαίτερα για να μη πω ιδιαίτατα η χώρα μου, η δική μου χώρα την παρούσα περίοδο.

Η χώρα αυτή η ευλογημένη έχει γεμίσει Κασσάνδρες (αν θέλετε πες τε τους υποκινητές), από το πρωί έως το βράδυ μας βομβαρδίζουν με δυσοίωνες προβλέψεις, και μάλιστα συναγωνίζονται στο ποιος θα παρουσιάσει τη χειρότερη εικόνα, τη χειρότερη είδηση.

Η ΝΔ είναι υπεύθυνη για την κατάρρευση της οικονομίας μας λένε οι μεν, όχι το ΠΑΣΟΚ φταίει απαντούν οι άλλοι, και οι υπόλοιπες πολιτικές παρατάξεις εν χωρώ φταίνε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.

Θα ξεσηκωθεί ο λαός και δεν θα αφήσει τίποτα όρθιο προβλέπουν οι Κασσάνδρες.

Και ο λαός τι λέει; ασφαλώς ότι φταίνε όλοι μαζί, το δείχνουν άλλωστε και οι δημοσκοπήσεις. Είμαστε σίγουροι όμως ότι αυτό λέει ο λαός, είμαστε σίγουροι ότι οι δημοσκοπήσεις είναι αυθεντικές;

Το περίεργο είναι ότι οι κύριοι συντελεστές της σημερινής μας κατάντιας είναι μεταξύ των υποκινητών είναι οι Κασσάνδρες της επερχόμενης καταστροφής.

Και εμείς ο λαός είμαστε αθώοι; Όχι καθόλου, αντίθετα μάλιστα συντελέσαμε και εμείς στο να επέλθει αυτό το χάλι.

Αυτοί οι υποκινητές γνωρίζοντας την αιώνια αποκοτιά μας, την εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο, και εμείς πέσαμε στην παγίδα. Μήπως δεν γνωρίζαμε ότι κάθε δραχμή κάθε ευρώ που δανειζόμασταν για να επιδείξουμε την βλακεία και αμετροέπεια μας, έχωνε την χώρα μας βαθύτερα στον βούρκο;

Ξέραμε ότι δανειζόμασταν χρήματα που δεν μπορούσαμε να επιστρέψουμε, νομίζαμε ότι είμαστε πιο έξυπνοι από τους δανειστές μας. Και φυσικά οι υποκινητές μας βοηθούσαν να βρούμε τον σωστό δρόμο της απώλειας.

Σύναξη φτωχών αγροτών. Απλά παρκάρισαν στους πεζόδρομους της Καρδίτσας τα οχήματά τους.

Και μήπως συνετιστήκαμε, δεν νομίζω. Με έκπληξη παρακολουθούσα στα κανάλια αυτούς που αναχωρούσαν στο εξωτερικό για τις γιορτινές μέρες του Πάσχα. Μωροί άνθρωποι, δεν έχετε καταλάβει ότι κάθε ευρώ που βγαίνει από την χώρα μας είναι και μια μαχαιριά στην πλάτη της Πατρίδας μας. Δεν καταλαβαίνετε ότι αυτά τα χρήματα κάνουν την χώρα μας φτωχότερη και τις χώρες που τα ξοδεύετε πλουσιότερες. Δεν καταλαβαίνετε ότι τα χρήματα αυτά θα μας τα δανείσουν οι λεγόμενοι φίλοι μας με πολύ υψηλότερο επιτόκιο για να εξοφλήσουμε το χρέος μας που δημιουργήθηκε με τέτοιες συμπεριφορές;

Δηλαδή τα χίλια άτομα που ξόδεψαν τα χρήματά τους εκτός Ελλάδας δημιούργησαν το πρόβλημα; Φυσικά και όχι, αναφέρομαι όμως στην νοοτροπία, μια νοοτροπία που μας κάνει να ενδιαφερόμαστε μόνο για το σαρκίο μας.

Υπέροχες Ελληνικές θάλασσες

Και οι πολιτικοί μας οι εκπρόσωποι του λαού τι κάνουν; Μα ακριβώς αυτό προσπαθούν να κάνουν, να είναι αντιπροσωπευτικοί του λαού, «κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν». Πρέπει να γίνουμε εαυτούληδες, να τους προσκυνάμε για να αποκτούμε εργασία και χρήμα που δεν το αξίζουμε, να προσκυνήσουμε για μια θεσούλα στο δημόσιο, να μας κάνουν να έχουμε ενοχές για να παραβλέπουμε τα δικά τους ανομήματα. Υπάρχουν όμως και σώφρονες πολιτικοί που ανησυχούν και πασχίζουν. Δυστυχώς όμως το φεουδαρχικό κομματικό σύστημα (πέστε το αρχηγικό αν θέλετε) δεν τους επιτρέπει να σηκώσουν κεφάλι.

Με έκπληξη άκουσα το πρωί τον Υφυπουργό Οικονομικών κ. Φίλιππο Σαχινίδη να λέει σε δύο δημοσιογράφους (που παρεμπιπτόντως το παίζουν ο καλός και ο κακός) άκουσα λοιπόν να λέει ότι όλες οι κυβερνήσεις από το 1974 έχουν ευθύνη για την σημερινή κατάσταση, γιατί δεν είχαν το σθένος να αντισταθούν στις συντεχνιακές και πελατειακές πρακτικές. Φυσικά αν ερωτηθεί το απόγευμα ο καλοκάγαθος εκπρόσωπος της κυβέρνησης, θα απαντήσει ότι άλλο εννοούσε ο Φ. Σαχινίδης ή ότι δεν άκουσε τις δηλώσεις αυτές. Φυσικά ποια θα είναι η τύχη του Υφυπουργού δεν γνωρίζω.

Και οι δημοσιογράφοι που ισχυρίζονται ότι κάνουν λειτούργημα, τι κάνουν; Η πλειονότητα προσπαθεί να επιζήσει και να μην την πάρει μέσα η κρεατομηχανή. Οι άλλοι που συνεπικουρούν τους πολιτικούς έχουν παραδοθεί στους εκδότες και καναλάρχες.

Όσο για τους συνδικαλιστές, οι περισσότεροι ποσώς ενδιαφέρονται για αυτούς που αντιπροσωπεύουν. Η έννοια τους είναι να ωφεληθούν οι ίδιοι αδιαφορώντας αν γίνονται αιτία να κλείνουν οι επιχειρήσεις και δημιουργώντας στρατιές ανέργων. Αυτοί παίζουν πολύ καλά τον ρόλο κλεφτοαρματολών.

Και κοντά σ’ αυτούς έχουμε και το ΔΝΤ και τους φίλου μας τους Ευρωπαίους που έτρεξαν να μας βοηθήσουν.

Χρόνια τώρα δανειζόμαστε χρήματα που δεν μπορούμε να επιστρέψουμε, και γιατί παρακαλώ; Μα για να δίνουμε αυξήσεις στους δημοσίους υπαλλήλους, παχυλούς μισθούς στους εργαζόμενους του ΟΤΕ και ΔΕΗ, για αγορές προϊόντων για υπερκατανάλωση και φυσικά για να κλέβουν κάποιοι, ας μη τους κατονομάσω.

Δανειζόμαστε λοιπόν από τους φίλους μας για να μπορέσουμε να αγοράσουμε τα προϊόντα τους, να τους κάνουμε πλούσιους δηλαδή, και φυσικά ξαναδανειζόμαστε από τους φίλους μας (αφού εμείς δεν παράγομε σχεδόν τίποτα) για να πληρώσουμε αφενός το αρχικό χρέος και επίσης να αγοράσουμε νέα προϊόντα τους. Και ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται.

Άραγε δεν υπάρχει σωτηρία; Δεν θα το έλεγα, όντας αισιόδοξος ελπίζω στη σιωπηλή πλειοψηφία του λαού μας.

Σε αυτούς που συναντώ στις σήραγγες του Καλλίδρομου και των Τεμπών, και στα καρνάγια του Περάματος.

Σε αυτούς που συναντώ στα επαγγελματικά μου ταξίδια εκτός Ελλάδας και που έχουν την Ελλάδα τους μέσα στην καρδιά τους.

Στον ιδιωτικό υπάλληλο που βοηθάει την επιχείρηση που εργάζεται να μην κλείσει.

Στο δημόσιο υπάλληλο που κάνει την δουλειά του χωρίς να αγκομαχά και τον ξέρουμε όλοι μας γιατί πάντα μας εξυπηρετεί με το χαμόγελο.

Σε αυτούς τους ελεύθερους επαγγελματίες που με σκυμμένο το κεφάλι (όχι από δουλοπρέπεια) προσπαθούν να ξεπεράσουν τις δυσκολίες και να σώσουν τη δουλειά τους.

Σε αυτούς τέλος, τις χιλιάδες άνεργους που υπομένουν καρτερικά μέχρι να βρουν μια δουλειά για να αισθανθούν ότι και αυτοί προσφέρουν στην κοινωνία.

Σήραγγες αυτοκινητόδρομου Τεμπών. Εκεί συνάντησα ανθρώπους συνετούς.

Αρκετά κύριοι υποκινητές, μη προσπαθείτε να ξεσηκώσετε τον Ελληνικό λαό, δεν είσαστε εσείς που θα τον σώσετε, γιατί δεν ξέρετε πως αλλά και γιατί ενδιαφέρεστε μόνο και αποκλειστικά για τα δικά σας στενά συμφέροντα. Ο ίδιος ο Ελληνικός λαός θα βρει τον τρόπο όπως έκανε τόσες φορές μέχρι σήμερα.

Φίλοι μου να έχετε μια καλή πρωτομαγιά και μη ξεχνάτε, ένα χαμόγελο ένας χαιρετισμός στο γείτονα αλλά ακόμα και σε άγνωστο πόσο μας ανεβάζει! Το έχουμε ανάγκη όλοι μας και ας μη το παραδεχόμαστε.

Υ.Γ. Επειδή ένα ξερό κείμενο είναι κουραστικό, θα βάλω και μερικές φωτογραφίες από την ελληνική φύση.

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΗ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟ

2011-04-05T12:41:00.269+03:00

Εδώ και λίγο καιρό είχα αρχίσει να αισθάνομαι την κούραση να με καταβάλει. Είχα την εντύπωση ότι τα κάστρα δεν κουράζονται αλλά φαίνεται αυτό δεν ισχύει στην περίπτωσή μου.
Αποφάσισα λοιπόν να δραπετεύσω για τέσσερεις μερούλες. Δεν φαντάζομαι να έχετε αντίρρηση να σας πάρω μαζί μου αυτό το τετραήμερο!
Πρωί πρωί την Πέμπτη φορτώνω το αυτοκίνητο με ένα σακβουαγιάζ και τις φωτογραφικές μου και αναχωρώ για το γραφείο όπου είχα δύο ραντεβού. Υπολόγιζα να αναχωρήσω κατά τις 2 το μεσημέρι για το ταξίδι. Κατά τις 8 το βράδυ λοιπόν (ωραίος προγραμματισμός!) ξεκινώ για το τετραήμερο με γενική κατεύθυνση Πελοπόννησο.
Παρέα λοιπόν με την βροχούλα, την κούραση μου, μερικά CD και τις σοκολάτες μου (χωρίς αυτές δεν πάω πουθενά, ΙΟΝ αμυγδάλου) έβαλα πλώρη για την Κλειτορία στο Χελμό. Η διαδρομή μέχρι τον κόμβο Μαντινείας στην Εθνική Αθηνών – Τριπόλεως ήταν πολύ καλή. Μόλις όμως άφησα την Εθνική και πήρα τον δρόμο προς Αρχαία Ολυμπία, τα πράγματα δυσκόλεψαν, άλλωστε είναι γνωστό ότι οι επαρχιακοί μας δρόμοι είναι γεμάτοι με παγίδες.
Τέλος πάντων κατά τις 11 το βράδυ έφτασα στο οικογενειακό ξενοδοχείο Helmos όπου ευτυχώς βρήκα δωμάτιο. Εκεί με υποδέχτηκε η Roxy, θα την δείτε παρακάτω. Μετά από ένα τοστ και ένα ζεστό μπάνιο παραδόθηκα στην αγκαλιά του μορφέα.
Το πρωί της Παρασκευής χαλαρά χαλαρά σηκώθηκα κατά τις 9, άλλωστε σκοπός του ταξιδιού ήταν η χαλάρωση.

Ο καιρός σκοτεινός και μάλλον μου ετοίμαζε βροχούλα, αλλά δεν με πείραζε, στα ταξίδια μου με αυτοκίνητο προτιμώ τη συννεφιά. Φυσικά δεν είναι και ο ιδεώδης καιρός για φωτογράφιση.

Μετά από ένα ελαφρύ πρόγευμα, αναχώρηση για Βυτίνα. Στο ξενοδοχείο με ξεπροβόδησε η Roxy, μόλις 2 ετών. Πρέπει να σημειώσω ότι είμαι 1,88μ άρα καταλαβαίνετε το μέγεθος της Roxy

Στη διαδρομή προς τη Βυτίνα σταμάτησα για λίγο στο κλήμα του Παυσανία. Υποτίθεται ότι εκεί αναπαυόταν ο Παυσανίας.

Σε όλη τη διαδρομή τα νερά το πράσινο και τα άνθη οργίαζαν, ευλογημένος τόπος. Δεν ξέρω αν οι κάτοικοι αντιλαμβάνονται την αξία του να ζεις σε τέτοιους τόπους, μακριά από την άθλια Αθήνα.

Το μόνο που διακόπτει την οργιώδη φύση είναι τα κατάσπαρτα χωριουδάκια σαν και αυτό της Καμενίτσας

Εδώ δεν μπορούσα να μη σταματήσω, η άμοιρη η πατρίδα μας γεμάτη από σταυρούς που μαρτυρούν την τραγωδία της φυλής μας.

Και για να μη γίνομαι (όχι ότι δεν είμαι) φλύαρος, κάποια στιγμή έφτασα στη Βυτίνα.
Και που αλλού θα πήγαινα! Στο κουτούκι του Γιάννη. Η όλη διακόσμηση ακόμα και ο ανάγλυφος τοίχος με τα ενσωματωμένα φυτά δικής του κατασκευής. Τα δε εδέσματά του καταπληκτικά, δεν θα τα απαριθμήσω για να μην σας σκανδαλίσω, μία δοκιμή θα σας πείσει.

Η ταμειακή μηχανή τι σας λέει;

Στη πόλη μέσα, τα γνωστά τουριστικά μαγαζιά με τα καλούδια τους. Εκεί είδα και κουκουνάρι 25 εκ. μήκος με το συμπάθιο.

Μετά τη βόλτα στη πόλη αποφάσισα να επιστρέψω στο ξενοδοχείο, γιατί την επομένη είχα σκοπό να κάνω μεγαλύτερη βόλτα.

Το Σάββατο ήταν καλύτερη ημέρα, δεν έβρεξε αν και υπήρχε συννεφιά.
Αναχώρηση λοιπόν για τις πηγές του Αροάνειου ποταμού και στη συνέχεια προσκύνημα στο τόπο μαρτυρίου στα Καλάβρυτα και μετά στάση στη Ζαχλωρού για μεσημεριανό. Η Ζαχλωρού είναι το χωριό που κάνει στάση ο οδοντωτός σιδηρόδρομος κοντά στο Μέγα Σπήλαιο.

Οι πηγές του Αροάνειου ποταμού είναι καταπληκτικό θέαμα, το νερό αναβλύζει μέσα από τη γη.

Και 50 μέτρα παρακάτω

Η κοπελιά με κατάφερε να αγοράσω σχεδόν το μισό της μαγαζί, ας είναι καλά. Πάντως αυτό που με συγκινεί με όλους τους ανθρώπους της υπαίθρου είναι η φιλοσοφημένη στάση ζωής.

Στο χώρο του μαρτυρίου προσκύνησα ακόμα μία φορά. Έβγαλα μία μόνο φωτογραφία γιατί υπήρχαν αρκετά παιδιά και δεν ήθελα να φανούν τα πρόσωπα τους. Προφανώς ήταν σχολική εκδρομή και οι δάσκαλοι τους κάνουν πολύ καλά που τους ξεναγούν στους ιερούς μας τόπους.

Επόμενη στάση Ζαχλωρού, όπου και ο ενδιάμεσος σταθμός του οδοντωτού.

Ψωμί με λαδάκι και ελιές ό τι καλύτερο υπάρχει για αρχή.

Και ξαφνικά μου καρφώθηκε η ιδέα να κάνω μια βόλτα με τον οδοντωτό. Δεν είχα ξαναμπεί και άρχισα να αδημονώ σαν μικρό παιδί. Ίσα που πρόλαβα να αποτελειώσω το γεύμα και να τρέξω να τον προλάβω.

Η διαδρομή ήταν Ζαχλωρού Διακοφτό και επιστροφή Ζαχλωρού όπου είχα αφήσει το αυτοκίνητό μου.

Η πρώτη ανηφόρα και αμέσως μετά κατηφόρα. Πολύ χρήσιμος ο οδοντωτός κανόνας στο μέσον στης γραμμής

Οι οδηγοί έχουν και τα τυχερά τους

Και μερικές μόνον φωτογραφίες από τα πλούσια νερά του ποταμού Βούρα.

Το όνομά του ξέρετε από πού το πείρε; Από την Βούρα την κόρη της Ελίκης και Ίωνα την οποία είχε ερωτευτεί ο Ηρακλής και προκειμένου να πάει κοντά της άνοιξε το βουνό με το σπαθί του και δημιουργήθηκε το φαράγγι.

Στο σταθμό του Διακοφτού υπάρχει και μια από τις πρώτες μηχανές του οδοντωτού.

Από τη Ζαχλωρού κατευθύνθηκα στη πόλη των Καλαβρύτων, αλλά δεν σας κρύβω ότι το μετάνιωσα. Είναι μια καθαρά τουριστική πόλη και παρ’ όλο που έβγαλα φωτογραφίες δεν το θεωρώ αρμόζον να τις αναρτήσω. Θα περίμενα κάτι άλλο, δεν ξέρω ακριβώς τι, αλλά κάτι που να θυμίζει αυτό το μαρτύριο που πέρασαν οι κάτοικοί της. Θα με ρωτήσετε, τι ήθελα να φορούν μαύρα και να θρηνούν; Όχι αλλά κάτι δεν μου πήγαινε καλά. Ας είναι, δική τους υπόθεση!

Το βράδυ αποφάσισα να φάω ελαφρά όπως και τις προηγούμενες ημέρες, τσάι του βουνού και τοστ και στη συνέχεια κουβεντολόι με τους ιδιοκτήτες.
Η ατμόσφαιρα του ξενοδοχείου είναι πολύ ζεστή. Ο παππούς 89 ετών, η γιαγιά, ο γιός η γυναίκα του και τα δύο τους παιδιά. Τα παιδία έρχονται το Σαββατοκύριακο γιατί σπουδάζουν στην Αθήνα. Υπάρχει και η κόρη των γερόντων αλλά αυτή είναι κυβερνήτης πυροσβεστικού ελικοπτέρου και τώρα σβήνει φωτιές στην Αυστραλία, το καλοκαίρι βρίσκεται στην Ελλάδα για πυρόσβεση.
Το ξενοδοχείο διαθέτει και δύο πισίνες, μία ανοικτή Ολυμπιακών διαστάσεων και μία κλειστή θερμαινόμενη.

Αν βρεθείτε εκεί κοντά αξίζει να μείνετε σε αυτό το ξενοδοχείο.

Κυριακή αναχώρηση για Αθήνα, αλλά όχι κατευθείαν. Μια που ήμουν εκεί δεν θα ήταν και άσχημα να επισκευτώ τον ποταμό Λάδωνα και την τεχνιτή λίμνη.

Τώρα που βρέθηκε εκεί μη με ρωτάτε.

Ο Λάδωνας στο σημείο που ξεκινούν τα rafting.

Η τεχνιτή λίμνη του Λάδωνα από την πλευρά του φράγματος

Παρ’ όλες τις βροχές η υπερχείλιση του φράγματος δεν λειτούργησε φέτος. Πέρυσι είχε λειτουργήσει 40 ημέρες.
Το υδροηλεκτρικό εργοστάσιο της ΔΕΗ βρίσκεται σε ευθεία απόσταση περί τα 9 χιλιόμετρα και συνδέεται με αγωγό με το φράγμα. Οδικώς η απόσταση είναι 30 χιλιόμετρα.

Το χωριό Πουρναριά και από κάτω το συμπαθητικό νεκροταφείο του χωριού και στο βάθος η λίμνη του Λάδωνα. Υπήρχε καταχνιά και οι φωτογραφίες από μακριά δεν ήταν και οι καλύτερες.

Και φυσικά πρόβατα με αγωγή, δεν σας κρύβω ότι πέρασα πολλά κοπάδια και μου έκανε εντύπωση που βάδιζαν στα δεξιά του δρόμου. Αχ, και οι διαδηλωτές στην Αθήνα να είχαν την ίδια συμπεριφορά!

Στην επιστροφή συνάντησα και ένα γοητευτικό πανβρώμικο γαϊδαράκο.

Και εδώ τελείωσε το οδοιπορικό μου, ας κάνω όμως και τον απολογισμό μου, μήπως και κάποιοι αποφασίσουν να ακολουθήσουν παρόμοια διαδρομή.

Φωτογραφίες 289
Χιλιόμετρα διανυθέντα 755. Εκ των οποίων 300 χιλ. στην Εθνική και 455 χιλ σε επαρχιακούς και ορεινούς δρόμους
Μέση ταχύτητα 46χιλ/ώρα
Μέση κατανάλωση 8,8 λιτ./100χιλ
Βενζίνη συνολικά 67 λίτρα συνολ. € 91 (στην Λ. Αθηνών € 1,61 (Shell) και στα Καλάβρυτα €1,767 (AVIN).
Διόδια €15,6
Εισιτήρια οδοντωτού €17,40 με επιστροφή. Το παιδικό έχει €15
Ξενοδοχείο €50 το δίκλινο, μου αρέσουν τα φαρδιά κρεβάτια, μπορείς και να φιλοξενήσεις άμα λάχει.
Γεύματα: Οι τιμές λογικές, αρκεί να μη παρασυρθεί κάποιος με τις λιχουδιές, οπόταν διπλό το κακό. Πόντοι στην περιφέρεια και ξεφεύγει και ο προϋπολογισμός.

Πάντως για ένα τετραήμερο χαλάρωσης νομίζω ότι άξιζε. Άλλωστε αν βρείτε καμιά παρέα στο δρόμο μπορείτε και να μειώσετε τα έξοδα βενζίνης και ξενοδοχείου.

Υ.Γ. Μπήκα στο blog της αγαπητής Astria και είδα τα δύο μου γατάκια που είχα βάλει στην ανάρτηση προ 2 ετών. Τα ξαναβάζω λοιπόν όπως είναι τώρα Astria, αλλά μη μου τα ματιάσεις.

Αυγή της Οδύσσειας

2011-03-21T00:19:00.000+02:00

Μία από της πολλές κακές συνήθειες μου είναι να σηκώνομαι πολύ πρωί, ακόμα και τα Σαββατοκύριακα.

Αυτή την Κυριακή λοιπόν βάζω να ετοιμαστεί το καφεδάκι μου και ώσπου να γίνει ανοίγω και την τηλεόραση να ενημερωθώ σαν καλός πολίτης που είμαι. Ο ήχος ήταν πολύ χαμηλά και προτού προλάβω να τον ανεβάσω, βλέπω από κάτω τον υπότιτλο «Αυγή της Οδύσσειας».

Οχ! αναστενάζω μας το ξεκίνησαν τρία χρόνια ΔΝΤ και λιτότητα και μας το πάνε στα δέκα (τόσο δεν βάσταξε η επιστροφή του Οδυσσέα;).

Όμως σχεδόν αμέσως ήρθε και ό ήχος και συνειδητοποιώ ότι η ονομασία αυτή αφορά το εγχείρημα της Λιβύης. Τι στην ευχή τους ήρθε και έδωσαν αυτό το όνομα, πως συνδέεται με την ανθρωπιστική βοήθεια προς τους Λιβύους. Το «Οδύσσεια» είναι συνώνυμο της περιπέτειας της ταλαιπωρίας.

Θα μου πείτε το όνομα του εγχειρήματος με πείραξε, πάντα κάποιο όνομα δίνουν στις ανθρωπιστικές τους επιχειρήσεις.

Στο Ιράκ αν δεν κάνω λάθος την πρώτη την ονόμασαν, «Καταιγίδα της Ερήμου» και την δεύτερη “Operation Iraqi Freedom” ή αν προτιμάτε «Απελευθέρωση των Ιρακινών» και στο Αφγανιστάν “Operation Enduring Freedom”.

Τους Ιρακινούς όντως τους απελευθέρωσαν, ιδίως τις χιλιάδες που έστειλαν στον παράδεισο, απελευθερωμένους από το ανθρώπινο σώμα. Και πόσες άλλες χιλιάδες ανθρώπινα ράκη! Είτε πρόκειται για παιδιά σαν και αυτό τις φωτογραφίας, ή ακόμα και για Αμερικάνους στρατιώτες που θα ζουν για πάντα με την γνώση ότι κατέβηκαν στο επίπεδο του κτήνους και δεν πρόκειται να δραπετέψουν ό τι και να κάνουν.

Κάπου 4.400 Αμερικάνοι στρατιώτες σκοτώθηκαν (και αυτοί άνθρωποι είναι) και πάνω από 100.000 Ιρακινοί. Και ξοδεύτηκαν και 3 τρισεκατομμύρια δολάρια (ναι καλά διαβάζετε).

Τώρα τι τα ήθελα τα δολάρια, είναι δυνατόν να συγκρίνει κάποιος την ανθρώπινη ζωή με το χρήμα; Μακριά από εμένα, απλά θυμήθηκα τι έγραφε στην αυτοβιογραφία του ο πρώην υπουργός άμυνας των ΗΠΑ, Ντόναλντ Ράμσφελντ. O πόλεμος στο Ιράκ «έβγαλε τα λεφτά του».

Αλλά ας έρθουμε πίσω στη Λιβύη και τον φίλο μας τον Καντάφι. Αν θυμάμαι καλά (βοηθήστε με γιατί έχω και αλτσχάιμερ) πριν δύο μήνες το σύνολο των Ευρωπαίων αρχηγών κρατών τον χάιδευαν και αν επίσης θυμάμαι καλά κάποιος του φίλησε και το χέρι.

Τι έγινε μέσα σε δύο μήνες και έγινε κακό παιδί; Το ό τι είναι του κερατά σοσιαλιστής δικτάτορας που εξόντωνε όποιον του εναντιωνόταν, το γνώριζαν οι πάντες.
Το ότι ξεσηκώθηκε μια μερίδα του λαού της Λιβύης (κάποιοι μιλούν για αντίπαλη καταπιεσμένη φυλή) και αυτό το είδαμε όλοι, το ότι ο στρατός του και ιδίως οι μισθοφόροι άρχισαν να τους σκοτώνουν και αυτό το είδαμε.

Μα σε πόσες άλλες χώρες δεν γινόταν και γίνεται εξόντωση ανθρώπινων ζωών. Ιδίως αυτή η μαρτυρική Αφρική τι δεν έχει τραβήξει! Και όμως κανείς δεν κουνιέται για να τους βοηθήσει.

Αφού τόσο πολύ ενδιαφέρονται να απαλλάξουν τον Λιβυκό λαό από αυτό το αιματοβαμμένο δικτάτορα γιατί δεν τον συλλάμβαναν όταν είχαν συγκεντρωθεί στην Ιταλία και τον χαϊδεύανε και του φίλαγαν το χέρι.

Μη μου πείτε ότι χρειάζονταν δικαιολογία, τις δικαιολογίες μπορούν και τις κατασκευάζουν όποτε απαιτείται με μεγάλη ευκολία και χωρίς κανέναν απολύτως ενδοιασμό.

Στη χώρα αυτή έχω πάει λόγω εργασιών την δεκαετία του 80. Είναι αλήθεια ότι είδα πολλά έργα τόσο στην Τρίπολη όσο και στην Βεγγάζη. Δεν ήταν δυνατόν όμως να αντιληφθώ την κατάσταση του λαού. Εκείνο που ξέρω, στην περίοδο της δεύτερης επίσκεψής μου δικάστηκαν και εκτελέστηκαν αρκετοί αντικαθεστωτικοί. Και απ’ ότι γνωρίζω δεν ήταν μεμονωμένο γεγονός.

Επίσης εκείνο που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση ήταν η κατάσταση των πολεμικών τους πλοίων, άλλωστε για τον λόγο αυτό είχαμε πάει, να αναλάβουμε την συντήρηση του στόλου τους. Στην κατάσταση που βρίσκονταν τα πλοία τους ούτε ψαράδικα δεν μπορούσαν να κυνηγήσουν. Όλα αυτά δεν μπορεί να μη τα γνωρίζουν οι φίλοι μας και σύμμαχοι μας. Ξέρουν πολύ καλά ότι η πολεμική μηχανή του Καντάφι είναι μύθος, όπως ήταν και του Ιράκ.

Ας τελειώνουν λοιπόν γρήγορα με αυτόν, μπας και γλυτώσουν μερικοί άμαχοι. Δεν είναι ανάγκη να μετατραπεί σε Οδύσσεια για όλους μας και ιδίως για τον Λιβυκό λαό η απληστία των φίλων και συμμάχων μας.
Είμαι άλλωστε σίγουρος ότι είδη έχουν ετοιμάσει την διάδοχο κατάσταση και ας υποστηρίζουν το αντίθετο. Όπως και είμαι σίγουρος ότι η Γαλλία και πιθανόν η Αγγλία έχουν ήδη υπογράψει μεγάλες παραγγελίες για ανανέωση του πεπαλαιωμένου πολεμικού υλικού των Λιβύων.

ΔΥΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ 74 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟΣΤΑΣΗ

2011-03-03T15:40:00.002+02:00

1936

2010

Δεν νομίζω να έχω γράψει για την δουλειά που κάνω, άλλωστε δεν θα είχε και τόση σημασία, γιατί έχει ενδιαφέρον μόνο για περιορισμένο αριθμό ανθρώπων. Έχει όμως ένα μεγάλο πλεονέκτημα για εμένα που μου αρέσουν τα ταξίδια. Ίσως σε κάποια άλλη ζωή να ήμουν νομάς ή αθίγγανος, μπορεί και μεταναστευτικό πουλί.

Τέλος πάντων μου αρέσει να ταξιδεύω και να βλέπω καινούργιους τόπους. Πάντα όμως υπάρχει ένας τόπος που με τραβάει κάθε φορά που αισθάνομαι μόνος, ο τόπος που γεννήθηκα. Φροντίζω κάθε τόσο να πηγαίνω να αγναντεύω το σημείο που υπήρχε το σπίτι που γεννήθηκα. Τώρα πλέον δεν υπάρχει, στη θέση του είναι ο πύργος ελέγχου του ανατολικού (πρώην) αεροδρομίου του ελληνικού.

Κάθομαι λοιπόν στα σκαλοπάτια της Αγίας Τριάδος και καρφώνω την ματιά μου στον πύργο που θρασύτητα κορδώνεται στα ερείπια του σπιτιού που γεννήθηκα. Εκεί λοιπόν στα σκαλιά της εκκλησίας περνούν μπροστά από τα μάτια μου τα νεανικά μου χρόνια. Οι παλιοί μου φίλοι, οι πρώτοι μου έρωτες, η αδελφή μου, οι γονείς μου. Ναι οι γονείς μου που τόσο παιδεύτηκαν να μας κάνουν ανθρώπους! Περίεργο είχα πάντα την εντύπωση ότι και αυτοί είχαν γεννηθεί στο σπίτι αυτό, τόσο πολύ είχε γίνει ένα με την οικογένεια.

Και όμως ήξερα ότι η μητέρα μου Θεσσαλονικιά και ο πατέρας μου Καρδιτσιώτης απλά ερωτεύτηκαν το ελληνικό και το έκαναν σπιτικό τους. Τόσο πολύ το αγάπησαν που μετέδωσαν την αγάπη αυτή και σε εμάς.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά, ποιόν άλλον ενδιαφέρουν εκτός από εμένα; Μα φυσικά τα παιδιά μου, τα εγγόνια μου και τους φίλους μου. Τα γράφω όμως και για εμένα, για τον άνθρωπο που ξαφνικά ξύπνησε μέσα του η επιθυμία να δει το σπίτι που πραγματικά γεννήθηκε ο πατέρας του. Το είχα δει όταν ήμουν σχεδόν 2 ετών, από τότε δεν το είχα ξαναδεί. Μετά από τόσα χρόνια δεν είχα την ελπίδα να δω το ίδιο το σπίτι, αλλά τουλάχιστον την γειτονιά ή και το εξάμβλωμα που θα είχε κτιστεί στα ερείπια του.

Σε ένα λοιπόν από αυτά τα ταξίδια μου, πέρασα από την Καρδίτσα να δω τα ξαδέλφια μου. Φαντάζεστε την έκπληξή μου αλλά και την συγκίνηση μου όταν μου είπαν ότι το ίδιο το σπίτι υπήρχε ακόμα. Εκεί έμενε ένα από τα ξαδέλφια μου που όμως έλειπε.
Το κοίταγα από εδώ το κοίταγα από εκεί, και δεν το χόρταινα, αυτό το ταπεινό παμπάλαιο σπιτάκι περιτριγυρισμένο από τα μεγαθήρια. Στην πίσω αυλή με περίμενε μια έκπληξη, κάποια παιχνίδια έπαιζε η μνήμη μου, κάτι μου έλεγε το παράθυρο με τα κάγκελα. Είναι δυνατό να το θυμόμουνα από τότε που το είχα πρωτοδεί 74 χρόνια πριν. Μπορεί ναι μπορεί και όχι.

Όταν γύρισα στο σπίτι μου, το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να ερευνήσω τα οικογενειακά άλμπουμ. Δεν μπορεί κάπου θα υπήρχε και κάποια φωτογραφία. Μανιώδεις φωτογράφος ο πατέρας μου (στο ένα χέρι το όπλο και στο άλλο τη φωτογραφική). Ίσως κάποια μέρα ετοιμάσω ανάρτηση με φωτογραφίες από την Μικρασιατική εκστρατεία.

Ας επιστρέψω όμως, η φωτογραφία βρέθηκε, το ίδιο παράθυρο με αλλαγμένα τα κάγκελα και πίσω από τη σιδεριά η αφεντιά μου σχεδόν 2 ετών και πλάι η αδελφή μου 10 ετών και μπροστά περήφανη όπως την θυμόμουνα η γιαγιά μου.

Δύο φωτογραφίες 74 χρόνια απόσταση μεταξύ τους. Εβδομήντα τέσσερα χρόνια δύσκολα αλλά και όμορφα γεμάτα αναμνήσεις. Αναμνήσεις που σιγά σιγά ξεθωριάζουν όπως η φωτογραφία των 74 ετών και μένει μια γλυκόπικρη γεύση γι’ αυτούς που έφυγαν. Γι΄ αυτούς που μας έμαθαν να είμαστε άνθρωποι να αγαπάμε.

Απορώ πόσες αναμνήσεις να έχει αυτό το σπιτάκι, πόσες γενιές της ίδιας οικογένειας έζησαν και θα ζήσουν ακόμα σε αυτό. Ελπίζω τα ξαδέλφια μου και τα παιδιά τους και τα παιδιά των παιδιών τους να μην υποκύψουν στην τρέλα που μας έπιασε με το τσιμέντο. Ελπίζω αυτό το ταπεινό σπιτάκι να υποδεχτεί και τον επόμενο αιώνα.

ΑΘΑΝΑΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

2011-02-07T18:03:00.003+02:00

«Φονεύτηκαν και μερικοί λόγω προσωπικής έχθρας, και άλλοι γιατί είχαν δανείσει χρήματα και τους φόνευαν οι οφειλέτες τους. Διαπράχθηκαν παντός είδους φόνοι και τίποτα δεν παραλήφτηκε που να μη γίνει και ακόμα περισσότερα από όσα γίνονται σε τέτοιες περιστάσεις.

Γιατί και πατέρες φόνευαν τα παιδιά τους και από τα ιερά απομακρύνονταν δια της βίας οι ικέτες και φονεύονταν πλησίον σε αυτά. Και μερικοί άλλοι κλείστηκαν με περιφερειακό τοίχος στο ιερό του Διονύσου και εκεί πέθαναν.

Τόσο σκληρά μορφή έλαβε ο εμφύλιος πόλεμος και φάνηκε ακόμα σκληρότερος γιατί ήταν ο πρώτος εμφύλιος πόλεμος που έγινε μεταξύ Ελλήνων, καθόσον αργότερα ολόκληρος σχεδόν η Ελλάδα περιήλθε σε εμφύλιους πολέμους λόγω κομματικών διαφορών, ώστε σε κάθε πόλη οι αρχηγοί των δημοκρατικών καλούσαν σε βοήθεια τους Αθηναίους και οι ολιγαρχικοί τους Λακεδαιμόνιους. ………

Και ένεκα των εμφυλίων πολέμων επήλθαν στις πόλεις πολλές και μεγάλες συμφορές, πράγμα που γίνεται και θα γίνεται πάντοτε, εφόσον η ανθρώπινη φύση παραμένει η ίδια………..

Έγιναν λοιπόν εμφύλιοι πόλεμοι στις πόλεις, και όπου καθυστερούσαν να εκραγούν, εκεί κατά την γνώμη μου, γινόταν λόγω της πείρας που είχαν αποκτήσει από προηγηθέντες άλλους εμφυλίους πολέμους, έγιναν πολύ εφευρετικότεροι και τελειοποίησαν και τους τρόπους της επίθεσης κατά των αντιπάλων και τις επιβαλλόμενες παράδοξες τιμωρίες.

Οι άνθρωποι άλλαξαν την συνηθισμένη σημασία των λέξεων και τους έδωσαν όχι την πραγματική αλλά την κατά την γνώμη τους συμφέρουσα. Η ασυλλόγιστη τόλμη π.χ. θεωρείτο ανδρεία υπέρ των ομοϊδεατών, ενώ η προβλεπτική διστακτικότητα θεωρείτο εύσχημος δειλία. Η σωφροσύνη θεωρείτο πρόσχημα ανανδρίας και η σύνεση για κάθε τι θεωρείτο τέλεια ανανδρία. …….. Όποιος φαινόταν σκληρός κατά των εχθρών του ήταν άξιος εμπιστοσύνης, ενώ όποιος πρόβαλε αντιρρήσεις θεωρείτο ύποπτος. ……

Αλλά και η συγγένεια θεωρείτο κατώτερος δεσμός σε σύγκριση προς τον κομματικό, επειδή καθένας ήταν προθυμότερος να τολμήσει οτιδήποτε και απροφάσιστα υπέρ των ομοφρόνων του, γιατί αυτές οι κομματικές ενώσεις δεν δημιουργούντο βάσει των νόμων προς αλληλοβοήθεια των μελών, αλλά παρά των κειμένων νόμων προς επιδίωξη αθέμιτων κερδών. Την εμπιστοσύνη μεταξύ τους την στήριζαν όχι στον θείο νόμο και τους όρκους αλλά στην κοινή παρανομία για κάποιο ζήτημα.»

Αυτά λοιπόν έγραφε ο Θουκυδίδης σχεδόν 2.400 χρόνια πριν με αφορμή τον εμφύλιο πόλεμο στην Κέρκυρα, λες και δεν πέρασε μια ημέρα! Καταπληκτικός λαός λοιπόν ο Ελληνικός και ακόμα καταπληκτικότεροι οι άρχοντές μας. Πως είναι δυνατό να αλλάξουμε την νοοτροπία των αρχόντων όταν δεν την αλλάζουμε εμείς οι ίδιοι ή και δεν θέλουμε να την αλλάξουμε!

Ποιος φταίει τελικά, εμείς που διαφθείρουμε τους άρχοντές μας (κατά τον κ. Πάγκαλο), ή αυτοί, οι άρχοντες δηλαδή, που μας διαφθείρουν όπως ισχυριζόμαστε εμείς;
Αλήθεια από πού πρέπει να γίνει η αρχή, ποιος θα σπάσει πρώτος αυτόν τον φαύλο κύκλο, ποιος θα κάνει την αρχή;

Αυτοί λοιπόν, οι άρχοντές μας δηλαδή, κοροϊδεύουν εμάς και εμείς, δηλαδή ο λαός, επιλέγουμε αυτούς που θέλουμε να μας κοροϊδεύουν και όλοι μαζί κοροϊδεύουμε, συγνώμη κοροϊδεύαμε ήθελα να γράψω, τους Ευρωπαίους.

Αυτά μέχρι τώρα και από εδώ και πέρα τι;

Τέρμα οι πλαστικές κάρτες, τέρμα τα εορτοδάνεια, τέρμα τα Χριστουγεννιάτικα δώρα, τέρμα το κάπνισμα, τέρμα τα φακελάκια, τέρμα οι συλλογικές συμβάσεις, τέρμα η αυθαιρεσία των συνδικαλιστών, τέρμα ο πλουτισμός των αρχόντων μας.

Μα τι λέω ο τρελός! Τόσο πολύ με κτύπησε το αλσχάϊμερ; Υπάρχει άνθρωπος να μας βάλει σε τάξη; Εμείς είμαστε ικανοί να διαφθείρουμε το σύνολο των Ευρωπαίων. Δεν βλέπετε τι κάναμε στην Ζήμενς, τους παρασύραμε τους διαφθείραμε και στο τέλος τους εκθέσαμε.

Όχι φίλοι μου δεν υπάρχει φόβος να αλλάξουμε, οι έχοντες και κατέχοντες θα διαμαρτύρονται για όσα μπορεί ή φοβούνται ότι θα χάσουν και θα αυξάνουν τον πλούτο τους και οι άλλοι οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι, οι χαμηλόμισθοι θα εξακολουθούν να επιλέγουν με δημοκρατικές διαδικασίες τους διαφθορείς τους. Τα δε ΜΜΕ θα παίζουν με όλους κατά το δοκούν.

Εδώ και καιρό αφενός λόγω έλλειψης κεφιού αλλά και λόγω έλλειψης χρόνου είχα απομακρυνθεί από το blog αλλά και από τα blog των φίλων. Ξαναβρήκα όμως το κέφι μου διαβάζοντας τους αρχαίους μας συγγραφείς. Αφού λοιπόν φίλοι μου υπάρχουμε ακόμα μετά από τόσες χιλιάδες χρόνια με αυτά που κάναμε και κάνουμε θα πει ότι ο Έλληνας θα επιβιώσει μαζί με την κατσαρίδα ως το τέλος του κόσμου, όποτε και αν έρθει.

ΥΓ. Η φωτογραφία είναι από το μουσείο στο Δίον. Πρόκειται για υδραυλίδα κατά τους αρχαίους, ή εκκλησιαστικό όργανο για τους σημερινούς. Είναι του 1π.Χ αιώνα

ΘΑ ΠΡΟΚΑΝΟΥΜΕ;

2010-06-02T18:12:00.003+03:00

Το ξέρω έλειψα πολύ καιρό από το Blog μου αλλά και από τα Blog των φίλων. Δεν ήθελα όμως να επικοινωνήσω με κανέναν ούτε και με τον εαυτό μου, ήθελα να μην ακούω και να μη βλέπω απολύτως τίποτα, ακόμα και αυτό το ποτήρι που πάντα το έβλεπα μισογεμάτο, είχα αρχίσει να το βλέπω μισοάδειο και γι’ αυτό έκανα πως δεν το έβλεπα.
Όμως δεν πάει άλλο, πρέπει να βρω τον παλιό μου εαυτό. Όχι μη νομίσετε ότι όλη αυτή η αρνητική ενέργεια έχει να κάνει με εμένα προσωπικά, δεν έχω τέτοια προβλήματα. Άλλωστε υποστηρίζω ότι έγινα 1,88 μέτρα ύψος τρώγοντας πλιγούρι και μπομπότα.
Παρ’ όλες τις οικονομικές δυσκολίες πέρασα ωραία χρόνια, ήταν η εποχή που οι οικογένειες ήταν κοντά πολύ κοντά. Υπέφερε ένας υπέφεραν όλοι, έπρεπε να βρεθεί λύση όποιο και να ήταν το πρόβλημα.
Δεν χρειαζόντουσαν και πολλά, μαζευόμασταν σε κάποιο σπίτι και έφερνε ο καθένας τη δική του συμμετοχή στο φαγητό. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν το κέφι και η καλή παρέα και υπήρχαν και τα δύο.
Δεν μας χρειαζόντουσαν τα κινητά. Δεν απομονωνόμασταν ο καθένας σε μια γωνιά παίζοντας με το κινητό του ή το laptop. Η μόνη απομόνωση είχε να κάνει με κανένα φιλάκι που θέλαμε να κλέψουμε από την καλή μας. Όλα με το σταγονόμετρο, γι’ αυτό και η αξία τους.
Και τώρα τι γίνεται με τα παιδιά και τα εγγόνια μας; Πως θα μπορέσουν να προσαρμοστούν στη σημερινή ή μάλλον στην αυριανή πραγματικότητα; Πως θα καταλάβουν ότι δεν είναι ανάγκη να πάνε σε μπαράκι και να πληρώσουν 4 και 5 ευρώ για τον φρεντετσίνο (έτσι γράφεται;) αλλά θα μπορούσαν να το φτιάξουν στο σπίτι με μισό ευρώ και να συναντηθούν με τους φίλους φέρνοντας ο καθένας τον δικό του.
Πως θα τα πείσουμε ότι τα σινιέ ρούχα δεν είναι το παν; Δεν λέω να φορέσουν μπαλωμένα ρούχα όπως εμείς, αλλά όχι και αυτή η υπερβολή να αγοράζουν επώνυμα φθαρμένα τζιν στην τριπλάσια τιμή από αυτή που κάνει ένα κανονικό τζιν.
Μήπως τελικά η ευθύνη για όλα αυτά που συμβαίνουν εδώ και κάποια χρόνια είναι δική μας και όχι κάποιων άλλων, με τον υπερκαταναλωτισμό και την ευδαιμονία που μας έχει καταλάβει και την έχουμε μεταδώσει και στα παιδιά μας;
Γιατί θα πρέπει να τους κάνουμε πλύση εγκεφάλου και να πιστεύουν ότι μόνο με διπλώματα και ντοκτορά θα προοδεύσουν στη ζωή τους; Και φυσικά να απαιτούν να καταξοδεύονται οι οικογένειες τους σε φροντιστήρια προκειμένου να πετύχουν σε κάποια σχολή και να πάρουν πτυχίο που δεν τους εξασφαλίζει τίποτα; Γιατί θα πρέπει να τα κάνουμε να πιστέψουν ότι όποια χειρονακτική εργασία (πλην του να πιέζουν τα πλήκτρα ενός PC, σαν επιστήμονες όμως, όχι σαν γραμματείς) είναι ντροπή;
Χαίρομαι τους γείτονες μου Αλβανούς που τους βλέπω να πηγαίνουν τα παιδιά τους πρωί πρωί στο σχολείο και στη συνέχεια να πηγαίνουν στη δουλειά τους. Δύο δουλειές ο άνδρας, καθαρίστρια η γυναίκα του και ποτέ τα 10 χρόνια που τους γνωρίζω δεν έμειναν χωρίς εργασία. Ότι κάνουμε και εμείς εκτός Ελλάδας, όχι όμως εδώ. Και μετά μας φταίνε οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι, οι γιατροί και οι εφοριακοί που λαδώνονται και ποτέ εμείς. Αυτοί απλά εκμεταλλεύονται την κουτοπονηριά μας.
Εμείς είμαστε η πηγή του κακού και όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε τόσο το καλύτερο.
Και όταν γράφω εμείς, σαφώς και δεν εννοώ τους ανθρώπους που με το ζόρι καταφέρνουν να θρέψουν την οικογένειά τους και να τους διατηρήσουν κάτω από μία στέγη. Υπάρχουμε εμείς οι υπόλοιποι που ζούμε λες και θα είναι η τελευταία ημέρα πάνω σε αυτή τη γη. Σπαταλάμε ασύστολα αδιαφορώντας αν ο διπλανός μας μπορεί να ζήσει αξιοπρεπώς, για να μη πω ότι χαιρόμαστε ή αισθανόμαστε τυχεροί που υπάρχουν αυτοί οι δυστυχείς για να μπορεί να φαίνεται η διαφορά. Ναι σαφώς και περισσεύει η υποκρισία και αλαζονεία, εμείς να είμαστε καλά και ας υποφέρουν οι άλλοι.
Φοβάμαι όμως πως τα ψέματα τελειώνουν σύντομα, τουλάχιστον για μια μεγάλη μερίδα του λαού μας. Θα γίνουμε για τους υπόλοιπους ευρωπαϊκούς λαούς ότι ήταν μέχρι σήμερα οι λαοί τις Αφρικής και τις Ασίας για εμάς. Θα δουλεύουμε για ένα κομμάτι ψωμί για να μπορούν οι ευρωπαίοι να περνούν φθηνές διακοπές στην χώρα μας. Που ξέρετε μπορεί να μας έρχονται και οι οπαδοί του κόμματος παιδεραστίας της Ολλανδίας όπως πηγαίνουν κάποιοι δικοί μας στην Ταϊλάνδη.
Θα μου πείτε, τι σου ήρθε και τα βλέπεις όλα μαύρα. Όχι δεν τα βλέπω όλα μαύρα αλλά μάλλον προβλέπω τι θα μας έρθει αν δεν βάλουμε μυαλό και δεν αλλάξουμε συμπεριφορές. Και το κυριότερο αν οι ιθύνοντες δεν αντιληφθούν ότι όντως έχουμε αλλάξει και δεν ανεχόμαστε πλέον τις δικές τους συμπεριφορές.
Πως είναι δυνατόν να υπάρχει υπουργός που να μην γνωρίζει τι υπογράφει, πως είναι δυνατόν να υπάρχουν βουλευτές που να ψηφίζουν και αυτοί χωρίς να διαβάζουν τι έχει υπογράψει ο υπουργός τους, γιατί δήθεν πρέπει να τηρηθεί η κομματική πειθαρχία;
Και δεν φτάνει αυτό, αλλά μου βγαίνει και με γεμίζει στα ψέματα και το χειρότερο οι οπαδοί προσπαθούν να τον δικαιολογήσουν.
Πες τε μου κύριε υπουργέ, τι ακριβώς συμβαίνει; Υπογράψατε χωρίς να δείτε τι υπογράψατε και ότι μας λέτε στην τηλεόραση κοιτώντας μας στα μάτια, τα λέτε μη γνωρίζοντας τι έχετε υπογράψει, η μήπως ξέρατε τι είχατε υπογράψει και δεν τολμούσατε να μας το πείτε.
Δεν σας κρύβω ότι θα προτιμήσω το δεύτερο, αλλά θέλω να έχετε το θάρρος να μου το πείτε και δεν είμαι από αυτούς που θα σας πω να παραιτηθείτε αλλά θα σας πω να έχετε πάντα το θάρρος να λέτε την αλήθεια στον ελληνικό λαό όσο πικρή και αν είναι, γιατί θα ξέρω ότι ένας τουλάχιστον υπουργός αυτής της κυβέρνησης που καθ’ ομολογία πολλών δουλεύει και πάσχει, ξέρει τι κάνει.
Μην επαναλαμβάνετε τα λάθη των προηγούμενων, γι’ αυτό άλλωστε τους πετάξαμε έξω.
Ναι κύριε Λοβέρδο σε εσάς απευθύνομαι.

ΕΝΑ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟ ΓΡΑΜΜΑ

2009-12-10T15:54:00.001+02:00

Φίλοι μου είμαι ασυγχώρητος, αδιόρθωτος αλλά έχω πάντα μια δικαιολογία, δεν μου φτάνει ο χρόνος μου. Κοιμάμαι λίγο, δουλεύω πολύ, διασκεδάζω καθόλου. Δεν σας ξεχνώ όμως απλά μπαίνω αργά και που στο blogging.
Έφτασαν όμως οι γιορτές και δεν μου πάει η καρδιά να μην σας στείλω τις ευχές μου για να περάσετε καλά και να μας βρει όλους ο καινούργιος χρόνος με υγεία.
Με τις ευχές μου όμως θα βάλω και ένα απόσπασμα από ένα γράμμα που έπεσε στην κυριολεξία στα χέρια μου. Δεν ξέρω πότε, από ποιόν και για ποια γράφτηκε, όμως δεν με άφησε ασυγκίνητο και γι’ αυτό θέλω να το μοιραστώ μαζί σας. Το βρήκα μέσα σε ένα παλιό μυθιστόρημα που αγόρασα από έναν πλανόδιο.
Θα γράφω μόνο δυο τρία αποσπάσματα γιατί είναι πολύ μεγάλο. Μάλλον πρέπει να είναι κάτι σαν ημερολόγιο και το γράψιμο του πρέπει να κράτησε κάποιο διάστημα.
«…….δεν ξέρεις πόσο μου στοίχισε αυτός ο χωρισμός πιο πολύ όμως μου κόστισε ο τρόπος που διάλεξες να μου τον αναγγείλεις, ίσως όμως να το άξιζα. Σε έπαιρνα δεδομένη όπως τον αέρα που αναπνέω. Ποτέ δεν είχα καταλάβει ότι κάθε ανάσα που παίρνω με διατηρεί στη ζωή, το είχα δεδομένο ότι πάντα θα υπάρχει αέρας γύρω μου, πάντα θα παίρνω ανάσες βαθιές. Ώσπου ήρθε η ημέρα να μείνω για λίγα δευτερόλεπτα (εμένα μου φάνηκαν ώρες) χωρίς αυτόν, τότε που με κλώτσησε στο στήθος το άλογό μου, θυμάσαι; Τότε μου είχε κοπή η αναπνοή νόμιζα ότι είχα πεθάνει, ένα περίεργο συναίσθημα. Δεν μπορούσα να αναπνεύσω, δεν πονούσα, όμως δεν ανέπνεα, καταλάβαινα όλα που γίνονταν γύρω μου με απόλυτη καθαρότητα, και ήξερα, νόμιζα ότι είχα πεθάνει, δεν με ένοιαζε όμως δεν ξέρω γιατί. Ίσως έτσι είναι και το τέλος, μας καταλαμβάνει μια απόλυτη ηρεμία. Τι απόλαυση ήταν όμως μόλις μπόρεσα να πάρω την πρώτη μου ανάσα, και ας ήταν ανείπωτος ο πόνος. Ζούσα και ήθελα να ζήσω.
Έτσι και τώρα δεν μπορώ να αναπνεύσω μου έκλεψες τον αέρα με τον χειρότερο τρόπο, δεν μου το είπες μου πέταξες ένα χαρτί, γιατί; Θα μπορούσες να μου το πεις θα μπορούσες να με βρίσεις αλλά όχι αυτό. Μισόλογα σε τρίτα πρόσωπα για να τα ακούσω, ναι τα άκουσα αυτό άλλωστε ήθελες, να μάθω ότι θα φύγεις μαζί του.
Και όταν την επομένη θέλησα να σου μιλήσω, θέλησα να σου ευχηθώ για την γιορτή σου, με σκότωσες με μια σου λέξη. Ίσως δεν το κατάλαβες, ίσως όμως και να ήθελες να με συντρίψεις και το πέτυχες. Δεν έχω ανάσα δεν υπάρχει αέρας γύρω μου…...»
«……περπατώ μονάχος μέσα στο σκοτάδι είμαι κοντά στο σπίτι σου, φοβάμαι μη με δεις δεν θα άντεχα ξανά το βλέμμα εκείνο όταν σου επέστρεψα κάτι δικό σου…»
«…..μοναχός μέσα στη θεομηνία, με κτυπά αλύπητα ο αέρας στο πρόσωπο, δεν με νοιάζει όμως, αντίθετα είναι σα βάλσαμο της ψυχής μου, θέλω να τον αισθάνομαι να ξέρω ότι υπάρχει……»
«…ξαναπέρασα, δεν ξέρω πλέον πόσες φορές έχω περάσει, όμως τα παράθυρά σου είναι κλειστά, κλειστή και η ψυχή μου μέσα στο σκοτάδι…...»
«…….σήμερα αισθάνομαι καλύτερα, μπορώ να παίρνω βαθιές ανάσες, πόσο μου είχε λείψει αυτός ο ζωογόνος αέρας που όλοι παίρνουμε για δεδομένο. Σήμερα άκουσα το γέλιο σου, κρυστάλλινο χαρούμενο και ας ήσουν με εκείνον και όχι μαζί μου. Τώρα ξέρω ότι είσαι ευτυχισμένη κοντά του. Όλον αυτόν τον καιρό φοβόμουν ότι δεν είχες βρει την ευτυχία που τόσο την αξίζεις.
Είχα αφήσει το μόνιππο μακριά από το σπίτι σου, όπως κάνω εδώ και καιρό, και έρχομαι κοντά στο παράθυρο σαν κλέφτης ελπίζοντας να ακούσω να μάθω ότι είσαι ευτυχισμένη. Σήμερα ήταν θείο δώρο, σε ξανάφερνα στο νου μου όπως ήμασταν παλιά με εκείνο το χαμόγελο που γέμιζε φως την ζωή μου….»
Φίλοι μου δεν θα αντιγράψω άλλο από αυτό το γράμμα, ίσως το κάνω άλλη φορά. Όμως θα πρέπει να ήταν μεγάλος ο πόνος του, δεν υπάρχει τέλος στο γράμμα αυτό για να σας το πω.
Μένω όμως με την απορία αν θα το διάβασε εκείνη. Μπορεί και ναι, μπορεί το βιβλίο αυτό που αγόρασα από τον πλανόδιο και που μέσα είχε το γράμμα να ήταν δικό της.
Φίλοι μου να είστε καλά και να ξέρετε ότι υπάρχει γύρω μας αέρας και ας μην τον αντιλαμβανόμαστε. Ας τον προσέχουμε λοιπόν για να τον έχουμε, γιατί αν χαθεί δεν θα ξανάρθει και αν ξανάρθει δεν θα είναι το ίδιο.

ΜΑΘΗΜΑ ΑΓΑΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΙΚΡΟΥΣ ΜΑΣ ΦΙΛΟΥΣ

2009-10-26T17:15:00.003+02:00

Φίλοι μου ετοίμαζα μια ανάρτηση με κάτι επίκαιρο, όμως βρήκα στο e-mail μου κάτι που όταν το διάβασα με συγκλόνισε. Δεν ξέρω αν φταίει η ηλικία μου και συγκινούμαι τόσο εύκολα αλλά νομίζω ότι θα αφήσει λίγους ανθρώπους ασυγκίνητους.
Δεν άλλαξα ούτε μια λέξη το βάζω όπως μου το έστειλε ο φίλος μου Αστερίων.
Προσθέτω μόνο ένα τριαντάφυλλο από τον κήπο μου μετά από την βροχή.

Έχεις δύο επιλογές..
Τι θα έκανες εσύ; Θα διάλεγες, σίγουρα...
Μην κοιτάξεις για κάτι αστείο σ' αυτό το κείμενο, δεν υπάρχει, μα διάβασε το.
Η ερώτηση είναι: Θα έκανες την ίδια επιλογή;
Σε ένα δείπνο, για φιλανθρωπικό σκοπό, ενός σχολείου για παιδιά με ειδικές ανάγκες, ο πατέρας ενός αυτιστικού παιδιού διηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που δεν θα την ξεχάσει κανείς από όσους την άκουσαν εκείνη τη μέρα.
Μετά την τελετή, έκανε μια ερώτηση:
"Όταν η φύση δεν παρεμποδίζεται από εξωτερικές επιρροές, όλα γίνονται τέλεια. Ακόμα ο γιος μου, ο Shay, δεν μπορεί να μάθει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά . Δεν μπορεί να καταλάβει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Πού είναι η φυσική τάξη των πραγμάτων στο γιο μου;"
Όλοι στην αίθουσα αναρωτιόνταν σιωπηλά και γεμάτοι απορία.
Ο πατέρας συνέχισε.
"Όταν ένα παιδί σαν τον Shay που είναι πνευματικά ανάπηρο, έρχεται στη ζωή, η ευκαιρία να καταλάβεις την αληθινή ανθρώπινη φύση είναι, το πώς οι υπόλοιποι άνθρωποι θα συμπεριφερθούν σ' αυτό το παιδί."
Και αφηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που θα σας παρακαλέσω θερμά να διαβάσετε μέχρι το τέλος της..
Ο Shay κι εγώ, περάσαμε έξω από ένα πάρκο, όπου κάποια αγόρια που γνώριζαν τον Shay, έπαιζαν μπέιζμπολ.
Ο Shay με ρώτησε, "μπαμπά, νομίζεις ότι θα μ' αφήσουν να παίξω μαζί τους;"
Εγώ ήξερα ότι τα περισσότερα αγόρια, δεν θα ήθελαν κάποιον σαν τον Shay στην ομάδα τους.
Μα ήξερα, και καταλάβαινα σαν πατέρας, ότι αν του δινόταν η ευκαιρία να παίξει, θα του έδινε πολύ μεγάλη χαρά και επίσης ένα αναγκαίο αίσθημα ένταξης, μαζί με κάποια εμπιστοσύνη που θα γινόταν από δεκτός από τα άλλα παιδιά, παρά την αναπηρία του.
Πλησίασα λοιπόν ένα από τα παιδιά, και το ρώτησα χωρίς βέβαια να περιμένω και πολλά, αν ο Shay θα μπορούσε να παίξει μαζί τους.
Το αγόρι κοίταξε γύρω του σαν να ζητούσε κάποια υποστήριξη, μα στο τέλος απάντησε, "χάνουμε έξι γύρους, και το παιχνίδι είναι στον όγδοο γύρο. Γιατί όχι, μπορεί να παίξει στην δική μας ομάδα, και θα προσπαθήσουμε να τον βάλουμε να παίξει στον επόμενο γύρο, να αποκρούσει τις βολές αν το θέλει.
Ο Shay πήγε με δυσκολία μέχρι τον πάγκο της ομάδας, για να φορέσει την μπλούζα της ομάδος. Τον παρακολουθούσα με μάτια δακρυσμένα και μια θέρμη στην καρδιά μου.
Τα αγόρια της ομάδας, είδαν την χαρά μου, που τον αποδέχτηκαν στην ομάδα τους.
Στο τέλος του όγδοου γύρου, η ομάδα του Shay νικούσε μερικούς πόντους, αλλά ήταν ακόμη πίσω τρεις πόντους για να κερδίσουν τον γύρο.
Στην αρχή του ένατου γύρου, ο Shay έβαλε το γάντι και έπαιξε δεξιά στο γήπεδο.
Αν και οι μπαλιές δεν ήρθαν προς την κατεύθυνσή του, έδειχνε ενθουσιασμένος, δείχνοντας την χαρά του, και μόνο που βρισκόταν εκεί, χτυπώντας όλο χαρά τα χεράκια του.
Το χαμόγελό του ήταν από το ένα αυτί στο άλλο, όταν με κοίταζε που τον χαιρετούσα από την εξέδρα.
Προς το τέλος του ένατου γύρου, η ομάδα του Shay πήρε κι άλλους πόντους.
Με δύο παίκτες έξω, και τρεις έξω από την βάση, οι πιθανότητες να κερδίσει γύρους, ήταν κοντά στην βάση, και ο Shay καθορίστηκε σαν ο επόμενος για να αποκρούσει τις βολές.
Σ' αυτό το κρίσιμο σημείο, αναρωτήθηκα αν θα αφήσουν τον Shay να δοκιμάσει να αποκρούσει, και να χάσουν τις πιθανότητες να κερδίσουν το παιχνίδι.
Για μεγάλη μου έκπληξη, τον άφησαν!
Όλοι γνωρίζανε ότι ήταν αδύνατον να χτυπήσει ο Shay την μπάλα, τη στιγμή που δεν ξέρει καν, πώς να κρατήσει κατάλληλα το ρόπαλο, πόσο μάλλον να στοχεύσει την μπάλα.
Εντούτοις, ο Shay πήρε θέση.
Ο αντίπαλος παίχτης, που πετάει την μπάλα, αναγνώρισε ότι η ομάδα του Shay έβαλε την νίκη του παιχνιδιού σε δεύτερη μοίρα, για να δώσουν την ευκαιρία στο παιδί αυτό, να χαρεί αυτήν τη στιγμή, γι αυτό και ήρθε πιο κοντά, προσπαθώντας να τον βοηθήσει να τα καταφέρει ρίχνοντας την μπάλα απαλά στον Shay.
Στην πρώτη προσπάθεια, ο Shay κούνησε αδέξια το ρόπαλο και αστόχησε.
Ο αντίπαλος παίκτης, ήρθε ακόμη πιο κοντά του λίγα βήματα, για να του πετάξει ακόμη πιο απαλά την μπάλα. Ο Shay κούνησε πάλι αδέξια το ρόπαλο, μα αυτή τη φορά βρήκε τυχαία την μπάλα, στέλνοντας την πολύ κοντά, και μάλιστα σε έναν αντίπαλο.
Το παιχνίδι τώρα, κανονικά θα είχε τελειώσει.
Ο αντίπαλος όμως, σήκωσε την μπάλα, και, ενώ θα μπορούσε να την πετάξει στην πρώτη βάση, βγάζοντας τον Shay έξω από το παιχνίδι, πέταξε επίτηδες την μπάλα πολύ ψηλά, πάνω από το κεφάλι του συμπαίκτη του, και μακριά κι από τους άλλους συμπαίκτες του.

Όλοι στις εξέδρες, και από τις δύο ομάδες, άρχισαν να φωνάζουν, "Shay τρέξε στην πρώτη βάση, τρέξε, τρέξε..."
Ποτέ στη ζωή του ο Shay δεν έτρεξε τόσο μακριά, μα έφτασε στην πρώτη βάση γεμάτος ενθουσιασμό και με ορθάνοιχτα από χαρά μάτια, κοιτώντας γύρω του απορημένα και σαστισμένα, να καταλάβει τι άλλο πρέπει τώρα να κάνει...
Η εξέδρα συνέχισε τότε, "Shay, τρέξε στη δεύτερη βάση, Shay τρέξε...τρέξε.."
Με την ανάσα κομμένη και άτσαλα, έτρεξε προς τη δεύτερη βάση. Μέχρι όμως να φτάσει ο Shay στη δεύτερη βάση, ο δεξιός αντίπαλος είχε ήδη πιάσει την μπάλα.
Ήταν ο μικρότερος της αντίπαλης ομάδας, και είχε πλέον όλη την ευκαιρία, να γίνει ο ήρωας της ομάδας του.
Θα μπορούσε να πετάξει την μπάλα στον συμπαίκτη της δεύτερης βάσης, όπου θα έβγαζε έξω τον Shay, μα κατάλαβε τις προθέσεις του συμπαίκτη του που έριχνε τις βολές, και την έριξε ψηλά, προς τον συμπαίκτη της τρίτης βάσης.
Ο Shay έτρεξε προς την τρίτη βάση σαν ξετρελαμένος, καθώς οι παίκτες της ομάδας του έτρεξαν κι εκείνοι προς τη βάση.
Όλοι φωνάζαμε, "Shay, Shay, Shay!!!"
Ο Shay έφτασε στην τρίτη βάση, αλά με την κρυφή βοήθεια του αντίπαλου παίχτη της τρίτης βάσης, ο οποίος σταμάτησε να τρέχει να προλάβει την μπάλα, για να δείξει στον Shay την σωστή κατεύθυνση, το πού ήταν η τρίτη βάση, λέγοντάς του "από 'δώ,! από 'δώ Shay.."
Καθώς ο Shay πέρασε από την τρίτη, τα αγόρια και τ ων δύο ομάδων και οι θεατές στις εξέδρες, ξεσηκώθηκαν φωνάζοντας "Shay, τρέξε στη βάση ένα τώρα, τρέξε στη βάση ένα.."
Ο Shay έφτασε στη βάση, πάτησε στον βατήρα, κερδίζοντας το παιχνίδι, και όλοι τον ζητωκραύγασαν σαν τον ήρωα, που βοήθησε να νικήσει η ομάδα.
Εκείνη την ημέρα, συνέχισε με δάκρυα ο πατέρας, τα αγόρια και από τις δύο ομάδες, και ο κόσμος στις εξέδρες, βοήθησαν να φέρουν ένα κομμάτι αληθινής αγάπης και ανθρωπιάς σ' αυτόν τον κόσμο, να δώσουν χαρά σε μια ψυχούλα, που τόσο την λαχταρούσε και που τόσο την είχε ανάγκη.
Ο Shay δεν τα κατάφερε μέχρι το επόμενο καλοκαίρι, πέθανε εκείνο τον χειμώνα, χωρίς όμως να ξεχάσει ποτέ, πώς ήταν ο "ήρωας" που με έκανε τόσο χαρούμενο εκείνη την ημέρα, και την χαρά που έδωσε στην μητέρα του, και που με δάκρυα αγκάλιασε τον μικρό της ήρωα σαν πήγαμε σπίτι.
Και τώρα, κυρίες..., κύριοι...., ο επίλογος.
Υπάρχουν χιλιάδες ανέκδοτα που στέλνονται δια μέσου internet, χωρίς δεύτερη σκέψη.
Μα όταν πρόκειται για ιστορίες που έχουν να κάνουν με επιλογές ζωής, οι άνθρωποι διστάζουν.
Το ακατέργαστο, το χυδαίο, και συχνά άσεμνο, περνάει ελεύθερα μέσω του κυβερνοχώρου, αλλά η δημόσια συζήτηση για την ευπρέπεια, πάρα πολύ συχνά καταστέλλεται, ακόμη και στα σχολεία η και τους εργασιακούς χώρους μας.
Εάν σκέφτεσαι να προωθήσεις αυτό το κείμενο, πιθανότατα θα κάνεις ίσως επιλογή, στα άτομα στα οποία θα το στείλεις.
Θεωρώ προσωπικά πως ανήκω στα άτομα, που πιστεύουν πως μπορούν να κάνουν τη διαφορά.
Όλοι έχουμε χιλιάδες ευκαιρίες στην καθημερινή μας ζωή, να καταλάβουμε την φυσική τάξη των πραγμάτων.
Τόσες πολλές, φαινομενικά τετριμμένες αλληλεπιδράσεις μεταξύ δύο ανθρώπων, μας δίνουν μια επιλογή:
Περνάμε κατά μήκος ενός μικρού σπινθήρα αγάπης και ανθρωπιάς;
ή παραβλέπουμε κάθε ευκαιρία, αφήνοντας αυτόν τον κόσμο ακόμη πιο κρύο;
Ένας σοφός είπε κάποτε, "κάθε κοινωνία κρίνεται, από το πώς μεταχειρίζεται τους πιο αδύναμους ανάμεσά της"
Τώρα έχεις δύο επιλογές για το κείμενο που διάβασες..
Διαγραφή, δηλαδή δεν του δίνεις σημασία, ή..
Προώθηση, δηλαδή, αναδημοσίευσε το...
Να έχεις μια χαρούμενη ημέρα, να έχεις μια "Shay day!"
Κάνε το σωστό, προώθησε το, δώσε μια ακόμη μικρή ελπίδα στο να καλυτερέψει ο κόσμος μας, να γίνει πιο ανθρώπινος, πιο συμπονετικός, πιο αγνός....
...και, χαμογέλα!!! ....μας παρακολουθούν παιδιά.

ΚΑΙ ΟΛΙΓΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

2009-10-07T18:20:00.001+03:00

Φίλοι μου έλειψα και πάλι από το blogging για λίγο καιρό, αλλά αυτή τη φορά υπεύθυνο είναι το internet. Προ ενός μηνός ξαφνικά χάθηκε το Internet και ήταν αδύνατο να συνδεθώ. Τελικά μετά από πολλά αναγκάστηκα να αλλάξω modem και να με και πάλι για να σας ζαλίσω.
Λέω λοιπόν να ασχοληθώ λιγάκι με την ιστορία. Τα βράδια που επέστρεφα από το γραφείο (εκεί σπανίως έμπαινα στα blog) μη έχοντας internet, παρακολουθούσα τα τεκταινόμενα της προεκλογικής περιόδου και ειδικά το θέμα της οικονομίας. Κάτι όμως μου θύμιζαν όλα αυτά, κάτι που το είχα ξαναζήσει ή διαβάσει. Τελικά θυμήθηκα, το είχα διαβάσει, γιατί δεν θα μπορούσα να το είχα ζήσει, εκτός και εάν είχε δουλέψει στην περίπτωσή μου η μετεμψύχωση.
Πάμε λοιπόν πάμε όπως λέει και ο νέος πρωθυπουργός.
Το ξέρατε ότι υπήρχαν τραπεζίτες στην αρχαία Ελλάδα; Εγώ όχι, και όμως υπήρχαν. Κατά τον 4ο π. Χ. αιώνα είχε αναπτυχθεί πραγματικό πιστωτικό σύστημα. Οι τραπεζίτες αντί να δίνουν ρευστό χρήμα, εξέδιδαν πιστωτικές επιστολές, εντολές πληρωμών ή επιταγές. Ο πλούτος μπορούσε να μεταβιβαστεί από τον ένα πελάτη στον άλλο με απλά έγγραφα στα βιβλία των τραπεζιτών (Gustave Glotz (1862-1935) Ιστορία της Ελλάδας). Μερικοί τραπεζίτες όπως ο πρώην σκλάβος Πασίων λόγω της τιμιότητάς του απέκτησε τόση υπόληψη ώστε τα ομόλογά του ήταν αποδεκτά σε ολόκληρο τον ελληνικό κόσμο.
Οι χρεοκοπίες όμως ήταν συνηθισμένο φαινόμενο και επίσης ο πανικός ανάγκαζε τις τράπεζες να κλείνουν η μία μετά την άλλη. Υπήρχαν δε σοβαρές καταγγελίες για καταχρήσεις κατά των μεγαλυτέρων τραπεζιτών ο δε κόσμος έτρεφε για τους τραπεζίτες φθόνο και θαυμασμό.
Η μεταβολή από τον ακίνητο στον κινητό πλούτο δημιούργησε τον πυρετό του χρήματος και η ελληνική γλώσσα εφεύρε την λέξη πλεονεξία. Οι νεόπλουτοι έκτιζαν επιδεικτικές κατοικίες, φόρτωναν τις γυναίκες τους με πολύτιμα ρούχα και κοσμήματα, είχαν πολυπληθές υπηρετικό προσωπικό και είχαν την αρχή να προσφέρουν στους προσκεκλημένους τους τα εκλεκτότερα φαγητά και ποτά.
Από την άλλη, τα ημερομίσθια των ελεύθερων εργατών παρέμεναν χαμηλά λόγω του ανταγωνισμού των δούλων.
Και μέσα σε αυτόν τον πλούτο αύξανε η φτώχια, γιατί η ελευθερία ανταλλαγής που επέτρεπε στους ευφυείς να κερδίζουν χρήματα, επέτρεπε στους αφελείς να χάνουν ευχερέστερα τα χρήματά τους. Κάτω από την νέα οικονομία οι φτωχοί ήταν σχετικά φτωχότεροι από την εποχή της δουλοπαροικίας.
Στην Αθηναϊκή πολιτεία τα μέλη μερικών ολιγαρχικών λεσχών, γράφει ο Αριστοτέλης, έδιναν τον επίσημο όρκο «Θα είμαι αντίπαλος του λαού και στο συμβούλιο θα του κάνω όσο κακό μπορώ». Ο δε Ισοκράτης γράφει στο 366 π.Χ. «Οι πλούσιοι έγιναν τόσο αντικοινωνικοί, ώστε όσοι είχαν περιουσία θα προτιμούσαν να την ρίξουν στην θάλασσα παρά να δώσουν βοήθεια στους πτωχούς, ενώ οι πτωχοί θα προτιμούσαν να αρπάξουν τα υπάρχοντα των πλουσίων παρά να βρουν ένα θησαυρό»
Οι πολιτικοί ενέτειναν τις προσπάθειες για ανεύρεση νέων πηγών δημοσίου εισοδήματος. Διπλασίασαν τους έμμεσους φόρους, τους εισαγωγικούς και εξαγωγικούς δασμούς και εισέπρατταν το ένα εκατοστό στην μεταβίβαση της ακινήτου περιουσίας.
Το 355 π.Χ. ο Ανδροτίων διορίστηκε αρχηγός ενός αστυνομικού σώματος το οποίο είχε δικαίωμα να αναζητά τα κρυφά εισοδήματα, να εισπράττει καθυστερημένους φόρους και να φυλακίζει τους φοροφυγάδες. Παραβίαζαν οικίες, εμπορεύματα κατάσχονταν και άνθρωποι κατέληγαν στην φυλακή, αλλά ο πλούτος εξακολουθούσε να κρύβεται ή να εξαφανίζεται (λέτε να υπήρχαν και τότε offshore εταιρείες;)
Μέσα σε όλα αυτά οι άγαμοι και οι εταίρες πολλαπλασιαζόντουσαν και οι ελεύθερες ενώσεις κατακτούσαν έδαφος σε σχέση με τους νόμιμους γάμους. Ο δε περιορισμός της οικογένειας με διάφορες μεθόδους ήταν στην ημερήσια διάταξη, αμβλώσεις ή παιδοκτονία. Ο Αριστοτέλης μάλιστα περιγράφει γλαφυρότατα ότι μερικές γυναίκες προλαμβάνουν την κυοφορία «αλείφοντας το μέρος εκείνο της μήτρας που έπιπτε το σπέρμα, με λάδι κέδρου ή αλοιφή μολύβδου, ή με μοσχολίβανο ανακατεμένο με ελαιόλαδο».
Η πολιτική διαφθορά που ακολούθησε τον θάνατο του Περικλή συνεχίστηκε και τον 4ο αιώνα. Σύμφωνα με τον νόμο η δωροδοκία τιμωρούνταν με θάνατο. Η Περσία δωροδοκούσε με ευχέρεια τους Έλληνες πολιτικούς για να κάνουν πόλεμο εναντίον άλλων ελληνικών πολιτειών ή εναντίων της Μακεδονίας.
Και κοντά σε όλα αυτά είχαμε και τους ρήτορες, οι οποίοι διαιρέθηκαν σε κόμματα και επιδίδονταν σε θορυβώδεις εκστρατείες. Κάθε κόμμα οργάνωνε επιτροπές, εφεύρισκε συνθήματα, διόριζε πράκτορες και συνέλεγε χρήματα. Και εκείνοι που πλήρωναν για όλα αυτά ομολογούσαν ειλικρινώς ότι περίμεναν να αποζημιωθούν στο διπλάσιο. Και όσο η πολιτική γινόταν εμπαθεστέρα τόσο υποχωρούσε ο πατριωτισμός.
Αυτά τα ωραία τα διαβάζω στην Παγκόσμια ιστορία του πολιτισμού του W. Durant. Θα μπορούσα να γράψω πολλά πάρα πολλά, αλλά θα γινόμουνα κουραστικός αν δεν έχω ήδη γίνει. Ίσως με άλλη ευκαιρία να συνεχίσω.
Πάντως μη μου πείτε, οι σημερινοί έλληνες είμαστε ένα πολύ κακό παράδειγμα για τους άλλους λαούς, μέχρι που και οι αρχαίοι μας πρόγονοι μας αντέγραψαν. Είχαν προβλέψει τι θα κάναμε σήμερα και το έκαναν δυόμιση χιλιάδες πριν, πρέπει να είχαν πολύ καλούς μάντεις.
Ξέρετε όσο διαβάζω ιστορία, αυτή την ιστορία που μιλάει και για τον απλό άνθρωπο, όχι του σχολείου, τόσο ανεβαίνει η αισιοδοξία μου, όχι ότι είμαι και απαισιόδοξος αλλά καμιά φορά προβληματίζομαι. Τελικά η χώρα μας και ο λαός μας αλλά και οι άλλοι λαοί τα έχουν περάσει ξανά και ξανά. Ας είμαστε λοιπόν αισιόδοξοι και όπως έλεγε η μάνα μου «ότι είναι χρήμα δεν είναι μπελάς»

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΑΦΑΡΙ ΣΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ

2009-08-27T19:32:00.042+03:00

Όπως έχω γράψει ετοιμαζόμουνα για επαγγελματικό ταξίδι στην Αίγυπτο, χωρίς πολύ όρεξη μετά από τα κουραστικά ταξίδια στην Υεμένη και το Σουδάν. Όμως προέκυψε και δεύτερη δουλειά οπόταν η λύση ήταν μία ο γιος μου στην Αίγυπτο και εγώ στην καινούργια.
Αυτό όμως μου άφησε ελεύθερη όλη την χθεσινή ημέρα. Είχα ακούσει εδώ και πολύ καιρό για το Αττικό Ζωολογικό Πάρκο. Πήρα λοιπόν τις δύο μου εγγονές και την νονά της μικρότερης και πήγαμε στο πάρκο. Απέφυγα την διαδρομή από τα καμένα, δεν αντέχω πλέον να τα βλέπω. Τόσες φορές έχουν καεί και άλλες τόσες τα έχουμε αναδασώσει.
Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα αυτό που είδα. Υπέθετα ότι θα ήταν κάποιος χώρος γεμάτος με κλουβιά ζώων. Οι άνθρωποι που το οργάνωσαν και το δημιούργησαν πρέπει να είχαν μεράκι.
Μείναμε περίπου 4 ώρες και μπορώ να πω ότι δεν είδαμε ούτε τα μισά απ’ ότι υπάρχουν εκεί. Έκανα φυσικά και το λάθος να πάω στις 12 οπόταν πολλά ζώα είχαν αποσυρθεί σε σκιερά μέρη.
Άσχετα όμως με αυτό, η διαδρομή μέσα στο πάρκο ήταν απολαυστική. Δεν θα γράψω περισσότερα και θα αφήσω τις φωτογραφίες να μιλήσουν μόνες τους. Έβαλα λίγες αντιπροσωπευτικές γιατί δεν θα ήταν δυνατόν να βάλω όσες τράβηξα. Σε μερικές έβαλα τα ονόματα των ζώων. Για τον επισκέπτη υπήρχαν επεξηγηματικές ταμπέλες, για οικονομία χώρου όμως θα βάλω μία σαν δείγμα.
Αξίζει πάντως να επισκεφτείτε το πάρκο, αρκεί να προτιμήσετε πρωινές ώρες. Μπορείτε ακόμα να το μετατρέψετε και ολοήμερη εκδρομή

Με κλικ στη φωτογραφία μεγαλώνει

Δυστυχώς δεν μπόρεσα να μην κοιτάξω προς την Πεντέλη, σκέτη απελπισία. Και από μακριά φαίνεται η μαυρίλα, ας είναι καλά η απληστία όλων μας προτιμούμε το δάσος του τσιμέντου από τα καταπράσινα δάση μας.

ΑΚΟΜΑ ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΑΚΙ

2009-08-13T16:09:00.017+03:00

Φίλοι μου εσείς στις διακοπές σας και εγώ στο φούρνο του Σουδάν. Το καλό με αυτά τα ταξίδια είναι ότι κάνω δύο τρία τεστ κοπώσεως τη φορά και με πληρώνουν κιόλας.
Ας αρχίσω όμως από την αρχή την περασμένη Πέμπτη μας ειδοποίησαν ότι έπρεπε να φύγουμε για το Πορτ Σουδάν την Κυριακή. Μας έμενε μία ημέρα να βγάλουμε άδειες για τα μηχανήματα που θα παίρναμε μαζί μας καθώς και για εμάς τους ιδίους (τον γιό μου και τον γράφοντα). Τα διαδικαστικά τα ανέλαβε ένα κάποιο γραφείο και υποτίθεται τακτοποίησε τα πάντα.
Τελικά αναχωρούμε την Δευτέρα το μεσημέρι αφού χάσαμε το πρωινό αεροπλάνο λόγω έλλειψης όλων των απαραίτητων εγγράφων που θα απαιτούντο για το Σουδάν.
Η διαδρομή μας ήταν Αθήνα, Κάιρο, Χαρτούμ, Πορτ Σουδάν, ρυμουλκό για πλοίο και επιστροφή με ρυμουλκό στο Πορτ Σουδάν, Χαρτούμ, Κωνσταντινούπολη και Αθήνα. Η διάρκεια του ταξιδιού επτά ημέρες, η εργασία που κάναμε έξι ώρες, ναι καλά διαβάζετε 6 ώρες.
Είχε όμως πολύ ενδιαφέρον, άλλωστε μου αρέσει να πηγαίνω σε ξένες χώρες, όχι για τουρισμό, αλλά προτιμώ για εργασία γιατί έτσι ανακατεύομαι με τον ντόπιο κόσμο. Στο ταξίδι αυτό υπήρχε και λίγο γκλαμουριά, όχι ότι το επιδιώξαμε αλλά ο πλοιοκτήτης είναι από τους ανθρώπους που έχει απαιτήσεις από τους συνεργάτες του αλλά τους προσφέρει ότι καλύτερο και μεταξύ αυτών ξενοδοχεία 5 αστέρων.
Το Σουδάν το βρήκα πιο οργανωμένο σε σχέση με την Υεμένη και το ίδιο αν όχι περισσότερο ζεστό. Να σκεφτείτε ότι εργαζόμασταν στον ήλιο με θερμοκρασίες 48 και 50. Στην Υεμένη μπήκαμε και βγήκαμε με τα όργανα που κουβαλούσαμε μαζί μας χωρίς καμία γραφειοκρατική διαδικασία, ενώ στο Σουδάν και κατά την είσοδο και κατά την έξοδο χρειάστηκαν γραφειοκρατικές διαδικασίες που απαίτησαν αρκετό χρόνο. Με αυτόν τον τρόπο όμως ήμουν σίγουρος ότι τα όργανα θα μπορούσαν να ξαναβγούν χωρίς πρόβλημα. Ευτυχώς μας βοήθησε η Ελληνική Πρεσβεία για την επίσπευση εισαγωγής των οργάνων.
Οι κίνδυνοι στο Σουδάν είναι περίπου οι ίδιοι με της Υεμένης. Ειδικά για το Χαρτούμ μας συμβούλεψαν να μην απομακρυνόμαστε από το ξενοδοχείο. Στο Πορτ Σουδάν τα πράγματα ήταν κάπως καλύτερα. Ας μην ξεχνάμε ότι ο πρόεδρός τους έχει επικηρυχτεί από το διεθνές δικαστήριο για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Οι σφαγές στο βορειοδυτικό μέρος της χώρας (Darfur) συνεχίζονται ανηλεώς.
Οι άνθρωποι ήταν γενικά ευγενικοί απέναντί μας, ακόμα και οι τελώνες στο Πορτ Σουδάν μας πρόσφεραν τις καρέκλες τους όσοι ώρα περιμέναμε να εκτελωνιστούν τα όργανα (μιάμιση ώρα). Κάποια στιγμή δε άνοιξαν τα φαγητά τους να φάνε και μας προσκάλεσαν . Φυσικά με νοήματα τους εξηγήσαμε ότι ήμασταν χορτάτοι και ας λιμοκτονούσαμε και διψούσαμε αφάνταστα.
Ένα άλλο παρόμοιο περιστατικό συνέβη και στο ρυμουλκό. Ζητήσαμε καφέ και για απάντηση πήραμε «τώρα είναι ώρα φαγητού, ελάτε να φάτε μαζί μας» Το φαί κάτι σαν χυλός με τρίματα άσπρου τυριού ήταν σε τρεις γαβάθες. Αντί για κουτάλια το έτρωγαν με πίτα που την χρησιμοποιούσαν σαν κουτάλι, και φυσικά τα δάκτυλα μέσα στο χυλό. Εδώ πλέον δεν μπορέσαμε να αρνηθούμε και ακολουθήσαμε. Νοστιμότατο, ήταν λιωμένα φασόλια και διάφορα μπαχαρικά και τυρί κάτι σαν φέτα.
Στο Πορτ Σουδάν τόλμησα και κυκλοφόρησα με τα τρίτροχα ταξί τα TUK TUK όπως τα αποκαλούσαν. Για μία διαδρομή στην αγορά αναμονή και επιστροφή (μία ώρα περίπου) μου πήραν 4 λίρες Σουδανικές, δηλαδή €1,20. Φυσικά όταν επέστρεψα τα άκουσα από τον γιό μου για την απερισκεψία μου.
Εντυπωσιάστηκα από το ύψος των ανδρών και των γυναικών, και ψηλοί αλλά και καλοβαλμένοι. Δεν είχαν καμιά σχέση με τους κατοίκους της Υεμένης, που ήταν μάλλον κοντοί και πολύ αδύνατοι. Δεν τόλμησα να τους τραβήξω φωτογραφία γιατί όταν δεν γνωρίζεις τα ήθη και τα έθιμα καλόν είναι να αποφεύγονται οι φωτογραφίες προσώπων.
Τράβηξα μια κοπελίτσα στο ξενοδοχείο αφού όμως της ζήτησα την άδεια. Δεν ήταν από τις ψηλές και πολύ όμορφες, ήταν όμως καλοβαλμένη.
Οι υπόλοιπες φωτογραφίες είναι από τοπία αλλά λόγω της ανεμοθύελλας δεν είναι πολύ καθαρές.
Αυτά προς το παρόν μέχρι το επόμενο ταξίδι που μάλλον θα γίνει στο Σουέζ την άλλη εβδομάδα. Μέχρι τότε να είσαστε όλοι καλά και να απολαμβάνετε τις διακοπές σας.

Κάιρο. Περίχωρα πλησίον του αεροδρομίου, δυσδιάκριτα λόγω αμμοθύελλας. Πράσινο πουθενά.

Κάιρο. Τρεις απόψεις της κλιματιζόμενης εισόδου του ξενοδοχείο.

Κάιρο. Μη μου πείτε ότι δεν είναι κρεβάτι για τρεις!

Χαρτούμ. Η κοπελιά που γράφω παραπάνω, δεν είναι από τις ψηλές και όμορφες, είναι όμως γλυκούλα.

Χαρτούμ. Το κρεβάτι μου, δυστυχώς μόνος

Χαρτούμ. Πρωινή κίνηση έξω από το ξενοδοχείο

Χαρτούμ. Το εστιατόριο για πρωινό

Χαρτούμ. Ένα από τα παρακλάδια του Νείλου και η γέφυρα έξω από το ξενοδοχείο μας.

Πορτ Σουδάν. Το ύψος της τουλάχιστο 2 μέτρα, ήταν ψηλότερη από εμένα κατά μισό κεφάλι και είμαι 1,88. Εντυπωσιακό επίσης το φάρδος των πεζοδρομίων.

Πορτ Σουδάν. Το ταξί TUK TUK

Πορτ Σουδάν . Η αναμονή στο τελωνείο
Οι φωτογραφίες δεν είναι ότι καλύτερο αλλά δεν τόλμησα να πάρω μαζί μου αυτή τη φορά την καλή φωτογραφική.
Εάν κάνετε αριστερό κλικ στις φωτογραφίες μεγαλώνουν σε μέγεθος.

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΒΟΗΘΕΙΑ ΑΠΟ ΜΠΛΟΓΚΟΓΙΑΤΡΟΥΣ

2009-07-24T11:14:00.004+03:00

Φίλοι μου έχω ξαναγράψει ότι εργάζομαι πολλές ώρες, συνήθως φεύγω στις 7 το πρωί και επιστρέφω στο σπίτι μου κατά τις 8 το βράδυ. Είναι ευνόητο λοιπόν ότι δεν έχω ή έχω πλημμελή πληροφόρηση για το τι γίνεται στην Ελλάδα και τον κόσμο ολόκληρο γενικά.
Εχθές όμως πήγα το αυτοκίνητο μου για κάτι μικροπροβλήματα και περίμενα στο σαλόνι της αντιπροσωπίας για να το πάρω. Από τις 7:30 μέχρι τις 10:00 άκουγα την πρωινή ενημέρωση από διάφορους τηλεοπτικούς σταθμούς. Δυόμιση ώρες ενημέρωση για τον ιό Ν1Η1. Είδατε έμαθα και τον κωδικό του.
Δεν σας κρύβω ότι άρχισα να πανικοβάλλομαι, δεν είναι δυνατό μπορεί να συμβούν όλα αυτά που περιγράφουν, τι γλύτωσα από την Υεμένη και θα την πάθω στη χώρα μου! Κάτι πρέπει να κάνω, ευτυχώς έχω γρήγορο μυαλό και πήρα τις αποφάσεις μου φεύγοντας από το συνεργείο.
Πρώτα πρώτα πήγα και έκανα ένα πολύ ζεστό μπάνιο με detol. Έψαξα στο Internet και αγόρασα μάσκες για όλο το πρόσωπο με ειδικά φίλτρα για ραδιοβιοχιμικό πόλεμο.

Στη συνέχεια πήγα στη φαρμακοποιό μου για τα εμβόλια. Δεν είχε όμως και μου είπε ότι θα αργήσουν ακόμα. Καλού κακού όμως έκανα (ευτυχώς είχε) ένα αντιτετανικό, ένα διφθερίτιδας και ένα πνευμονόκοκκου.
Φυσικά από την ώρα που αγόρασα την μάσκα την φοράω όποτε βγω από το σπίτι ή το γραφείο μου. Με κοιτάζουν λίγο περίεργα στο δρόμο αλλά ποσώς με νοιάζει. Μόνο όταν πήγα στην τράπεζα είχα ένα μικρό πρόβλημα και εγκλωβίστηκα στην είσοδο σε αυτά τα κλουβιά που έχουν φτιάξει. Δεν μου άνοιγαν με τίποτα, ευτυχώς όμως ήρθε μια διμοιρία ΜΑΤ και τότε με άφησαν. Μου ζήτησαν να την βγάλω αλλά αρνήθηκα και μόνο όταν μου πήραν τα αποτυπώματα και διαπίστωσαν ποιος είμαι με άφησαν ελεύθερο.
Και το κυριότερο να μη ξεχάσω, στο κομπιούτερ μου έχω ένα πολύ καλό προστατευτικό κατά των ιών το Norton, αγόρασα και εγκατέστησα όμως άλλα τρία τα Kaspersky, Panda και F-Secure. Όχι θα αφήσω να πιάσει καμιά ίωση το κομπιούτερ μου και στη συνέχεια να μου την κωλύσει!
Για να είμαι όμως σίγουρος για αυτά που έκανα, τηλεφώνησα στο παθολόγο μου και του είπα όλα τα παραπάνω. Μου είπε ότι δεν είναι ειδικός για την περίπτωσή μου (δεν κατάλαβα τι εννοούσε) και μου έδωσε το όνομα του Διευθυντή μιας νευρολογικής κλινικής. Μετά μετάνιωσε όμως και μου είπε ότι θα τον ενημερώσει ο ίδιος και να ετοιμάσω μερικά ρούχα για να πάρω μαζί μου για εκεί που θα με πάνε. Και πάλι δεν κατάλαβα φίλοι μου. Πάντως αν υπάρχει κάποιος γιατρός blogger θα ήθελα να μου πει μήπως πρέπει να πάρω και άλλα μέτρα. Να είστε καλά όλοι σας και καλό καλοκαίρι.

ΤΟ ΑΣΗΜΙ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΒΡΙΚΟΛΑΚΕΣ ΕΞΟΝΤΩΝΕΙ ΚΑΙ ΜΙΚΡΟΒΙΑ.

2009-07-18T22:59:00.002+03:00

«Δεν δεχόμαστε, σε καμία περίπτωση, ότι μπορεί να μεταδοθούν τα μικρόβια της νέας γρίπης, μέσω της Θείας Κοινωνίας», δήλωσε ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος.
Όπως είπε, τα κοχλιάρια με τα οποία μεταλαμβάνουν οι πιστοί είναι ασημένια και για το λόγο αυτό δεν υπάρχει κίνδυνος μετάδοσης. «Σύμφωνα με επιστημονική γνωμοδότηση, τα μικρόβια, αν υπάρξουν, χάνονται πάνω στο ασήμι», τόνισε.
Πρόσθεσε ακόμη ότι και από την πλευρά της πίστης, η Εκκλησία δεν δέχεται ότι μπορεί να γίνει μετάδοση, λέγοντας πως «είναι σαν να λέμε ότι δεν θα χρησιμοποιήσουμε κουτάλια στα σπίτια και στα εστιατόρια, διότι μπορεί να μεταδοθεί η γρίπη».
Αυτά άκουσα προχθές την ώρα που οδηγούσα και κόντεψα να τρακάρω. Μέχρι τώρα γνώριζα ότι το ασήμι χρησιμοποιείται για την εξόντωση των βρικολάκων, αλλά και για την εξόντωση των μικροβίων!
Πως είναι δυνατόν ένας μορφωμένος άνθρωπος να λέει τέτοια πράγματα! Το έχει δεδομένο ότι σε αυτούς που απευθύνεται είναι άνθρωποι χαμηλού νοητικού επιπέδου; Δεν γνωρίζει ότι τα κουτάλια στα σπίτια (ακόμα και στο πιο φτωχό και ταπεινό) και τα εστιατόρια πλένονται μετά από κάθε χρήση, ενώ της θείας μετάληψης πηγαίνει από στόμα σε στόμα;
Αν μίλαγε μόνο για πίστη και ότι μέρος της Χριστιανικής πίστης είναι και η θεία μετάληψη θα το καταλάβαινα. Αλλά όλα τα άλλα τι τα ήθελε. Με την φόρα που πήρανε θα διαβάσουμε ότι ανακαλύφθηκε εμβόλιο με συστατικά ασημιού που σκοτώνει όλα τα μικρόβια και θεραπεύει όλες τις ασθένειες.
Φίλοι μου ο θεός να με συγχωρέσει αλλά με τέτοιους αντιπροσώπους δεν είναι απορίας άξιο ότι συνεχώς μειώνονται οι πιστοί. Και όταν λέω πιστοί εννοώ ΠΙΣΤΟΙ και όχι κάποιους που απλώς ανάβουν ένα κεράκι και κάνουν τον σταυρό τους σκάβοντας ταυτόχρονα τον λάκκο του διπλανού τους.
Ελπίζω να πίσω τα παιδιά μου να μην πάνε τα εγγόνια μου για μετάληψη και αν αυτό είναι αμαρτία, επάνω μου η αμαρτία. Εκτός, εκτός
Υπάρχει φυσικά και η άλλη εκδοχή, δεν ξέρω αν την έχετε ακούσει. Γίνονται πάρτι στην Βρετανία με γριπιασμένους και υγιείς για να κωλύσουν οι υγιείς τώρα που η γρίπη είναι με ελαφρά συμπτώματα (μέχρι τώρα έχουν κωλύσει 65.000, δεν διευκρινίζουν αν ήταν απόρροια των πάρτι). Λέγεται ότι έγινε και στην Αθήνα ένα τέτοιο πάρτι.
Αυτά τα ολίγα και να έχετε όλοι σας ένα πολύ ωραίο καλοκαίρι. Θα παραμείνω στις επάλξεις γιατί σας πληροφορώ η Αθήνα μας τον Ιούλιο και Αύγουστο είναι απίθανη.
Και επειδή δεν έχω άλλη πρόχειρη φωτογραφία, θα βάλω το τελευταίο μου απόκτημα τον γάτο μου με την φουντωτή ουρά. Όταν περπατάει η ουρά του κουνιέται όπως του σκίουρου. Ελπίζω να μη μου βγει κουνιστός.

ΔΕΝ ΕΛΕΙΨΑ ΚΑΙ ΠΟΛΥ, ΜΟΝΟ ΤΡΕΙΣ ΜΗΝΕΣ

2009-06-21T23:43:00.003+03:00

Φίλοι μου δεν το πιστεύω, μπήκα στο blog μου να δω πότε έβαλα την τελευταία ανάρτηση και έπαθα σοκ. Νόμιζα ότι είχαν περάσει λίγες ημέρες και όμως έχουν περάσει σχεδόν τρεις μήνες.
Με απορρόφησε τόσο πολύ η δουλειά όλο αυτό το διάστημα που δεν είχα καν τον χρόνο να μπω να διαβάσω τις αναρτήσεις σας και τα σχόλια πόσο μάλλον να γράψω.
Είναι όμως δύο ημέρες που ξεκουράζομαι μετά από ένα κοπιώδες ταξίδι και έτσι βρήκα λίγο χρόνο να γράψω κάτι και να σας στείλω και τους χαιρετισμούς μου.
Μόλις επέστρεψα από το Άντεν της Υεμένης όπου είχαμε πάει για δουλειά με τον γιό μου. Ένα απόγευμα μου τηλεφωνεί ο γιός μου και μου λέει, βρες επειγόντως ένα μηχανικό γιατί πρέπει να πάω σε ένα πλοίο που βρίσκεται στην Υεμένη.
Ρωτώ μερικά φιλικά γραφεία που ασχολούνται με την ναυτιλία και παίρνω την ίδια απάντηση από όλους. Πες στον γιό σου να μην πάει δεν υπάρχουν ασφαλείς συνθήκες στην χώρα αυτή. Ακόμα και πληρώματα των πλοίων αποφεύγουμε να τα αλλάζουμε στην Υεμένη.
Τι να κάνω, να τον αφήσω να πάει μόνος δεν γινόταν και έτσι το γέρικο κάστρο μπήκε στο αεροπλάνο και τράβηξε για την Υεμένη. Περιπετειώδες ταξίδι κάτω από βάρβαρες συνθήκες αλλά τουλάχιστον αποζημιώθηκα γνωρίζοντας έστω και για λίγο ένα πολύ μα πάρα πολύ φτωχό λαό που όμως ήταν συνέχεια με το χαμόγελο στα χείλη. Φυσικά έπρεπε να δίνω συνέχεια μπαξίσι αλλά τουλάχιστον μου τα έπαιρναν με το χαμόγελο, όχι σαν και τους δικούς μας που μας τα παίρνουν ανενδοίαστα και σε κάνουν να αισθάνεσαι και ένοχος.
Συνάντησα επίσης και το ελληνικό δαιμόνιο που συναντώ πάντα σε αυτά τα απόμακρα ταξίδια μου. Ένα καταπληκτικό Έλληνα που δημιούργησε μια επιχείρηση με ρυμουλκά, πλωτό γερανό και καταδυτικά συστήματα για μέχρι 800 μέτρα. Με έδρα το Άντεν κινείται μεταξύ Υεμένης, Σομαλίας και ερυθράς θάλασσας.
Δυστυχώς μου έκλεψαν (κάποιος από τους χαμογελαστούς) την φωτογραφική μου και έτσι δεν θα μπορέσω να βάλω φωτογραφίες στην ανάρτησή μου, εκτός από μία που μου έβγαλε ο καπετάνιος του ρυμουλκού κατά την μεταφορά μου από το πλοίο στο ρυμουλκό και μου την έστειλε. Πίσω από το ρυμουλκό φαίνεται το πλεούμενο που θα μας μεταφέρει στην ακτή απόσταση 4 μιλίων ανάμεσα από πλήθος καρχαριών, και στο βάθος είναι η ακταιωρός που μας φύλαγε από πιθανή επίθεση Σομαλών.
Εκείνο που μου έκανε εντύπωση είναι το χόρτο ΚΑΤ που είχαν στο στόμα τους το μεγαλύτερο διάστημα της ημέρας, σχεδόν το σύνολο του πληθυσμού, όπως μου είπαν. Το βάζουν ανάμεσα στα ούλα και το μάγουλο και με αυτό φτιάχνονται, πρέπει να είναι κάτι σαν ναρκωτικό. Πάντως δεν αισθανθήκαμε ούτε στιγμή ότι κινδυνεύουμε από τους κατοίκους, παρ’ όλον που διάβασα ότι οι αντάρτες σιίτες είχαν απαγάγει 9 άτομα οι και έχουν εκτελέσει ορισμένους από αυτούς.
Και τώρα στα δικά μας. Από τη μια το μεταναστευτικό, έγραψε μια πολύ ωραία ανάρτηση ο Νίκιπλος, και από την άλλη στυγερή δολοφονία του αστυφύλακα.
Βλέποντας τους κατοίκους της Υεμένης αλλά και τις ορδές των προσφύγων που καταφτάνουν στην Υεμένη από την Σομαλία, περνώντας τα στενά με πραγματικό κίνδυνο, μπορεί εύκολα να καταλάβει κάποιος τους λόγους που τους αναγκάζουν να εγκαταλείπουν τις χώρες τους και να ψάχνουν για καλύτερη τύχη πέφτοντας θύματα των δουλεμπόρων.
Δεν θα γράψω περισσότερα για το μεταναστευτικό, δεν έχετε παρά να διαβάσετε την εμπεριστατωμένη ανάρτηση του Νίκιπλου.
Θα πω μόνο τούτο. Θεωρώ υπεύθυνη τη λευκή φυλή για την κατάντια αυτών των λαών. Εμείς κλέψαμε τον πλούτο αυτών των χωρών, εμείς εγκαταστήσαμε κυβερνήτες μαριονέττες, υπάκουους στα κελεύσματά μας, εμείς εκμαυλίσαμε και εξουθενώσαμε τους λαούς αυτούς. Και τώρα ήρθε η ώρα να υποστούμε τις συνέπειες.
Και πρώτοι θα είμαστε εμείς οι Έλληνες, ήμαστε τα ανατολικά σύνορα της Ευρώπης απ’ όπου θα φτάσουν κάποια στιγμή τα εκατομμύρια που ξεκίνησαν από τις χώρες που σπαράσσονται από πολέμους, πείνα και δίψα.
Δεν κατορθώσαμε να αντιμετωπίσουμε και τακτοποιήσουμε τους ολίγους που όπως λέγει και ο Νίκιπλος βοήθησαν την οικονομία της χώρας, θα μπορέσουμε να βρούμε λύσεις για τα εκατομμύρια που έρχονται και μάλιστα με έναν κύριο Μπαρόζο που δηλώνει ότι το πρόβλημα είναι δικό μας!
ΟΧΙ κύριε Μπαρόζο το πρόβλημα είναι της λευκής φυλής και ειδικά των ευρωπαίων. Εμείς οι ευρωπαίοι στείλαμε τις ορδές των πεινασμένων στην Αμερική όπου αφού εξαφάνισαν τους ντόπιους τώρα επεμβαίνουν στις διάφορες χώρες με την δικαιολογία της εξάλειψης της τρομοκρατίας, μιας τρομοκρατίας που αυτοί οι ίδιοι εγκαθίδρυσαν, εμείς στείλαμε τους εγκληματίες στην Αυστραλία όπου εξολόθρευσαν τους aborigine και τώρα ο πρωθυπουργός της χώρας αυτής δηλώνει «αν σας αρέσει αλλιώς φύγετε».
Εμείς όλοι μαζί πρέπει να βρούμε τις λύσεις, και λύση δεν είναι τα στρατόπεδα και η γκετοποίηση των άμοιρων αυτών ανθρώπων. Πρέπει να βάλουμε βαθιά το χέρι στην τσέπη και να επιστέψουμε αυτά που τους ληστέψαμε. Όχι όπως κάνουν οι διάφοροι οργανισμοί στέλνοντας βοήθεια το μεγαλύτερο μέρος της οποίας καταλήγει στους επιτήδειους ή πετώντας τους από τα αεροπλάνα αμφιβόλου ποιότητας προμήθειες, λες και είναι ζώα.
Πρέπει να φροντίσουμε να δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες στις χώρες τους για να μην αναγκάζονται να τις εγκαταλείπουν. Χρειάζεται χρήμα, κόπο αλλά πάνω απ’ όλα αγάπη. Αγάπη γι’ αυτούς τους ανθρώπους που τους έφερε σε αυτή την κατάσταση η απληστία του λευκού.
Για την δολοφονία του αστυφύλακα τι να πω; Αυτή η παράλογη βία από πού πηγάζει, ποιος παρανοϊκός νους βρίσκεται πίσω από αυτού του είδους την βία; Μήπως όμως και αυτοί είναι μέρος του παράλογου σκηνικού που ζούμε τις μέρες μας.
Όσο διάστημα ήμουνα στην Υεμένη δεν είχα καμία επαφή με τον έξω κόσμο, ούτε καν τα αποτελέσματα των εκλογών δεν έμαθα. Μπορεί οι συνθήκες εργασίας να ήταν σκληρές κάτω από τον καυτό ήλιο με υγρασία 95 με 100% αλλά το βράδυ πέφταμε για ύπνο χωρίς έννοιες, ίσως η μόνη μας έννοια ήταν να εξασφαλίσουμε μερικά μπουκάλια νερό για την επομένη. Και φτάνοντας εδώ ανακάλυψα ότι βρέθηκα στη ζούγκλα, την ζούγκλα των πολιτικών, την ζούγκλα των ΜΜΕ.
Φίλοι μου δεν ήθελα να γράψω τόσα πολλά, απλά ένα χαιρετισμό ήθελα να στείλω, αλλά παρασύρθηκα.
Ελπίζω να είστε όλοι σας καλά και να περάσετε ένα πολύ όμορφο καλοκαίρι.
Και για την αντιγραφή gskastro

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗ ΜΑΝΑ

2009-03-27T21:12:00.002+02:00

Φίλοι μου με έκπληξη διαβάζω και ακούω αυτά που γίνονται γύρω μας. Μα με μεγαλύτερη έκπληξη άκουσα την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για τη εξίσωση της γυναίκας με τον άντρα στην συνταξιοδότηση.
Γίνεται μεγάλη σπέκουλα για το θέμα αυτό και έτσι δεν έχω ακόμα καταλάβει που το πάνε ή τι στην πραγματικότητα σημαίνει αυτή η υπόθεση.
Τι να σημαίνει άραγε ισότητα ανδρών – γυναικών στον μυαλό αυτών που κατευθύνουν τις τύχες μας!
Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε μια παραδοσιακή Ελληνική οικογένεια, γιαγιάδες (παππούδες δεν πρόλαβα) μάνα στο σπίτι και όχι στη δουλειά, το ίδιο και τα παιδιά μου, μόνο που πρόλαβαν και παππούδες και τώρα σειρά τα εγγόνια μου. Τα δύο τυχερά, η παράδοση συνεχίζεται, τα άλλα τρία όμως κάνουν πως και πως για να δουν την μάνα.
Σαν τρελή να σηκωθεί το πρωί να τα ετοιμάσει τα δύο για το σχολείο και το μικρό για το βρεφονηπιακό σταθμό. Γυρνά από την δουλειά για να τα ταΐσει, τα διαβάσει, τα πάει στο φροντιστήριο να μαγειρέψει για την άλλη ημέρα και να βάλει και το πλυντήριο. Και της λέμε τώρα αυτής της γυναίκας ότι θα πρέπει να δουλέψει μέχρι τα 65 γιατί έχει εξισωθεί με τον άντρα της. Και αυτός δουλεύει, καμιά όμως σχέση με αυτά που κατορθώνει να κάνει η μάνα των παιδιών του.
Θα τα καταλάβαινα όλα αυτά αν υπήρχε οργανωμένο κράτος (θα έπρεπε φυσικά να υπάρξει πρώτα κράτος) όπου θα γνώριζε η εργαζόμενη μάνα ότι έχει την αμέριστη υποστήριξή του. Είτε με βρεφονηπιακούς σταθμούς πλήρως οργανωμένους που θα παρελάμβαναν και θα παρέδιδαν το μωρό στο σπίτι του, αφού θα είχε επιστρέψει η μάνα. Είτε με σχολεία όπου θα έτρωγαν και θα μελετούσαν τα παιδιά και έτσι η μάνα δεν θα χρειαζόταν να τα μελετάει και να τα τρέχει σε φροντιστήρια.
Το μόνο που θα επιτύχουν με αυτόν τον τρόπο αν φυσικά δεν υπάρξει αντίδραση και μάλιστα έντονη, θα είναι η αύξηση της υπογεννητικότητας.
Αντίθετα μάλιστα θα έπρεπε να υποστηρίξουν με πάθος την εργαζόμενη μητέρα. Και μάλιστα θα έπρεπε να ασχοληθούν και με τον εργαζόμενο πατέρα. Αν θέλουν να εφαρμόσουν την πλήρη ισότητα ας το κάνουν σε άτομα που δεν ενδιαφέρονται να κάνουν οικογένεια αλλά ενδιαφέρονται μόνο για την επαγγελματική τους σταδιοδρομία.
Καλή η ισότητα αλλά υπάρχουν και όρια, δεν μπορούμε να τα ισοπεδώνουμε όλα.
Έχω την εντύπωση ότι οι τύχες μας καθορίζονται από άτομα προβληματικά, άτομα που δεν γνώρισαν την θαλπωρή της οικογένειας, την ανάγκη της μάνας και του πατέρα αλλά ειδικά της μάνας.

ΕΛΑΦΡΟΧΕΡΗΔΕΣ Ή ΑΝ ΠΡΟΤΙΜΑΤΕ ΧΡΗΣΤΙΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ

2009-03-21T18:46:00.001+02:00

Και μια δροσερή φωτογραφία από τον Παρνασσό από την μεριά του Καλλίδρομου.

Φίλοι μου έχουμε ξαναπεί για την χρησιμότητα των συμβουλών και πόσο τις λαμβάνουν υπόψη τους οι λήπτες των συμβουλών.
Λοιπόν είμαι από αυτούς που ταράζουν τους άλλους σε συμβουλές και ειδικά τα εγγόνια μου και τα παιδιά μου.
Φαίνεται λοιπόν ότι η μοίρα μου έπαιξε άσχημο παιχνίδι και έγινα ο περίγελος όλης της οικογένειας.
Για να τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Λόγω μεγάλου φόρτου εργασίας είχα πολύ λίγο καιρό ή αν θέλετε και έλλειψη διάθεσης για blogging. Έμπαινα σας διάβαζα και αργά και που έγραφα κανένα βιαστικό σχόλιο.
Το περασμένο Σαββατοκύριακο είχαμε πάει με τον γιό μου για εργασίες μετρήσεων στο Καλλίδρομο και σκεφτόμουνα αυτό το Σαββατοκύριακο να ξεκουραστώ και αφενός να γράψω μια ανάρτηση για το υπέροχο Καλλίδρομο και αφετέρου να αφήσω σχόλια στις δικές σας αναρτήσεις.
Τα πράγματα όμως ήρθαν ανάποδα. Και να που γράφω για κάτι ελαφροχέρηδες συμπολίτες μας.
Την Παρασκευή τελειώνοντας την εργασία μου κατά τις 7 το απόγευμα στο γραφείο μου στο Αιγάλεω, ξεκίνησα να πάρω το μετρό και στην συνέχεια από το Μοναστηράκι τον ηλεκτρικό για Μαρούσι.
Μπαίνω στον ηλεκτρικό στριμωγμένος σαν σαρδέλα, με το δεξί κρατώ την τσάντα (ειδική με χοντρό δέρμα για να μην μπορούν να την σχίσουν και μου πάρουν τον σκληρό δίσκο που κουβαλώ μονίμως μαζί μου) και με το αριστερό κρατιόμουν για ισορροπία. Το πορτοφόλι το έχω σε μία μπανάνα που φορώ στην μέση και από πάνω καλά κουμπωμένο με φερμουάρ το τζάκετ που φτάνει μέχρι το μέσον των μηρών.
Όταν θέλω να πάρω κάτι από το πορτοφόλι ανοίγω το τζάκετ γιατί είναι δύσκολο να το σηκώσω και στη συνέχεια να ανοίξω το φερμουάρ της μπανάνας. Φτάνοντας στον σταθμό την Ομόνοιας αισθάνομαι κάτι περίεργο χωρίς να μπορώ να προσδιορίσω τι. Αυτόματα όμως αφήνω το αριστερό χέρι κατεβάζω το φερμουάρ του τζάκετ και πιάνω την μπανάνα. Η μπανάνα ανοικτή και το πορτοφόλι είχε κάνει φτερά. Εκείνη την ώρα ανοίγουν οι πόρτες του τραίνου και αρχίζει να βγαίνει και να μπαίνει κόσμος. Βάζω τις φωνές κλέφτης, μου έκλεψαν το πορτοφόλι. Ταυτόχρονα δύο τύποι με ξενική προφορά σηκώνουν τα χέρια τους και μου λένε ψάξε με δεν το πήρα εγώ.
Βγαίνουμε και οι τρείς από το τραίνο και επαναλαμβάνουν να τους ψάξουν. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιώ ότι μάλλον ήταν συνεργάτες (μου το επιβεβαίωσαν αργότερα στην αστυνομία) και το πορτοφόλι βρισκόταν είδη σε άλλα χέρια.
Δεν σας κρύβω ότι σοκαρίστηκα, είχα πολλά χρήσιμα πράγματα στο πορτοφόλι πλην των χρημάτων.
Μπαίνω σε ταξί και τηλεφωνώ στα παιδιά μου να αρχίσουν να τηλεφωνούν στις τράπεζες να ακυρωθούν όλες μου οι κάρτες. Έλα όμως που λόγω της σύγχυσης δεν θυμόμουνα ποιες κάρτες είχα. Τελικά μέχρι να φτάσω στο σπίτι (ο ταξιτζής καλή του ώρα καταλαβαίνοντας τον πόνο μου έτρεχε σαν παλαβός) είχαν ακυρωθεί οι περισσότερες. Αργότερα θυμήθηκα και άλλες δύο και τις ακύρωσα εγώ.
Συμπέρασμα, κάτι σαν συμβουλή. Κυκλοφορούν πολλοί ελαφροχέρηδες και αν σας βάλουν στο στόχο δεν γλυτώνετε. Απορώ δε γιατί οι τηλεοπτικοί σταθμοί δεν αναφέρουν αυτά τα περιστατικά σε καθημερινή βάση για να αρχίσει ο κόσμος να προσέχει περισσότερο. Ίσως δεν συμβάλλουν στην ακροαματικότητα. Ανακάλυψα από την αστυνομία αλλά και άλλους ότι είναι τρομερά μεγάλος ο αριθμός των μικροκλοπών στο μετρό και ηλεκτρικό.
Καλόν είναι λοιπόν να έχετε σε κάποια άλλη τσέπη ένα χαρτί με το τι περιέχει το πορτοφόλι σας ή η τσάντα σας και τα αντίστοιχα τηλέφωνα για να ειδοποιήσετε για τις κάρτες σας. Την ώρα που θα σας συμβεί αποκλείεται να θυμηθείτε για να τα αναφέρετε στην αστυνομία αλλά και να ειδοποιήσετε τις Τράπεζες.
Το κινητό σας σε κάποια εσωτερική τσέπη για να μη το κλέψουν και αυτό και να μπορέσετε να επικοινωνήσετε. Αν και οι περισσότεροι είναι κρεμασμένοι στο κινητό και μιλούν όλη την ώρα και επομένως δεν υπάρχει πιθανότητα να σας το κλέψουν.
Από Δευτέρα ξεκινώ την διαδικασία να βγάλω ταυτότητα, δίπλωμα οδήγησης, νέες κάρτες και να αλλάξω τους λογαριασμούς στις Τράπεζες και το κυριότερο να ειδοποιηθεί ο Τειρεσίας μέσω μιας τον Τραπεζών.
Το καλύτερο το άφησα τελευταίο. Μπαίνω στο σπίτι και ακούω την Κάστραινα να έχει λήθη στα γέλια και να λέει στην κόρη μου «σκέψου τον πατέρα σου ανάμεσα σε τρεις τέσσερεις ξένες να νομίζει ότι τον χαϊδολογούν και αυτές να του παίρνουν το πορτοφόλι»
Φίλοι μου από εκείνη την ώρα η ζωή μου έγινε μαρτύριο, έρχεται η μικρή εγγονή «παππού που είπες να κρύβουμε το χαρτζιλίκι μας;» και αμέσως μετά η μεγάλη «παππού θα το λέω την Δευτέρα στις συμμαθήτριες μου και θα γίνει χαμός» Με ξέρουν από τις συμβουλές που τους δίνω. Το χειρότερο όμως η Κάστραινα « πάρε αυτό το χαπάκι γιατί φαίνεσαι πολύ κόκκινος, φαίνεται σε αναστάτωσαν πολύ οι τύπισσες» και τα βάζει γέλια.

ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

2009-02-22T12:30:00.000+02:00

Θεωρικό ταμείο, κάπου το είχα ακούσει μα που το είχα διαβάσει, τελικά τη λύση τη βρήκα που αλλού μα στο Internet.
“Από το θεωρικό ταμείο επιδοτούνταν οι φτωχότεροι πολίτες, για να παρακολουθήσουν τις θεατρικές παραστάσεις, οι οποίες για τους αρχαίους Έλληνες αποτελούσαν μέσο εκπαίδευσης.”
Μα είναι δυνατόν 2500 χρόνια πριν να είχαν σκεφτεί τέτοια πράγματα. Καλά, η δημοκρατία μα και ολίγος σοσιαλισμός!
Πρέπει να το ψάξω περισσότερο, τώρα που έχω τα κέφια μου.
Ακούμε τους ξένους διαβάζουμε τους ξένους και βλέπουμε καταπληκτικά ντοκιμαντέρ για την Ελλάδα και τον αρχαίο πολιτισμό και εμείς μεμψιμοιρούμε. Όλοι θέλουν το κακό μας όλοι μας ζηλεύουν.
Μακάρι να μας κατατρέχουν με αυτό τον τρόπο αναδεικνύοντας την Ελλάδα. Μάλλον κάτι άλλο συμβαίνει, μάλλον εμείς ζηλεύουμε τους αρχαίους μας προγόνους που δεν μπορούμε να τους φτάσουμε και το ρίχνουμε στους ξένους.
Τελικά τι θέλουμε, το ξέρουμε; Μήπως θέλουμε να καθόμαστε και να δουλεύουν για εμάς δούλοι; Μήπως όμως και το έχουμε πετύχει με το να έχουμε όλους αυτούς τους ξένους να δουλεύουν ακόμα και χωρίς ασφάλιση και εμείς να την περνάμε με το χαρτζιλίκι του μπαμπά στις καφετέριες;
Και καλά εδώ στην πρωτεύουσα, ας πούμε ότι ο μπαμπάς βγάζει κάποιο μεροκάματο και δίνει κάποιο χαρτζιλίκι στα παιδιά του. Έχετε δει τι γίνεται όμως στην επαρχία; Η νεολαία στα καφενεία να παίζουν πρέφα και οι μανάδες με τους γέρους και τους ξένους εργάτες στα χωράφια.
Ας ξαναέρθω όμως στο θεωρικό ταμείο. Την βρήκα την λέξη αυτή διαβάζοντας τον Δ΄ λόγο του Δημοσθένη κατά Φιλίππου. Βασικά τα σούρνει στους Αθηναίους για την οκνηρία τους και για την αβλεψία τους. Θεωρεί ότι τρέχουν πίσω από τα γεγονότα και όταν κάποιος τους προειδοποιεί τον κατεβάζουν από το βήμα.. Πολύ επίκαιρος ο Δημοσθένης.
Αρχικά το θεωρικό ταμείο ήταν για τους φτωχούς, με την πάροδο του χρόνου, καθώς τα έσοδα αυξανόντουσαν άρχισαν να παίρνουν από το ταμείο και οι έχοντες και κατέχοντες της εποχής εκείνης.
Το θεωρικό ταμείο εκτός από τα έσοδα που είχε από τα δημόσια έσοδα τα οποία μάλιστα είχαν αυξηθεί από την καλή διαχείριση του Ευβούλου και την καλύτερη εκμετάλλευση των λατομείων του Λαυρίου, είχε και άλλη πηγή εσόδων. Τα πρόστιμα που έβαζαν στους πλούσιους ή οι δημεύσεις των περιουσιών τους μετά από καταγγελίες.
Αρκούσε μια καταγγελία και με μυστική ψηφοφορία έπαιρναν απόφαση για δήμευση της περιουσίας του καταγγελλόμενου. Το εξωφρενικό δε ήταν ότι οι καταγγέλλοντες (τις περισσότερες φορές συκοφάντες) είχαν ασυλία από παρόμοιες καταγγελίες εφόρου ζωής. Κάτι σαν τους σημερινούς βουλευτές μας.
Το φαινόμενο αυτό είχε μετατραπεί σε μάστιγα και πολλοί επώνυμοι είχαν αρχίσει να το καταγγέλλουν.
Τελικά ένας τόσο προοδευτικός θεσμός είχε αρχίσει να εκφυλίζεται από την απληστία του ανθρώπου.
Τώρα τι συμπέρασμα μπορεί να βγάλει κάποιος απ’ όλα αυτά. Μα τι άλλο από το ότι είμαστε πραγματικοί ανόθευτοι απόγονοι των αρχαίων κατοίκων αυτής της χώρας.

ΔΥΝΑΜΗ ΨΥΧΗΣ

2009-02-10T19:19:00.000+02:00

Φίλοι μου όσοι έχετε μπει στο blog μου τις τελευταίες ημέρες θα γνωρίζετε ότι με ταλαιπωρεί μια γρίπη που με κτύπησε στο στήθος. Επακόλουθο το κλείσιμο στο σπίτι και για 10 ημέρες είμαι σαν θηρίο κλεισμένο σε κλουβί. Φυσικά μη αντέχοντας την κλεισούρα την ένατη ημέρα βγήκα έξω και ξανακύλησα.
Σήμερα το πρωί λοιπόν μη έχοντας τι να κάνω, ασχολήθηκα με το ζάπιν στην τηλεόραση και όπως ήταν φυσικό έπεσα και στο «Καλημέρα» του Γ. Παπαδάκη.
Δεν προχώρησα σε άλλο σταθμό, έμεινα καρφωμένος εκεί σαν να είχα παραλύσει. Εκεί μπροστά στο φακό ήταν ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ Φώτης Τζίμας.
Πάσχει από την ασθένεια ALS (Αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση). Μία ασθένεια που σε τελειώνει μέσα σε δύο χρόνια, τόσο άντεξε και ο αδελφός της γυναίκας μου.
Ο Φώτης όμως ζει ακόμα και το παλεύει.
Ένας άνθρωπος με μια ΔΥΝΑΜΗ ΨΥΧΗΣ που δεν τη φανταζόμουνα, εγώ παραπονιόμουν για το κλείσιμό μου των ολίγων ημερών στο σπίτι και αυτός, εκεί μπροστά μου καθηλωμένος στο κρεβάτι του για πόσα χρόνια, μας έστελνε μηνύματα με τα μάτια του μέσω του κομπιούτερ.
Ξέρω, θα μου πείτε υπάρχουν και άλλοι, ναι αλλά για κάποιο λόγο που δεν μπορώ να εκφράσω αυτός ο άνθρωπος με συγκλόνισε.
Μπήκα στη διεύθυνσή του (http://als-net.gr) , διάβασα την ιστορία του, τους αγώνες του τις απογοητεύσεις του, δεν λύγησε όμως, θέλει να ζήσει και όπως γράφει:
“ Τώρα το γιατί είμαι ευτυχισμένος δεν θα σας το πω, σκεφτείτε ότι θέλετε, όλα παίζουν. Τα πάντα είναι δυνατά για το μυαλό μας.
5 χρόνια (=60 μήνες) με ALS, ισοδυναμούν με πολλά, πάρα πολλά χρόνια ζωής ενός υγιούς ατόμου. Πριν από την ασθένεια έλεγα ότι ήμουν 800 χρόνων, γιατί είχα ξεπεράσει και τα πιο απίθανα παιδικά μου όνειρα. Με την ασθένεια και πάλι ξεπέρασα τα όνειρά μου, πράγμα που αφού το μπόρεσα εγώ το μπορείτε και εσείς.
Τώρα πια ούτε εγώ ξέρω πόσων χρόνων είμαι, ότι σκεφτείτε μέσα είσαστε...
Έκανα στην ζωή μου όνειρα και πολλές φορές ξεπερνούσα την φαντασία μου. Την ξόδεψα με το παραπάνω την ζωή μου και όταν έρθει ο "βαρκάρης" δεν θα βρει τίποτα να πάρει, γι' αυτό με αποφεύγει.”
Αξίζει τον κόπο φίλοι μου να μπείτε στη διεύθυνση που σας έγραψα, να δείτε το βιντεάκι, να διαβάσετε την ιστορία του, καλό θα σας κάνει όπως έκανε και σ’ εμένα. Μπορεί να συγκινήθηκα, μπορεί να δάκρυσα, αλλά τώρα ξέρω ότι υπάρχουν ΑΝΘΡΩΠΟΙ, υπάρχει ΔΥΝΑΜΗ ΨΥΧΗΣ.

Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΠΙΔΑ

2009-01-25T13:24:00.002+02:00

Αυτές τις ημέρες είμαι κλεισμένος στο σπίτι λόγο ασθένειας και μη έχοντας τι να κάνω ασχολήθηκα με το διάβασμα. Λίγο ιστορία όπου για μία ακόμα φορά συνειδητοποίησα ότι είμαστε γνήσιοι απόγονοι των αρχαίων κατοίκων αυτού του τόπου, λίγο ιατρικά νέα όπου διάβασα για καταπληκτικά επιτεύγματα με τα βλαστοκύτταρα ιδίως για εμάς τα αρσενικά και ασχολήθηκα αρκετά και με τον καινούργιο πρόεδρό μας.
Τα τηλεφωνήματα των φύλων μου πολλά για να μου ευχηθούν περαστικά αλλά και να εκφράσουν των ενθουσιασμό τους για τον καταπληκτικό λόγο και τις προθέσεις του νέου μας προέδρου, του προέδρου που σαν ένας άλλος Κένεντι θα σώσει τον κόσμο όλον.

Απόρησα με τον εαυτόν μου γιατί δεν αισθανόταν και δεν μοιραζόταν τον ενθουσιασμό που αισθανόντουσαν οι φίλοι μου και απ’ ότι κατάλαβα και πολύς άλλος κόσμος για τον χαρισματικό αυτόν άνδρα.

Βάλθηκα λοιπόν να βρω και να διαβάσω τον λόγο του. Πράγματι εμπνευσμένος και μεστός λόγος στο πρώτο διάβασμα, δεν απέφυγα όμως τον πειρασμό να τον διαβάσω και δεύτερη και τρίτη φορά. Βλέπετε κάτι μου είχε προξενήσει την ανάγκη αυτή, κάτι που το ένστικτό μου έλεγε πρόσεξε.

Ναι είναι γεγονός ότι είναι χαρισματικός και πανέξυπνος άνθρωπος και γι’ αυτό πολύ πιο επικίνδυνος από τον προκάτοχό του. Είναι σίγουρο ότι δεν θα ακολουθήσει τις χοντροκομμένες μεθόδους του προηγούμενου, οι δικές του θα είναι πιο εκλεπτυσμένες αλλά και για τον λόγο αυτό περισσότερο επικίνδυνες. Μακάρι να πέφτω έξω, μακάρι να κάνω λάθος, ας περιμένουμε.

Θα παραθέσω λοιπόν εντός εισαγωγικών όσα μου προκάλεσαν εντύπωση και με κάποια σχόλια δικά μου.

«Ευχαριστώ τον Πρόεδρο Μπους για τις υπηρεσίες του στο έθνος»

Πολύ σωστός ευχαριστεί τον προκάτοχό του γιατί υπηρέτησε το έθνος τους. Άλλωστε και ο ίδιος θα κοιτάξει το συμφέρον του έθνους του όπως και ο Μπους. Με ποιους τρόπους; Θα το ανακαλύψουμε στο μέλλον.

«Το έθνος μας είναι σε πόλεμο, ενάντιο σε ένα πολυδαίδαλο δίκτυο βίας και μίσους.»

Μια από τα ίδια, άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς.

«Αμερική είναι φίλος κάθε έθνους και κάθε άνδρα, γυναίκας και παιδιού, που ζητά ένα μέλλον ειρήνης και αξιοπρέπειας, και ότι είμαστε έτοιμοι και πάλι να ηγηθούμε.»

Η Νέα αυτοκρατορία δεν μπορεί να αποβάλει την επιθυμία της να ηγηθεί και πάλι του κόσμου όλου, με ποιο κόστος όμως και ποιος θα το πληρώσει;

«Δεν θα απολογηθούμε για τον τρόπο ζωής μας, ούτε και θα διστάσουμε να τον υπερασπιστούμε. Και σε εκείνους που θέλουν να προωθήσουν τους στόχους τους σπέρνοντας τρόμο και σφαγιάζοντας αθώους, σας λέμε τώρα ότι το πνεύμα μας είναι ισχυρότερο και δεν μπορεί να λυγίσει. Δεν μπορείτε να αντέξετε στον αγώνα εναντίον μας, και θα σας νικήσουμε.»

Η πρώτη πρόταση μου φαίνεται λιγάκι αλαζονική αλλά και λίαν επικίνδυνη. Η δεύτερη και τρίτη μάλλον θα απευθύνεται προς το Ισραήλ για τις θηριωδίες που διαπράττει εν ονόματι της ασφάλειάς του και προφανώς θα έχει πρόθεση εάν συνεχίσει να του κηρύξει πόλεμο. Άλλωστε και για τον λόγο αυτό το Ισραήλ αποχώρησε εσπευσμένα προ της ορκωμοσίας του γιατί γνώριζε προφανώς το περιεχόμενο του λόγου.

«Θα αρχίσουμε να αφήνουμε με υπευθυνότητα το Ιράκ στον λαό του και να σφυρηλατούμε μια κερδισμένη με κόπο ειρήνη στο Αφγανιστάν.»

Εδώ δεν είμαι σίγουρος αν η μετάφραση είναι σωστή. Δεν έχω το αγγλικό κείμενο και έτσι δεν ξέρω αν εννοούσε θα σφυρηλατήσουμε ή σφυροκοπήσουμε.

«Προς εκείνους τους ηγέτες ανά την υφήλιο που θέλουν να σπείρουν διχόνοια ή να καταλογίσουν τα δεινά της κοινωνίας τους στην Δύση ―μάθετε ότι ο λαός σας θα σας κρίνει με βάση το τι μπορείτε να οικοδομήσετε, όχι τι μπορείτε να καταστρέψετε.»

Εδώ μάλλον προσπαθεί να μας καθησυχάσει εννοώντας ότι δεν θα επεμβαίνει σε τρίτες χώρες για να απομακρύνει τις φαύλες κυβερνήσεις αλλά θα το αφήνει στους λαούς των χωρών αυτών όπως έγινε με τον Σαλβαδόρ Αλιέντε στη Χιλή όπου τον ανέτρεψε η αγανάκτηση του απλού λαού.

(Για τους αγέννητους τότε, ο δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος της Χιλής Αλιέντε ανατράπηκε και η δημοκρατία καταλύθηκε από τον στρατό με αρχηγό τον Πινοσέτ και με ενεργή συμμετοχή της CIA και οργανωτή τον Κίσινγκερ επί προεδρίας του Νίξον. Ο λόγος ήταν η πρόθεση του Αλιέντε να κρατικοποιήσει τα μεταλλεία χαλκού αμερικάνικης ιδιοκτησίας) . Κάτι τέτοιο φαντάζομαι περιμένει και τον Ούγκο Τσάβες της Βενεζουέλας καθώς και άλλες δημοκρατίες της Λατινικής Αμερικής.

Δεν ξέρω φίλοι μου αν πρέπει να ανησυχώ ή να συμμεριστώ τον ενθουσιασμό των όσων ελπίζουν ότι ένας άνθρωπος σε μία χώρα σαν την Αμερική θα λύσει τα προβλήματά μας. Θα κρατήσω όμως κάτι από τον λόγο του που νομίζω ότι αφορά όχι μόνο τους Αμερικάνους αλλά και τον κόσμο όλον.

«Η καλοσύνη να βάλεις στο σπίτι σου ένα ξένο όταν ξεσπάσει η πλημμύρα, η ανιδιοτέλεια των εργατών που προτιμούν να μειώσουν τον χρόνο εργασίας τους παρά να δουν έναν φίλο να χάνει τη δουλειά του ― αυτά είναι που μας προστατεύουν στις δυσκολότερες στιγμές μας. Το θάρρος του πυροσβέστη που ανεβαίνει ένα κλιμακοστάσιο γεμάτο καπνό, μα και η προθυμία ενός γονιού να αναθρέψει ένα παιδί ― αυτά τελικά καθορίζουν τη μοίρα μας.»

Με άλλα λόγια φίλοι μου ο πρόεδρος της Αμερικής και ο λαός της θα κάνει αυτό που πρέπει να κάνει για την δική του χώρα, εμείς όμως τι είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε για τον εαυτόν μας τον συνάνθρωπό μας και για αυτή την άμοιρη πατρίδα μας; Πότε επιτέλους θα αποφασίσουμε να πάρουμε τις τύχες αυτής της χώρας στα χέρια μας και να μην ελπίζουμε μοιρολατρικά σε κάποια ξένη χείρα βοηθείας; Γιατί πρέπει να ελπίζουμε σε έναν Πούτιν ή έναν Ομπάμα ή ακόμα και στον θεό που ούτως ή άλλως δεν πιστεύουμε;

Τι θα λέγατε όμως για ένα αποχαιρετιστήριο τραγουδάκι στον Μπους που εύχομαι και ελπίζω να μην αποζητήσουμε;

ΣΤΟ ΚΑΛΟ ΝΑ ΠΑΣ ΚΑΛΕ ΜΟΥ ΧΡΟΝΕ.

2008-12-31T21:54:00.011+02:00

Φίλοι μου bloggers ήρθε η ώρα να αποχαιρετήσουμε το 2008, ένα έτος γεμάτο γεγονότα άλλα ευχάριστα και άλλα δυσάρεστα. Δυστυχώς τα τελευταία της χώρας μας αλλά και γειτονικών χωρών είναι τα πλέον δυσάρεστα. Οι πιο μεγάλοι έχουν ξαναζήσει τέτοιες καταστάσεις, ίσως και χειρότερες οι μικρότεροι σε ηλικία τις αντιμετωπίζουν με την αδρεναλίνη της νεότητας.

Δεν θα απαριθμήσω το τι έγινε αυτόν τον χρόνο, τα διαβάσαμε ή τα είδαμε στην τηλεόραση. Ποια είναι τα ίχνη που άφησαν επάνω μας μόνο εμείς οι ίδιοι το ξέρουμε, είναι όμως ένας επιπλέον χρόνος εμπειρίας για τον καθένα.

Για τον γράφοντα ήταν ένας γεμάτος χρόνος. Γεμάτος με εκπλήξεις και πρωτόγνωρες εμπειρίες. Είχα την εντύπωση ότι όταν κάποιος φτάσει τα 74 δεν έχει να περιμένει και πολλά καινούργια πράγματα στην ζωή του. Φαίνεται όμως ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι.

Απέκτησα e-φίλους στο διαδίκτυο, που να φανταζόμουνα ότι ξαφνικά θα μου την έδινε και θα άρχιζα να αλληλογραφώ με ανθρώπους που ούτε γνώριζα. Θα έλεγα μάλιστα ότι με μερικούς αισθάνομαι ότι είναι αδελφές ψυχές. Τώρα τελευταία όμως, λόγω της εργασίας μου παραμελώ λιγάκι τους e-φίλους.

Έχασα ένα πολύ αγαπημένο φίλο, έναν άνθρωπο που αγαπούσα και θαύμαζα απεριόριστα για το θάρρος του στις αντιξοότητες της ζωής που τις τράβαγε σαν μαγνήτης.

Ξεκινήσαμε με τον γιό μου μια τεχνική εταιρία. Δύσκολη από τη φύση της η δουλεία αυτή, ακόμα όμως δυσκολότερη για ένα γέροντα 74 ετών. Η δουλειά δεν κοιτάει γιορτές, τις τρεις ημέρες μετά τα Χριστούγεννα τις περάσαμε στο Καλλίδρομο από όπου και οι φωτογραφίες. Μας αποζημίωσε όμως το χιόνι και η υπέροχη διαδρομή από τα Καμένα Βούρλα μέχρι το Μόδι.

Το πρώτο δειλό χιονάκι λίγο έξω από τα Καμένα Βούρλα

Εδώ τα πράγματα αρχίζουν να δυσκολεύουν. Μπροστά ο γιος μου άνοιγε τον δρόμο και πίσω ο γράφων με τα μηχανήματα.

Τα πράγματα είχαν δυσκολέψει πολύ σε κάποια χρονική περίοδο.

Εδώ παίρνουμε την κατηφόρα προς το Μόδι όπου υπάρχει μεγάλη βελτίωση.

Και η επιστροφή το βράδυ. Πάντα μπροστά ο γιος.

Θα με ρωτήσετε τι είναι αυτά πάλι; Δεν μπορούσα να μην τα βάλω. Είναι τα τελευταία μου αποκτήματα. Μου τα πέταξαν στον κήπο μου και τώρα είναι μέρος του ζωικού μου βασιλείου. Δεν είναι καταπληκτικά!

Καλές μου φίλες και φίλοι εύχομαι σε όλους σας η καινούργια χρονιά να φέρνει μόνο χαρές, υγεία και ειρήνη σε εσάς και τις οικογένειές σας αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο. Πολλά φιλιά σε όλους από τον gskastro

ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

2008-12-14T21:56:00.002+02:00

Φίλοι μου όπως όλοι σας έτσι και εγώ προβληματίστηκα, αγανάκτησα στενοχωρήθηκα για όσα συμβαίνουν στην πατρίδα μας. Τι είναι αυτό που έκανε ένα τόσο φιλήσυχο λαό να εξεγερθεί και να καταστρέψει ότι εύρισκε μπροστά του, βρίσκοντας δικαιολογία τον φόνο ενός μικρού παιδιού.
Και φυσικά βρέθηκαν οι επιτήδειοι να εκμεταλλευτούν την τραγωδία αυτή στο έπακρον. Αντί να κατεβούμε όλοι μας ειρηνικά να διαλαλήσουμε την αντίθεση μας στις πρακτικές ενός ανάλγητου κράτους, φρόντισαν να δημιουργήσουν μια πραγματική κόλαση στις πόλεις της Ελλάδας για να αποτρέψουν ακριβώς αυτό, την μαζική ειρηνική παρουσία μας. Γιατί ποιος νουνεχής γονιός θα πάρει τα παιδιά του να κατέβει σε μια τέτοια κόλαση; Μερικοί μπορεί να πήγαν, είναι όμως αρκετό αυτό; Μήπως αν δεν γινόντουσαν όλα αυτά που παρακολουθήσαμε, θα είχε μαζική παρουσία ο κόσμος; Μήπως θα ήμασταν κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες, ίσως και εκατομμύριο και όχι μερικές ολίγες χιλιάδες, αν ήταν και τόσοι;
Μήπως αυτό είναι που φοβούνται οι διαχρονικά κρατούντες, την μαζική παρουσία μας;
Μήπως τελικά όλα αυτά τα έκτροπα που γίνονται εδώ και τρεις τουλάχιστον δεκαετίες με τους γνωστούς άγνωστους αυτό ακριβώς το σκοπό έχει; Να μας αποτρέψει δηλαδή να διαδηλώσουμε μαζικά αλλά ειρηνικά.
Έχω γράψει ξανά ότι σε καθημερινή βάση σκοτώνονται άνθρωποι στην άσφαλτο (συνολικά 2,5 χιλιάδες τον χρόνο) και τραυματίζονται πολλοί περισσότεροι. Και αυτοί στην ουσία δολοφονούνται όπως και ο μικρός Αλέξης. Τους δολοφονεί η αδιαφορία του κράτους με τους κάκιστους δρόμους που έχει κατασκευάσει, τους δολοφονεί οι αδιαφορία των οργάνων της τάξεως που δεν τσακίζουν στην κυριολεξία της λέξεως (επιβάλλοντας τον ΚΟΚ, δεν χρειάζονται πιστόλια στην περίπτωση αυτή) όσους παραβιάζουν τους κανόνες οδικής κυκλοφορίας και τελικά τους δολοφονούμε εμείς οι ίδιοι με την αλαζονεία μας πιστεύοντας ότι γινόμαστε θεοί όταν καθίσουμε πίσω από ένα τιμόνι.
Στην περίπτωση αυτή δεν μιλάμε δεν αντιδρούμε ούτε εμείς αλλά ούτε και τα ΜΜΕ, βλέπεται δεν πουλάει. Στην περίπτωση αυτή παίρνουμε εμείς τη θέση του αστυφύλακα που σκότωσε τον μικρό Αλέξη. Στην περίπτωση αυτή το θεωρούμε φυσιολογικό να αφαιρέσουμε μια ζωή. Ωχ! αδελφέ ένα ατύχημα είναι.
Μήπως όμως τελικά δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα, μήπως όλα αυτά έχουν να κάνουν με το γενετικό υλικό του Έλληνα;
Έψαξα αρκετά στο διαδίκτυο και βρήκα ημερομηνίες και γεγονότα που αναστάτωσαν την Ελληνική κοινωνία μετά την απελευθέρωσή μας από τους Τούρκους. Είμαστε πραγματικά καταπληκτικοί, την ώρα που ο Ιμπραήμ όργωνε την Πελοπόννησο, εμείς τρωγόμασταν μεταξύ μας.
Παρακάτω έβαλα μερικά γεγονότα και τις αντίστοιχες ημερομηνίες. Ήταν ατελείωτες σελίδες και τις περιόρισα όσο μπορούσα, σταματώντας και στο 1908, ίσως άλλη φορά συνεχίσω. Δεν είναι ανάγκη να τις διαβάσετε όλες, μια σταχυολόγηση αρκεί.
Φθινόπωρο 1823 Αρχίζει η διαμάχη ανάμεσα στους αγωνιστές.
26/11/1823 Το Νομοτελεστικό στέλνει στο Άργος τους Νικηταρά, Τσόκρη και Π. Κολοκοτρώνη για να διαλύσουν βίαια τη Βουλή. Οι Βουλευτές καταφεύγουν στο Κρανίδι.
16-17/1/1824 Δύο κυβερνήσεις: Η μία στην Τρίπολη με τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και η άλλη στο Κρανίδι με τον Κουντουριώτη.
Μάιος 1824 Τελειώνει η πρώτη φάση της πολιτικής σύγκρουσης με την κατάληψη του Ναυπλίου από τους οπαδούς του Κουντουριώτη. Διεξάγονται εκλογές.
8-12 Μαΐου 1824 Συγκρούσεις ανάμεσα σε κυβερνητικές και αντικυβερνητικές δυνάμεις κοντά στο Άργος και Ναύπλιο.
12/6/1824 Η άφιξη των εκπροσώπων του Νομοτελικού σώματος στο Ναύπλιο σηματοδοτεί την παύση του εμφύλιου πολέμου.
22/10/1824 Ο Παπαφλέσσας, υπουργός εξωτερικών, εισβάλλει στην Αρκαδία για να πλήξει τους οπαδούς του Κολοκοτρώνη.
12/11/1824 Θάνατος Πάνου Κολοκοτρώνη σε συμπλοκές με οπαδούς του Κουντουριώτη έξω από την Τριπολιτσά.
30/12/1824 Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης παραδίδεται στην Κυβέρνηση.
6/2/1825 Κολοκοτρώνης, Κανέλλος και Νικόλαος Δεληγιάνης, Παναγιώτης και Ιωάννης Νοταράς, Θ. Γρίβας και άλλοι προφυλακίζονται
7/4/1825 Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος φυλακίζεται από τους κυβερνητικούς στην Ακρόπολη
18/5/1825 Η κυβέρνηση χορηγεί αμνηστία στον Θ. Κολοκοτρώνη, ο οποίος αναλαμβάνει την αρχηγία του αγώνα εναντίον του Ιμπραήμ, ο οποίος διεξήγαγε επιτυχείς μάχες εναντίων των Ελλήνων μέχρι τότε.
31/5/1825 Δολοφονία της Μπουμπουλίνας στις Σπέτσες
5/6/1825 Δολοφονία του φυλακισμένου στην Ακρόπολη Οδυσσέα Ανδρούτσου.
Δεκέμβριος 1830 Στάση των Μαυρομιχαλαίων στη Μάνη εναντίον Καποδίστρια
23/1/1831 Σύλληψη του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και ταραχές στην Μάνη.
Απρίλιος 1831 Επιβάλλεται λογοκρισία.
Μάιος 1831 Ίδρυση Συνταγματικής Επιτροπής στην Ύδρα. Ανταρσία στην Σύρο και Αίγινα
14/7/1831 Υδραίοι καταλαμβάνουν το ναύσταθμο στον Πόρο.
1/8/1831 Ο Μιαούλης πυρπολεί πλοία του εθνικού στόλου στον Πόρο.
Σεπτέμβριος 1831 Στασιαστικά κινήματα σε πολλές επαρχίες της Πελοποννήσου.
27/9/1831 Δολοφονία στο Ναύπλιο του κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια. Εκλέγεται Διοικητική επιτροπή από τον Αυγουστίνο Καποδίστρια, Θ. Κολοκοτρώνη και Ιωάννη Κωλέττη.
9/12/1831 Συγκρούσεις στο Άργος μεταξύ κυβερνητικών και συνταγματικών.
7/9/1833 Συλλαμβάνονται και φυλακίζονται οι Θ. Κολοκοτρώνης, ο γιός του Γενναίος, ο Δημήτριος Πλαπούτας, Ο Κίτσος Τζαβέλλας και άλλοι οπαδοί του Ρωσικού κόμματος με την κατηγορία εσχάτης προδοσίας.
25/5/1834 Ο Θ. Κολοκοτρώνης και ο Δημήτριος Πλατούτας καταδικάζονται σε θάνατο.
11/4/1838 Εξέγερση των κατοίκων στην Ύδρα γιατί θέλουν να εξαιρεθούν από το νόμο περί στρατολογίας.
3/9/1843 Επαναστατική κίνηση στρατιωτικών μονάδων των Αθηνών και πολιτών υπό την αρχηγία των Δ. Καλλέργη, Ι. Μακρυγιάννη και Α. Λόντου με κύριο αίτημα την παραχώρηση Συντάγματος.
18/3/1844 Ο Όθων ορκίζεται πίστη στο Σύνταγμα. Η εθνοσυνέλευση ψηφίζει εκλογικό νόμο. Αποκλείονται όσοι δεν διαθέτουν κινητή ά ακίνητη περιουσία και οι γυναίκες.
4/8/1844 Παραιτείται η κυβέρνηση Α. Μαυροκορδάτου διαμαρτυρόμενη για τη στάση του Όθωνα.
8/3/1848 Αναστέλλεται η μετατρεψιμότητα των ελληνικών τραπεζογραμματίων λόγω της διεθνούς οικονομικής ύφεσης.
Πάσχα 1849 Οργισμένος όχλος προκαλεί ζημίες στο σπίτι βρετανού υπηκόου (Δον Πατσίφικο) πορτογαλικής καταγωγής και ισραηλίτης στο θρήσκευμα.
4/1/1850 Από το παραπάνω γεγονός ο βρετανικός στόλος αποκλείει για ένα εξάμηνο τα ελληνικά παράλια
14/5/1854 Αποκλεισμός του Πειραιά από βρετανικά και γαλλικά πολεμικά πλοία. Μετάδοση χολέρα στην πρωτεύουσα από τα πληρώματα των πλοίων.
18/2/1857 Αναχώρηση αγγλογαλλικού στρατού κατοχής από την Ελλάδα.
10/5/1859 Διήμερες συγκρούσεις ανάμεσα σε φοιτητές που φορούν ψάθινα καπέλα Σίφνου (σκιάδια) και στην αστυνομία καταλήγουν σε αντικυβερνητικές διαδηλώσεις, τραυματισμούς και συλλήψεις διαδηλωτών.
3/9/1860 Επεισόδια στη διάρκεια διαδήλωσης στην Πλατεία Συντάγματος για την επέτειο της Επανάστασης 3ης Σεπτεμβρίου του 1843, καταλήγουν σε συνθήματα εναντίον Όθωνα και συλλήψεις πολλών διαδηλωτών.
18/5/1861 Η «Χρυσή Νεολαία» μυστική μαχητική οργάνωση αποτυγχάνει να εξοντώσει τον Όθωνα.
6/9/1861 Αποτυχημένη δολοφονική απόπειρα εναντίον της βασίλισσας Αμαλίας. Καταδικάζεται ο Α. Δόσιος σε θάνατο. Του απονέμεται χάρη.
10/10/1862 Ξεσπά επανάσταση που οδηγεί τον Όθωνα σε έξωση από την Ελλάδα.
10/11/1862 Διαδηλώσεις στην Αθήνα υπέρ της υποψηφιότητας του Άγγλου πρίγκιπα Αλφρέδου για τον ελληνικό θρόνο
18/6/1863 Η συμμορία του Κυριάκου με την προστασία της Χωροφυλακής καταλαμβάνει τη Μονή των Ασωμάτων στην Αθήνα. Ο υπουργός στρατιωτικών διατάσσει την σύλληψη του λήσταρχου. Ο διοικητής του 6ου τάγματος τίθεται αλληλέγγυους προς τους ληστές.
18-20/6/1863 Σοβαρές αιματηρές συγκρούσεις ανάμεσα σε παρατάξεις «Πεδινών» (Βούλγαρης) και των «Ορεινών» (Κανάρης, Γρίβας) στην περιοχή Πλατείας Ομόνοιας με 200 νεκρούς.
3/11/1865 Ο πρωθυπουργός Ε. Δεληγιώργης εξαναγκάζεται σε παραίτηση εξαιτίας δυσαρέσκειας της κοινής γνώμης για το σύμβουλο του Γεωργίου, Γουλιέλμο Σπόνεκ.
2/6/1866 Έκρηξη ηφαιστείου Θήρας, ηρεμεί μετά 5 χρόνια.
11/9/1866 Η τραγωδία της Μονής του Αρκαδίου
17/12/1867 Ο πρωθυπουργός Α. Κουμουνδούρος υποβάλλει παραίτηση του γιατί διαφωνεί με εξωτερική πολιτική του βασιλιά.
30/3/1870 Οι ληστές Τάκου και Χ. Αρβανιτάκη συλλαμβάνουν ως όμηρους άγγλους περιηγητές στο Δήλεσι και ζητούν λύτρα. Η δυναμική επέμβαση της χωροφυλακής και στρατού έχει αποτέλεσμα τον θάνατο των ομήρων. Η ελληνική κυβέρνηση επικρίνεται από την Βρετανία.
26/2/1872 Η κυβέρνηση Βούλγαρη διενεργεί εκλογές στις οποίες κυριαρχούν βία και νοθεία και τις κερδίζει.
12/11/1873 Διαδήλωση φοιτητών στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου υπέρ της φοιτητικής φάλαγγας.
29/6/1874 Ο Χ. Τρικούπης καταγγέλλει τον βασιλιά Γεώργιο Α ως υπεύθυνο της πολιτικής κρίσης που διέρχεται ο τόπος.
22/3/1875 Σοβαρά επεισόδια στην Πλατεία Συντάγματος ανάμεσα σε βουλευτές του κόμματος του Βούλγαρη και πολίτης που τους αποδοκιμάζουν γιατί παραβιάζουν το σύνταγμα.
11/1/1878 9η κατά σειρά κυβέρνηση Α. Κουμουνδούρου
15/1/1878 Φιλοπόλεμο συλλαλητήριο στην Αθήνα με 4 νεκρούς και πολλούς τραυματίες.
3/5/1890 Πεθαίνει στις φυλακές Χαλκίδας ο βουλευτής, πρώην αντεισαγγελέας εφετών Ρόκος Χοϊδάς. Είχε καταδικαστεί σε 3ετη φυλάκιση για άρθρο που θεωρήθηκε ότι στρεφόταν εναντίον του βασιλιά.
10/1/1895 Ο Χ. Τρικούπης υποβάλλει την παραίτησή του στο βασιλιά Γεώργιο Α γιατί διαφωνεί με το στέμμα.
3/7/1896 Η Εθνική Εταιρεία στέλνει αντάρτικες ομάδες στη Μακεδονία για να αντιμετωπίσουν τη διείσδυση των Βουλγάρων.
8/8/1896 Η Ελληνική κυβέρνηση στέλνει στην Κρήτη εθελοντικά αντάρτικα σώματα για να στηρίξουν τον αγώνα των Κρητικών εναντίον του οθωμανικού ζυγού.
5/4/1897 Κήρυξη πολέμου από την Τουρκία εναντίον της Ελλάδας, ήττα της Ελλάδας και επιβολή στη χώρα Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου.
25/8/1898 Σφαγές Ελλήνων από Τούρκους άτακτους στο Ηράκλειο της Κρήτης.
17/11/1902 Σοβαρά επεισόδια και τραυματισμοί μεταξύ των οπαδών των κομμάτων Δηλιγιάννη και Θεοτόκη, λόγω των εκλογικών αποτελεσμάτων (102 έδρες έκαστος)
8/11/1903 Σοβαρά επεισόδια με 3 νεκρούς ανάμεσα σε αποσπάσματα στρατιωτών και φοιτητών εξ αιτίας της μετάφρασης στην καθομιλούμενη της «Ορεστιάδας» του Αισχύλου.
13/10/1904 Φονεύεται σε συμπλοκή με Τούρκους στη Σιάτιστα της Μακεδονίας ο Μακεδονομάχος Παύλος Μελάς.
10/3/1905 Επανάσταση του Θερίσου. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος ζητά την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα και την απομάκρυνση του πρίγκιπα Γεωργίου.
31/5/1905 Δολοφονία του πρωθυπουργού Θ. Δηλιγιάννη, γιατί θεωρήθηκε υπεύθυνος για το κλείσιμο των χαρτοπαικτικών λεσχών.
7/3/1907 Δολοφονία στον Πυργετό Ραψάνης του πρωτοπόρου σοσιαλιστήυ Μαρίνου Αντύπα.
3/12/1908 Οι συντεχνίες των Αθηνών με τηλεγραφήματα τους δηλώνουν στην κυβέρνηση Θεοτόκη ότι αδυνατούν να δεχτούν νέους φόρους.

ΤΑ BLOG ΔΕΝ ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΟ GOOGLE.

2008-11-30T23:12:00.001+02:00

Προ ημερών μπήκα σε ένα blog και διάβασα τον δεκάλογο των bloggers, ο οποίος αναφερόταν στα αυτονόητα. Δηλαδή αναφερόταν στις σχέσεις που πρέπει να διέπουν την επικοινωνία των bloggers. Κάτι που κατά την γνώμη μου πρέπει να ισχύει ούτως ή άλλως και στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων.
Εδώ φυσικά υπεισέρχεται η ανωνυμία και για τον λόγο αυτόν θα πρέπει να είμαστε ακόμα πιο προσεκτικοί.
Ένας από τους βασικούς λόγους που έγινα blogger ήταν η αναπόφευκτη επιθυμία των εγγονιών μου να αρχίσουν να χρησιμοποιούν το Internet. Αυτό με φόβιζε και έτσι αποφάσισα να γίνω blogger στην ηλικία των 74 ετών για να αποκτήσω ιδίαν αντίληψη για την χρησιμότητα ή και την επικινδυνότητα του.
Την ανησυχία αυτή την είχα εκφράσει σε κάποιο σχόλιο που έκανα σε ένα άλλο blog. Ένα blog που το είχε ένα αξιόλογο νεαρό κορίτσι. Σε απάντηση με καθησύχαζε γράφοντας στις 22 Ιουνίου 2008:
«Καταλαβαίνω την ανησυχία σου, επειδή την ίδια ανησυχία είχαν και οι γονείς μου πριν. Δεν είμαι νέα στον κόσμο του ίντερνετ (στην ηλικία είμαι μόνο! ) και έχω δει και ασχοληθεί με αρκετά (ιντερνετικά)……… Δεν ξέρω την ηλικία των εγγονών σου, αλλά μπορείς να το καταλάβεις π.χ. από το πώς τα πάνε στο σχολείο, ή πώς τα πάνε στη δουλειά, πώς τα πάνε με τις ανθρώπινες σχέσεις.»
Πολύ φιλοσοφημένη απάντηση από ένα κορίτσι μόλις 23 ετών. Φυσικά δεν ησύχαζα τόσο εύκολα, συνέχεια συμβούλευα τα εγγόνια μου να μην δίνουν στοιχεία τους και κυρίως να μην δίνουν τις φωτογραφίες τους, γνωρίζοντας πόσοι ψυχανώμαλοι κυκλοφορούν.
Στο διάστημα λοιπόν αυτών των 6 μηνών λειτουργίας του blog μου, απέκτησα αρκετούς e-φίλους και φίλες. Με άλλους εξακολουθώ να αλληλογραφώ και με άλλους έχω διακόψει. Είναι το αντίστοιχο που συμβαίνει στην ζωή μας. Με άλλους δένουμε και με άλλους όχι.
Κάποιοι από τους φίλους είχαν περιπέτειες με το Google προς γενική αγανάκτηση όλων μας, ευτυχώς όμως τελικά ξεπέρασαν το πρόβλημα. Απ’ ότι έχω καταλάβει το Google βάζει φραγμούς στην λειτουργία εάν υπάρξει καταγγελία ή παρουσιαστεί πρόβλημα σε κάποιο blog που όμως θα μπορούσε το πρόβλημα αυτό να συμπαρασύρει και άλλα blog.
Τώρα γιατί τα γράφω όλα αυτά θα με ρωτήσετε. Έχω τους λόγους μου.
Εδώ και καιρό προσπαθούσα να μπω στο blog αυτού του αξιόλογου κοριτσιού που έγραψα παραπάνω και κάθε φορά έπαιρνα την απάντηση
This blog is open to invited readers only
Ώσπου μια μέρα μπαίνοντας στο e-mail μου είδα μια πρόσκληση: Έχετε πρόσκληση να δείτε το ιστολόγιο του/της Clockwork Plum.
Μπήκα στη διεύθυνση του e-mail που μου έγραφε και βρέθηκα στο blog της Clockwork Plum. Και εκεί στην ανάρτηση που υπήρχε «Αγαπητοί προσκεκλημένοι...» μας εξιστορούσε τους λόγους που αναγκάστηκε να κλείσει το blog της για να πάψει να την ενοχλεί κάποιο άτομο.
Από τότε είδα αρκετούς bloggers να μπαίνουν και να της αφήνουν μηνύματα, προφανώς όλοι προσκεκλημένοι. Δεν θα γράψω τι μας είπε στην ανάρτηση αλλά και στις απαντήσεις στα σχόλια μας, άλλωστε δεν έχει νόημα αρκετοί από την παρέα μας μπαίνουν και τα διαβάζουν. Σημασία όμως έχει ότι μια αξιόλογη νέα κοπέλα που επιθυμούσε να επικοινωνεί ανοικτά μαζί μας, αναγκάζεται να βάλει περιορισμούς στο blog της για να αποφύγει κάποιον ψυχανώμαλο. Το ψυχανώμαλος είναι ιδική μου έκφραση.
Ευτυχώς είχε το θάρρος να μας πει την περιπέτειά της. Της ζήτησα την άδεια να αναφέρω το όνομα του blog της με την ελπίδα ότι αν διάβαζε αυτή την ανάρτηση ο τύπος που την ενοχλεί να συναισθανθεί το κακό που κάνει σε ένα νεαρό κορίτσι και να σταματήσει να την ενοχλεί.
Φίλοι μου αυτή η περιπέτεια της καλής μας της Clockwork Plum, δεν σας κρύβω ότι με έχει κάνει ακόμα περισσότερο επιφυλακτικό προς το Internet. Φυσικά το πρώτο πράγμα που έκανα, φώναξα τις εγγονές μου να διαβάσουν την περιπέτεια της καλής μας φίλης.
Καλή μου Clockwork Plum από αυτό εδώ το blog και από αυτή την ανάρτηση σου εύχομαι να μην έχεις άλλες ενοχλήσεις για να μπορέσεις να αφοσιωθείς απερίσπαστη στις σπουδές σου, που απ’ ότι φαίνεται πηγαίνεις περίφημα.
Αυτά τα ολίγα φίλοι μου και εάν μπορείτε να μη βάζετε φωτογραφίες ιδίως των παιδιών σας θα κάνετε πολύ καλά. Άλλωστε υπάρχει και το e-mail για να τις στέλνετε σε ανθρώπους που εμπιστεύεστε.

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΣΚΙΑ ΜΟΥ

2008-11-23T09:34:00.005+02:00

Η φίλη μας η Artanis μας κάλεσε να παίξουμε το παιχνίδι της σκιάς μας, του σκοτεινού εαυτού μας.
Δεν είναι η πρώτη φορά που πιάνω κουβέντα με την σκιά μου, όποτε βρίσκω καιρό, την σύρω από την αφάνεια της και την στήνω απέναντί μου και αρχίζει η κουβέντα. Είναι η πρώτη φορά όμως που την παρουσιάζω σε κοινή θέα.
Φίλοι μου θα σας γράψω μόνο τις δικές μου σκέψεις, τις δικές μου ερωτήσεις προς την σκιά μου, δεν θα σας γράψω τις απαντήσεις της. Ίσως το κάνω κάποια άλλη φορά. Ξέρετε είναι πολύ σκληρή η άτιμη και με καθηλώνει με τις απαντήσεις της, όταν απαντά.
Η τελευταία φορά που έπιασα κουβέντα μαζί της ήταν στη Μερσίνη όταν τα βράδια μόνος μου αγνάντευα από την βεράντα την θάλασσα. Συνήθως την βομβαρδίζω με ερωτήσεις, εκείνη με κοιτάζει με το σκοτεινό βλέμμα της και άλλοτε μου απαντά και άλλοτε χαμογελά χωρίς να μου δίνει απάντηση.
Και ιδού οι απορίες μου:
Γιατί είμαι αυτός που είμαι και τι θα ήμουνα αν τις κρίσιμες στιγμές της ζωής μου έπαιρνα διαφορετικές αποφάσεις από αυτές που πήρα;
Στην αρχή νόμιζα ότι η σημερινή ζωή μου είναι απόρροια των αποφάσεων μου στις κρίσιμες στιγμές, κατόπιν όμως διαπίστωσα οτι αποφάσεις έπαιρνα και παίρνω με κάθε μου αναπνοή. Δεν ήταν λοιπόν μόνο οι σοβαρές αποφάσεις που καθόρησαν την ζωή μου αλλά και οι μικρές και φαινομενικά ασήμαντες;
Ακόμα και αυτή μου η απόφαση να γράψω αυτές τις λίγες γραμμές, καθορίζει την μετέπειτα πορεία μου, έτσι τουλάχιστον πιστεύω. Θα μπορούσα να κοιμηθώ νωρίς και να ξυπνήσω φρέσκος για δουλειά το πρωί ή θα μπορούσα να πάω στο κοντινό μου το μπαράκι να πιώ κανένα ποτό με τις δίδυμες, όχι προτίμησα να γράψω.
Προσπάθησα να μετρήσω τα κομβικά σημεία, τα σταυροδρόμια που συνάντησα και που έπρεπε να αποφασίσω ποιο δρόμο θα ακολουθήσω, χωρίς να γνωρίζω που καταλήγει ή σε πόσα άλλα σταυροδρόμια θα με οδηγούσε. Αδίκως είναι τόσα πολλά που δεν μετριούνται.
Τι είναι λοιπόν αυτό που μας κάνει να παίρνουμε την μια ή την άλλη απόφαση, τον ένα ή τον άλλο τον δρόμο; Είναι σίγουρο ότι δεν διαθέτουμε GPS για να το προγραμματίσουμε ή να του πούμε που θέλουμε να πάμε και να μας βρει τον συντομότερο και καλύτερο δρόμο, ή μήπως διαθέτουμε;
Μήπως μέσα μας υπάρχει κάτι χωρίς να γνωρίζουμε την ύπαρξή του και μας οδηγεί στην μια ή την άλλη κατεύθυνση;
Μήπως τελικά είναι όλα προαποφασισμένα; Όχι δεν πιστεύω στο κισμέτ, όμως τι ήταν αυτό που με έκανε να πάω σε μία συγκέντρωση φίλων εκείνο το βράδυ, ενώ δεν ήθελα να πάω γιατί ήμουνα εξουθενωμένος από την δουλειά και όπου τελικά συνάντησα την μικρή Ελληνο-Ινδή. Την μικρή που με έκανε να δω με διαφορετικό μάτι τον κόσμο.
Από καθαρή τύχη λοιπόν έφτασα εδώ που έφτασα; Οι αποφάσεις που έπαιρνα ήταν τυχαίες, ενστικτώδεις ή είχα κάποια ικανότητα να μαντεύω τι ήταν πέρα από το σταυροδρόμι;
Γιατί άραγε αποφάσισα να γίνω blogger, οι μέρες μου οι ώρες μου ήταν γεμάτες, από φίλους άλλο τίποτα, τότε γιατί άρχισα να επικοινωνώ μαζί σας, σε ποιο σταυροδρόμι θα με βγάλει αυτή μου η απόφαση;
Και γιατί τα ρωτάω όλα αυτά, μήπως δεν είμαι ευχαριστημένος από την ζωή μου; Δεν θα το έλεγα, δεν θα άλλαζα καμιά μου απόφαση μέχρι σήμερα, εκτός από ελάχιστες που επηρέασαν την ζωή άλλων ανθρώπων. Αλλά μήπως μια άλλη απόφαση έφερνε αποτελέσματα δυσάρεστα, τραγικά σε αυτούς τους ανθρώπους;
Γιατί δεν μου απαντάς σκιά μου, γιατί με αγναντεύεις μ΄αυτό το σκοτεινό σου βλέμμα, πότε θα μου δώσεις τις απαντήσεις που έχω ανάγκη, ή μήπως τελικά δεν τις έχω ανάγκη; Πρόσεξε γιατί τελικά θα πάψω να ασχολούμαι μαζί σου θα πάψω να σε υπολογίζω, θα σε ξαναστείλω στην αφάνειά σου, θέλω απαντήσεις και τις θέλω τώρα, δεν έχω πολύ χρόνο μπροστά μου.
Τελικά φαίνεται ότι την φόβισα, σηκώθηκε αργά αργά μου γύρισε την πλάτη και με μια βαριεστημένη φωνή μου είπε, κάνε ότι σου είπε η μικρή Ελληνο-Ινδή, «πράξε κατά συνείδηση».
Και για την αντιγραφή gskastro
Υ.Γ. Έψαξα πολύ στις φωτογραφίες μου για να βρω κατάλληλη φωτογραφία και τελικά νομίζω ότι την βρήκα.

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

2008-11-10T19:36:00.016+02:00

Φίλοι μου ανταποκρινόμενος και εγώ στο κάλεσμα, ενώνω την φωνή μου στις διαμαρτυρίες για τις απάνθρωπες συνθήκες που επικρατούν στα κολαστήρια των φυλακών.
ΔΕΝ υπογράφω όμως διαμαρτυρόμενος για την επιπολαιότητα των οργανωτών αυτής της εκστρατείας.
Δεν είναι δυνατόν κάποιοι να υποφέρουν και κάποιοι άλλοι να εκμεταλλεύονται αυτόν τον πόνο βάζοντας διαφημίσεις εκεί όπου πρέπει να υπογράψω, ΔΕΝ με ενδιαφέρει να μειώσω το πάχος του στομαχιού μου. «Why is Your Stomach Fat?»
Θα βάλω όμως τις κραυγές αγωνίας δύο ανθρώπων:

“Είναι απαράδεκτη η κατάσταση στις ελληνικές φυλακές. Είναι κύριο θέμα η ριζική αλλαγή του σωφρονιστικού συστήματος”.
Κάρολος Παπούλιας, 16/11/08
“Είμαστε άνθρωποι – κρατούμενοι. Άνθρωποι, λέω”
Βαγγέλης Πάλλης, Κρατούμενος, 9/11/08

Φίλοι μου αυτήν την ανάρτηση άρχισα να την γράφω όταν ήμουνα ακόμα την Μερσίνη της Τουρκίας. Όσο ήταν ο γιός μου εδώ είχαμε πολλά να πούμε και να κάνουμε, τώρα που είμαι μόνος, δεν ξέρω τι να κάνω μετά τις 23:00 και γράφω.
Γράφω περισσότερο για τον εαυτόν μου, κάτι σαν ημερολόγιο. Θα σταχυολογήσω κάποια από αυτά και θα τα βάλω στην ανάρτηση.
Θα αρχίσω από την πρόσκληση που μου έκανε η καλή μας η Artanis να παίξω το παιχνίδι ποίημα, ρητό και πίνακας.
Από τα ποιήματα θα αναφέρω ένα που με εκφράζει τουλάχιστον τώρα που πλησιάζω στην έξοδο.
Ήταν γραμμένο από τον Φιλόδημο, επικούρειο φιλόσοφο και ποιητή από τα Γάδαρα της Παλαιστίνης 110 – 35 π.Χ.

Αγάπησα• ποιος όχι; Εξόκειλα• σε ποιον αυτά είναι ξένα;
Έρμαιο μανίας• αλλά από πού; όχι θεός η αιτία;
Τώρα μακριά όλα αυτά –τα μαύρα μου μαλλιά χιονισμένα ήδη
παίζουν και μού προμηνούν τη συνετή ηλικία.
Έπαιξα, όσο ήταν καιρός• τώρα καιρός δεν μου έχει μείνει
–καιρός μου να προσανατολιστώ στη σωφροσύνη.

Όσο για την ρήση, έχω κάνει βίωμα μου το «πράξε κατά συνείδηση». Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι πρέπει να είμαι καλός άνθρωπος, ή να κάνω καλές πράξεις. Σημαίνει απλά ότι, φροντίζω οι πράξεις μου να συμφωνούν με την συνείδηση μου.
Και αυτό δεν μου ήρθε ουρανοκατέβατο, με μύησε μια εικοσάχρονη Ελληνο-Ινδή. Αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία.
Για τον πίνακα θα έλεγα ότι μου αρέσουν αρκετοί, οι τρεις χάριτες όμως του Briand είναι από τους αγαπημένους μου. Δυστυχώς έχει πάθει μία μικρή ζημία και πρέπει να γίνει αποκατάσταση από ειδικό.

Και τώρα ήρθε η σειρά να γράψω λίγα για τις εντυπώσεις μου από την παραμονή μου στην Μερσίνη της Τουρκίας. Θα γράψω συνοπτικά για να μην σας κουράσω, είναι σκόρπιες σκέψεις ενός ταξιδιώτη σε μια άγνωστη χώρα με άγνωστη γι’ αυτόν γλώσσα.
Ναι τουλάχιστον σε εμένα η Τουρκία ήταν και είναι άγνωστη χώρα, παρ’ όλον που ο πατέρας μου είχε μιλήσει για τους ανθρώπους αυτούς, εγώ αφέθηκα να παρασυρθώ από την κοινή γνώμη που τους ήθελε αιματοβαμμένους κατακτητές. Ας είναι δεν θα κάνω κρίσεις, θα τις αποφύγω, θα προσπαθήσω να διηγηθώ τα πράγματα όπως τα είδα.
Όταν πρόκειται να ταξιδεύσω στο εξωτερικό, φροντίζω να μαθαίνω κάποια πράγματα για τις συνήθειες και τα έθιμα του λαού της χώρας που πάω. Στην περίπτωση αυτή δεν το έκανα, θεώρησα ότι τους γνώριζα καλά. Λάθος μου έπρεπε να φροντίσω να μάθω κάποια πράγματα, θα μπορούσα να είχα ρωτήσει τον φίλο side21 που πηγαίνει συχνά στην χώρα αυτή για πολιτισμικές εκδηλώσεις.
Η διαδρομή μου ήταν αεροπορικώς Αθήνα – Κωνσταντινούπολη – Άδανα.
Από εκεί με αυτοκίνητο για την Μερσίνη, 80 χιλ μακρύτερα και περίπου 1 ώρα.
Στη Μερσίνη πήγαμε κατευθείαν για φαί, που αλλού από το FORUM και το Media Markt, κάτι σαν το Mall των Αθηνών.
Ημέρα Κυριακή και με τρώει η περιέργεια για τα μαγαζιά που είναι ανοικτά, όχι μόνο στο FORUM αλλά και σε ολόκληρη την πόλη. Όπως μου είπε ο γιός μόνο οι υπηρεσίες και τα γραφεία κλείνουν το Σαββατοκύριακο, όλα τα άλλα είναι ανοικτά μέχρι τις 10 το βράδυ.
Το εξασκημένο μάτι μου ψάχνει, ψάχνει για γυναικεία γάμπα. Αμ δε, όλες με παντελόνια ή μακριά φουστάνια, ούτε δείγμα από γάμπα. Μέχρι που έφυγα μόνο μία είδα και αυτή άνηκε σε μικρό κορίτσι. Είναι όμως όλες τους (πλην των γιαγιάδων) κομψά ντυμένες. Όχι ότι οι γιαγιάδες δεν ήταν καλοντυμένες αλλά από σεβασμό απέφευγα να τις κοιτώ. Εκείνο όμως που μου έκανε πολύ εντύπωση ήταν τα ζευγάρια κάθε ηλικίας. Πιασμένα χέρι χέρι κάτι που σπάνια πλέον το βλέπουμε σε άλλες χώρες.
Τα καταστήματα κάτι σαν τα δικά μας με περίπου τις ίδιες τιμές, μάλλον ακριβές τιμές για τους Τούρκους.
Τα αυτοκίνητα, μάλλον λιγοστά, κινούνται με βενζίνη, πετρέλαιο ή αέριο. Η βενζίνη και το πετρέλαιο μάλλον ακριβά σε σχέση και με τις δικές μας τιμές.
Οι δρόμοι τους τεράστιοι σε πλάτος καθώς και τα πεζοδρόμια με πολύ καλό φωτισμό. Σχεδόν πουθενά δεν είδα πεζοδρόμιο κάτω από 3 μέτρα πλάτος. Ίσως το μεγάλο πλάτος των δρόμων και η πανταχόθεν ελεύθερη δόμηση να μην μου δημιούργησε το πλάκωμα αυτό που αισθάνομαι κάθε φορά που κατεβαίνω στην Αθήνα. Είναι φυσικά και το πολύ πράσινο. Δεν αφήνουν σχεδόν κανένα χώρο χωρίς να φυτέψουν δέντρα.
Όσο για την παραλία τους τι να πω! Μία λωρίδα πλάτους από 50 μέχρι 100 μέτρα και μήκους 15 χιλ. με δρομάκια, λιμνούλες, παραστάσεις αγάλματα (δεν είδα του Ατατούρκ, αλλά κάπου θα υπήρχε και αυτό) εγκαταστάσεις με παιδικές χαρές αλλά και χώροι άθλησης των μεγάλων, γεμάτη με πράσινο. Στη συνέχεια υπήρχε δρόμος με τρεις λωρίδες ανά κατεύθυνση και διάζωμα στην μέση, φαρδύ πεζοδρόμιο, πρασιά και άρχιζαν οι πολυκατοικίες.
Δυστυχώς δεν μπόρεσα να βγάλω αρκετές φωτογραφίες γιατί είχα ατύχημα με τις δύο μου φωτογραφικές.

Για τον κόσμο έχω να πω ότι ούτε στιγμή δεν αισθάνθηκα ανησυχία ή μοναξιά (παρ΄όλον που δεν γνώριζα την γλώσσα και ούτε μιλούσαν αγγλικά). Πολύ ήσυχος κόσμος ευγενικός και πάντα πρόθυμοι να βοηθήσουν με παντομίμα φυσικά.
Οι πολυκατοικίες από 8 μέχρι 20 ορόφους και αρκετές με μεγαλύτερο ύψος, αλλά με αποστάσεις μεταξύ τους. Η πολυκατοικία στη φωτογραφία ήταν απέναντι από την δική μου.
Τα προϊόντα του σουπερμάρκετ όλα στην τουρκική, οι δε τιμές μάλλον χαμηλές για εμάς.
Γενικά για εμένα ήταν δεκαπέντε ημέρες γεμάτες από δουλειά, γεμάτες από εμπειρίες, εκπλήξεις και ωραίες αναμνήσεις. Και σαν επιστέγασμα η επίσκεψή μου στα Μεστά της Χίου. Επίσκεψη αστραπή στο καλό μας το fractal. Όχι δεν θα σας αποκαλύψω το γένος γι’ αυτό και δεν θα βάλω την φωτογραφία του.
Εκεί κατέληξα οδικώς μετά από περιπετειώδες ταξίδι δύο ημερών, 1.100χιλ, και 14 ωρών οδήγηση, μέσα από τα βουνά της ΝΔ Τουρκίας, μέχρι το Τσεσμέ. Στη συνέχεια με πλοιάριο στη Χίο και από εκεί κατευθείαν στα Μεστά.

Δεν περίμενα αυτό που είδα. Έχω δει πολλά κάστρα και φρούρια στα ταξίδια μου στο εξωτερικό αλλά και στην Ελλάδα στη Μονεμβασιά. Αλλά αυτό το ζωντανό κάστρο δεν το έχω δει πουθενά. Ένα κάστρο που κατοικείται, ένα ζωντανό κάστρο. Γύρω από το κάστρο το χωριό. Τα σπίτια μέσα στο κάστρο, μέρος του δαιδαλώδους τοίχους καταπληκτικά. Το δε σπίτι του fractal κουκλίστικο. Τι να πω για τον κήπο σου fractal μου! Ένας κήπος 4 επί 5 μέτρα περίπου, με διάφορα φυτά και μια τεράστια λεμονιά. Οι τοίχοι γύρο από τον κήπο πρέπει να είναι 4 μέτρα ύψος από πέτρα. Και ξαφνικά άρχισαν να πετούν πουλάκια που είχαν φωλιάσει στη λεμονιά και τα ενόχλησε το φως που άναψε το fractal.
Παράδεισος σκέτος, να είσαι καλά fractal, άξιζαν τα 1.100χιλ που κάναμε με τον Βόσνιο οδηγό μου. Για να προλάβουμε το πλοίο το πήγαινε σε εκείνες τις στροφές σας με 140χιλ. και σε 20 λεπτά ήμασταν στο λιμάνι.
Αρκετά όμως φλυάρησα και σας ζάλισα, έχω την τάση να γράφω πολλά. Φιλιά πολλά σε όλους σας, ακόμα και σε αυτούς που θα μου την πέσουν.
Οι φωτογραφίες από την Μερσίνη, είναι από εμένα και μία από το google earth. Οι φωτογραφίες από τα Μεστά είναι δικές μου αλλά όχι από καλή φωτογραφική.

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΡΣΙΝΗ

2008-10-29T10:17:00.001+02:00

Φίλοι μου, επιτέλους βρήκα τον χρόνο να επικοινωνήσω μαζί σας. Έχει περάσει αρκετό διάστημα από τότε που απαντούσα σε καθένα σχόλιο σας και άρχισα να έχω ενοχές. Αποφάσισα να βάλω σε ανάρτηση τις απαντήσεις στα σχόλια που κάνατε στις τελευταίες τρεις αναρτήσεις μου.
Σήμερα είναι αργία εδώ που βρίσκομαι και έτσι θα διαθέσω την ημέρα μου, λίγο στην ενημέρωσή μου μέσω Internet και λίγη περιήγηση στην πόλη για να εξοικειωθώ και μη πάθω ξανά τα χθεσινά.
Αυτή την περίοδο βρίσκομαι στην Μερσίνη της Τουρκίας, όπου ήρθα να αντικαταστήσω τον γιό μου, για κάποιες εργασίες που έχουμε αναλάβει.
Η απόσταση μεταξύ οικίας που μένω και χώρου εργασία είναι περίπου 25 χιλ. Με οδηγό τον γιό μου κάνουμε περίπου 20 λεπτά. Εχθές με οδηγό τον γράφοντα έκανα δυόμιση ώρες.
Ήταν βράδυ όταν επέστρεφα, μόνος γιατί ο γιός μου είχε επιστρέψει στην Αθήνα, και νομίζοντας ότι είχα μάθει τον δρόμο και με την σιγουριά του άσχετου ξεκίνησα για επιστροφή. Η πόλη είναι μακρόστενη και αρκετά μεγάλη με μεγάλου πλάτους δρόμους καλά φωτισμένους (οι περισσότεροι τρεις λωρίδες ανά κατεύθυνση και διάζωμα). Την ημέρα είναι εύκολος ο προσανατολισμός γιατί η πόλη είναι ανάμεσα σε θάλασσα και σε βουνό, το βράδυ όμως σε ξεγελάνε οι πολύ απρόσωποι δρόμοι. Παντού πολυκατοικίες 10 ορόφων ως επί το πλείστον ομοιόμορφες.
Όταν συνειδητοποίησα ότι είχα χάσει τον δρόμο, άρχισα να ρωτώ που είναι το Media Markt (απ΄ότι ανακάλυψα όλοι το ξέρουν). Δυστυχώς σε όλα τα βενζινάδικα οι άνθρωποι ήταν μεν πρόθυμοι αλλά δεν ήξερε κανείς αγγλικά (να και ένας λαός που σέβεται τον εαυτόν του). Οι απαντήσεις που έπαιρνα ήταν με χειρονομίες και φυσικά άλλα μου δείχνανε άλλα καταλάβαινα. Τελικά μετά από δυόμιση ώρες, με την κύστη μου έτοιμη να διαρραγεί κατέφθασα στο σπίτι που μένω.
Αρκετά όμως για το άτομό μου. Για την Μερσίνη θα γράψω ξανά αφού πρώτα την περιτριγυρίσω, υπάρχει όμως κάτι που με εντυπωσίασε και θα το γράψω τώρα. Όπως σας είπα η πόλη είναι παραλιακή, με περίπου 17χιλ παραλία. Ο παραλιακός δρόμος χωρίζει τα κτήρια (10+ ορόφους) από μία αρκετά φαρδιά λωρίδα παραλίας όπου υπάρχουν παιδικές χαρές, χώροι για άθληση (απλά μηχανήματα)διάδρομοι για περπάτημα κατασκευές με κίονες, αγάλματα και πάμπολλα δένδρα. Σε ολόκληρη αυτή την διαδρομή υπήρχαν μερικά μόνο καφενεία.
Το πρωί την ώρα που πηγαίνω στην δουλειά μου (6:30) ο χώρος αυτός είναι γεμάτος με άτομα που αθλούνται με διάφορους τρόπους.
Και τώρα φίλοι μου ήρθε η σειρά σας, τέρμα η πολυλογία μου.
Α! και κάτι που ξέχασα. Το πρωί βάζω το ξυπνητήρι στις 5:00, ανακάλυψα ότι δεν χρειάζεται, στις 4:50 φροντίζει ο μουεζίνης να με ξυπνά. Πάντως το βρίσκω πολύ ρομαντικό.
Ηφαιστίωνα έχεις απόλυτο δίκαιο, απορώ τι θα θυμούνται τα εγγόνια μου από τον συνεχή διαφημιστικό βομβαρδισμό που υφίστανται, από τα άπειρα παιχνίδια που φορτώνουν στον υπολογιστή τους.
Καλό μου Fractal, μου την έφερες με τον καραγκιόζη, ούτε και εγώ φανταζόμουνα ότι θα λειτουργούσε σαν καταλύτης. Πως πάνε και οι δικές σου δουλειές, τρέχεις και δεν φτάνεις;
Φίλε μου Αστερίωνα, εμείς τα λέμε και από τηλεφώνου, θα ήταν ωραία όμως να ήσουνα εδώ, να είχαμε και το Μιχάλη να τα συζητάμε, θα ήταν ακόμα καλύτερα. Είναι δυνατόν να ξεχάσω τα παγωτά μπε-μπε του Φλόκα! Σε λίγο θα επιχειρήσω να σε πάρω μέσω skype. Υπάρχει κάποιο πρόβλημα γιατί το Internet είναι ασύρματο.
Καλή μου Clockwork Plum μη με πειράζεις απέχουν παρασάγγας οι ηλικίες μας. Ξαναγυρνώ όμως στα μικρά μου χρόνια με αυτές τις θύμισες.
Τι γλυκό παιδί που είσαι Nefelli μου! Έτσι όπως στηνόσουνα να παρακολουθήσεις την παράσταση, στηνόταν τότε και η πρώτη μου παιδική αγάπη. Το ξέρω ότι είσαι φορτωμένη και σε καταλαβαίνω απόλυτα.
Γλαρένια μου είσαι απίθανη με το blog σου, καταιγισμός ιδεών. Σκέφτομαι να αρχίσω να ξαναμαζεύω γυάλινες μπίλιες. Τότε μαζεύαμε και το εξωτερικό των πακέτων τσιγάρων. Σύγκρινε τα με τις σημερινές ασχολίες των παιδιών!
Artanis καλή μου, η παράσταση όντως ήταν απίθανη. Δεν ήταν το παίξιμο μόνο αλλά και η σύλληψη της ιδέας αυτής, εναλλαγής πραγματικών ηθοποιών με θέατρο σκιών. Εγώ τουλάχιστον δεν έχω παρακολουθήσει κάτι παρόμοιο.
Φίλε Στέφανε, σου είχα γράψει νομίζω ότι είχαμε και ένα άλλο παιχνίδι, κατασκευάζαμε ραδιοφωνάκια με γαληνίτη. Καλό χειμώνα και καλή συνέχεια στις σπουδές σου.
Καλή μου Άστρια στη ανάρτηση «Απόφαση Ζωής» είχες βάλει σχόλιο. Είχα μπει και εγώ στο δικό σου, αλλά δεν έγραψα γιατί είχες τότε το παιχνίδι με το 3 & 7. Να είσαι καλά Άστρια.
Φίλε Nikiplos μακάρι να είχα τον χρόνο να πήγαινα στα θέατρα, στο όποιο θέατρο. Από τότε που έπιασα να δουλεύω, πάνε πίσω 50 χρόνια, δεν εύρισκα τον χρόνο για θέατρο ή αν θέλεις την διάθεση. Τώρα που άρχισα να το σκέφτομαι ξαναέπιασα δουλειά. Η παράσταση νομίζω θα κρατήσει μέχρι τον Απρίλιο.
Καλό μου Little Beautiful Things σε ευχαριστώ για τις ευχές σου, ελπίζω να πιάνουν. Τα εμπόδια στη ζωή είναι για να μας δυναμώνουν, είναι όμως και μια δοκιμασία για να γνωρίσουμε τον εαυτόν μας. Φιλιά πολλά και από εμένα.
Καλή μου Κωνσταντινιά, και εσύ είχες πάει ταξιδάκια αλλά άλλου είδους. Δεν σου κρύβω όμως ότι μου αρέσει εδώ. Μέχρι στιγμής (δεν είναι φυσικά πολλές ημέρες) μόνο πρόθυμους να με εξυπηρετήσουν έχω συναντήσει. Φυσικά η συνεννόηση μεγάλο εμπόδιο.
Side 21 Έχεις δίκαιο η συμπαράσταση σε φίλο είναι ανάγκη και όχι υποχρέωση, πόσο μάλλον στο γιο ή την κόρη. Βλέπω και εσύ είσαι τρυφερός πατέρας. Να είσαι πάντα καλά.
Στογόνα είσαι νέα blogger βλέπω. Πολύ ευαίσθητη όπως ερμηνεύω το blog σου, ευαίσθητη σα τη σταγόνα του νερού, με το κρύο παγώνει με την ζέστη εξατμίζεται. Να είσαι καλά σταγόνα και καλώς ήρθες στην παρέα μας.
Ιρλανδέ πάντα με ένα καλό λόγο, μου έχει λείψει το χιούμορ σου. Ελπίζω σε μερικούς μήνες να έχω περισσότερο χρόνο για να σας χαίρομαι όλους σας.
Ζαφορα ευχαριστώ και εσένα για τις ευχές, πιστεύω ότι οι άνθρωποι έχουμε μεγάλη ανάγκη από τις ευχές, ευχές των συνανθρώπων μας. Πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος αν τελικά σκεφτόμασταν μόνο θετικά για τον άλλον.
Faraona να είσαι καλά και εσύ για τις ευχές σου, και εγώ είμαι ένας αδύναμος κρίκος που τις έχει ανάγκη.
Dee dee ο κολλητός μου ήταν κούκλος, δυστυχώς δεν υπάρχει πια και δεν θέλω να τον αντικαταστήσω. Φιλιά και από εμένα αν και δεν είμαι καστρούλι, είμαι από τα σιτεμένα.
Theogr εσείς θα με περιμένετε, ο κήπος μου δεν ξέρω τι θα κάνει. Είναι ικανός να την κοπανήσει. Να είσαι καλά φίλε.
Φίλοι εδώ σας αφήνω να πάω να δω λίγο την πόλη και ιδίως την παραλία τους. Και πάλι ευχαριστώ και εύχομαι να σας βρω όλους καλά όταν επιστρέψω.
Με πολύ αγάπη gskastro

ΗΤΑΝ ΣΑΝ ΟΝΕΙΡΟ

2008-10-12T23:13:00.002+03:00

Φίλοι μου για άλλη μια φορά σας ευχαριστώ που μου κρατάτε συντροφιά. Είναι σημαντικό για τον καθένα να ξέρει ότι υπάρχουν άνθρωποι που τον σκέπτονται. Δεν έχω όμως χρόνο να απαντήσω στον καθένα ξεχωριστά. Ελπίζω σύντομα να τα καταφέρω να βρω τον χρόνο.
Σήμερα το βράδυ όμως κατόρθωσα να ξεκλέψω λίγο χρόνο και να τον αφιερώσω στον εαυτόν μου.
Δεν έχουν περάσει λίγες ώρες που είχα μια πρωτόγνωρη εμπειρία. Μια εμπειρία που έγινε αιτία να πάω πίσω στα παιδικά μου χρόνια. Χρόνια δύσκολα για τους μεγάλους αλλά ανέμελα για εμάς τα παιδιά. Ήταν τότε που η φαντασία μας μετέτρεπε το κάθε τι σε παιχνίδι. Μόλις είχε τελειώσει η κατοχή και τα σύννεφα του εμφύλιου είχαν αρχίσει να μαζεύονται.
Δεν υπήρχαν κινητά δεν υπήρχαν ηλεκτρονικά παιχνίδια δεν ήμασταν με άλλα λόγια απομονωμένοι ο ένας από τον άλλον. Γυρεύαμε την συντροφιά, την παρέα των φύλων μας. Τι απλά πράγματα που μας ικανοποιούσαν εκείνη την εποχή! κουτσό, κρυφτό, μπίλιες (αχ! αυτές οι γυάλινες μπίλιες ακόμα τις μαζεύω όταν τις βρω).
Εκείνο όμως που μας τραβούσε περισσότερο ήταν ο καραγκιόζης. Θυμάμαι μαζεύαμε έγχρωμα χαρτάκια, χαρτόνια αλεύρι για να φτιάξουμε κόλα και να κατασκευάσουμε τις φιγούρες του καραγκιόζη και της παρέας του. Πόση χαρά κάναμε όταν βρίσκαμε και κανένα παλιό σεντόνι για την σκηνή μας. Το πρόβλημα ήταν το φως, τα καταφέρναμε όμως με μερικά κεριά ή κάποια λάμπα πετρελαίου.
Αυτά όλα ήταν με την παρέα του Π. Φαλήρου, αργότερα επιστρέψαμε στο σπίτι μας στο Ελληνικό όπου αρχίσαμε τα επικίνδυνα παιχνίδια.
Πολλές φορές αναπολώ αυτή την παρέα του Φαλήρου, χαθήκαμε τελείως λες και άνοιξε η γη και μας κατάπιε. Για τον έναν μόνο μαθαίνω, είναι ηγούμενος σε ένα μοναστήρι στο Άγιο Όρος.
Σήμερα λοιπόν μου ήρθαν όλα αυτά στο νου, ξαναθυμήθηκα αυτά τα ωραία ανέμελα χρόνια.
Το καλό μας το fractal με είχε καλέσει στην παράσταση «Ο Μεγαλέξανδρος και ο καταραμένος δράκος» στο θέατρο Βεάκη.
Δεν θα σας πω για αυτή την υπέροχη παράσταση, πιστεύω ότι υπάρχουν πολύ καλύτεροι από εμένα να σας τα γράψουν, άλλωστε το fractal τα έγραψε τόσο ωραία στην ανάρτησή του, θα σας πω όμως τι μου προξένησε εμένα, και είμαι σίγουρος και σε πολλούς άλλους.
Ήμουν μαζί με τις δύο εγγόνες μου και την σύζυγο μου και ένα σωρό άλλον κόσμο και ξαφνικά βρέθηκα μόνος με τις αναμνήσεις μου. Είναι κάτι που δεν μπορώ να εξηγήσω, εκεί επάνω στο σανίδι δεν ήταν οι ηθοποιοί αλλά οι παιδικοί μου φίλοι. Ο Γιώργος (ο Ηγούμενος τώρα), ο Κώστας, η Ιωάννα (η πρώτη μου παιδική αγάπη), η Ρίτσα και τόσοι άλλοι.
Και μετά πήραν σειρά οι άλλοι φίλοι, η παρέα του Ελληνικού, έφηβοι πλέον καινούργιες παρέες καινούργιοι έρωτες.
Να είσαι καλά fractal μου, μου χάρισες μια συγκλονιστική βραδιά. Ακόμα και οι εγγονές μου που ποτέ τους δεν είχαν παρακολουθήσει καραγκιόζη, παρά μόνο στην τηλεόραση, συζητούσαν σε όλη τη διάρκεια της επιστροφής για την παράσταση και φυσικά για τον παππού που συγκινήθηκε.
Καμιά φορά η μοίρα παίζει περίεργα παιχνίδια. Εκεί που λέγαμε κάποιοι να συναντηθούμε μαζί σου στα Μεστά, τελικά συναντηθήκαμε οι δύο μας στην Αθήνα.
Πάντως ελπίζω να επισκεφτώ την πατρίδα σου, θα πρέπει να είναι υπέροχος τόπος. Από τις φωτογραφίες και τις διηγήσεις σου, μου έχεις δημιουργήσει την εντύπωση του μαγευτικού χώρου.
Φίλοι μου αξίζει τον κόπο να παρακολουθήσετε αυτή την υπέροχη παράσταση, είμαι σίγουρος θα σας δημιουργήσει συναισθήματα πρωτόγνωρα.
Ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα, gskastro

ΑΠΟΦΑΣΗ ΖΩΗΣ

2008-10-05T12:27:00.001+03:00

Φίλοι μου απουσίασα αρκετό καιρό, σχεδόν ένα μήνα, από την παρέα μας και δεν σας κρύβω ότι μου λείψατε. Η αλήθεια είναι ότι έμπαινα κλεφτά και σας διάβαζα όλους και με χαρά μάθαινα τα νέα σας και ότι είσαστε καλά.
Είδα ότι κάποιοι επηρεαστήκατε από το Φθινόπωρο αλλά χρειάζεται και αυτό για την προετοιμασία του χειμώνα.
Δεν σας κρύβω ότι ο χειμώνας είναι η εποχή που μου ταιριάζει περισσότερο. Ελπίζω να μας έρθει με χιόνια και πολλά χιόνια.
Όπως έγραψα και παραπάνω έμπαινα κλεφτά όμως δεν είχα το κουράγιο να γράψω ούτε μία πρόταση. Ήμουν άδειος από ιδέες από σκέψεις.
Έτσι και σήμερα που μπήκα διάβαζα αλλά δεν ήξερα τι να γράψω, είμαι πολύ κουρασμένος και οι ιδέες δεν έρχονται. Και τότε διάβασα την ανάρτηση της καλής μας little beautiful things «ο Δρόμος». Ναι σκέφτηκα ωραίο θέμα, έχει σχέση με τον δρόμο που πήρα εδώ και ένα μήνα σχεδόν.
Ο δρόμος λοιπόν που πήρα ή αν προτιμάτε το τούνελ είναι και στενό και ανηφορικό και σκοτεινό, με λίγο φως στην άκρη και μικρές αναλαμπές ενδιάμεσα.
Πόσο μοιάζει στη φωτογραφία!
Σας είχα γράψει ότι θα πήγαινα να βοηθήσω κάποιους φίλους, δεν είναι πολλοί είναι ένας, για εμένα όμως έχει πολλές ιδιότητες, είναι ο φίλος, ο κολλητός ο γιός μου.
Σε αυτόν τον δύσκολο δρόμο είμαστε οι δυο μας λοιπόν και ο ένας δίνει κουράγιο στον άλλο. Μαζί θα φτάσουμε στο τέλος, στην άκρη του τούνελ, στο φως, δεν έχουμε άλλη επιλογή.
Μικρές ανάπαυλες στα φωτεινά σημεία, εκεί ξαποσταίνουμε. Παίρνουμε λίγη δύναμη για να συνεχίσουμε. Σε αυτές τις ανάπαυλες θα σας γράφω, στα ενδιάμεσα στερεύω από σκέψεις, δεν μου μένει δύναμη.
Αυτή μας η περιπέτεια έχει και τα καλά της στοιχεία, είναι η συντροφική πορεία που ακολουθούμε, εκεί ανακαλύπτουμε ο ένας τον άλλο, εκεί ανακαλύπτω ξανά και ξανά τον γιό μου και πιστεύω ότι το ίδιο γίνεται και με αυτόν.
Οι ατελείωτες ώρες που περνάμε μαζί δεν είναι στρωμένες με ροδοπέταλα, οι σχέσεις μας περνούν από πολλές φάσεις, θα μπορούσα να πω ακόμα και θυελλώδεις. Στο τέλος όμως της ημέρας, όταν ξαπλώνω να κοιμηθώ, αυτά τα λίγα λεπτά προτού με νικήσει ο μορφέας, εκείνα τα λίγα λεπτά ξαναφέρνω στο μυαλό μου μόνο τα θετικά στοιχεία που αποκομίσαμε. Και τα θετικά είναι περισσότερα από τα αρνητικά.
Έχουμε όμως πολύ δρόμο μπροστά μας. Μόνο που τώρα θα αναγκαστούμε να χωρίσουμε, ο ένας στην Ελλάδα και ο άλλος στο εξωτερικό. Σε εκείνον έπεσε το μεγαλύτερο βάρος της δουλειάς, σε εμένα (και λόγο ηλικίας) το λιγότερο.
Για μια ακόμα φορά φίλοι μου σας ευχαριστώ και θα τα ξαναπούμε στην επόμενη αναλαμπή.
Φιλιά σε όλους gskastro

Time to Say Goodbye

2008-09-10T00:24:00.001+03:00

Φίλοι μου θα σας αφήσω για λίγο καιρό, ελπίζοντας ότι όταν γυρίσω να σας βρω όλους σας καλά.
Πρέπει να βοηθήσω κάποιους φίλους που χρειάζονται βοήθεια και έτσι θα βρεθώ για αρκετό καιρό μακριά από τη βάση μου.
Δυστυχώς δεν θα υπάρχει ο κολλητός μου να την προσέχει, αναχώρησε την ημέρα που έβαλα την προηγούμενη ανάρτηση. Ήδη όμως ένα μήνα νωρίτερα είχα χάσει και τον μικρό μου σκύλο. Βλέπετε παθαίνουν και αυτά καρκίνο.
Φεύγοντας θα σας αφήσω δύο μουσικά video για να ακούτε λίγο μουσική όποτε μπαίνετε στο Blog μου.
Σας αφήνω όμως και την φωτογραφία του κολλητού μου για να σας φυλάει από εκεί που βρίσκεται τώρα. Να είστε όλοι καλά, gskastro

ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

2008-08-30T05:47:00.031+03:00

Φίλοι μου οι περισσότεροι πήραμε τις αδειούλες μας και ταξιδέψαμε σε πολύ ωραία μέρη.
Ένας ένας που επιστρέφει μας φέρνει τις εντυπώσεις του με μια σειρά ωραίων φωτογραφιών.
Ήρθε λοιπόν και η δική μου ώρα να σας διηγηθώ φωτογραφικά πως πέρασα στην σχεδόν δύο μηνών περιήγηση μου.
Να αρχίσω λοιπόν με την επίσκεψή μου στον ζωολογικό κήπο. Το μόνο που δεν θα μπορέσω να σας δείξω θα είναι το φίδι, έχει την μανία να κρύβεται.

Η ώρα του φαγητού. Η χελώνα θα φάει αφού τελειώσουν οι άλλοι

Οι δύο φίλοι όμως τρώνε μαζί

Αλλά και στον ύπνο μαζί

Το κοστυφάκι υποχρεωτικά περιμένει την μάνα του να το ταΐσει (το έχετε ξαναδεί)

Και η ώρα της βόλτας

Χρειαζόμαστε όμως και το παιχνίδι

Τώρα πως τι βρίσκει η γάτα με τον βάτραχο, μη με ρωτάτε.

Μάλλον κουτσομπολεύουν, δεν ξέρω ποιους όμως

Αρκετά όμως με τον ζωολογικό κήπο, η συνέχεια στο βοτανικό κήπο.

Μεγάλη ποικιλία από τριαντάφυλλα και τουλίπες

Τα αμπέλια έτοιμα και αυτά περιμένουν τον τρύγο

Οι τοματιές είχαν καλή παραγωγή

Το ίδιο και τα υπόλοιπα ζαρζαβατικά

Και αγγούρια αναρριχητές

Από βλίτα άλλο τίποτα

Το ίδιο και οι πιπεριές

Και το σέλινο και η γλιστρίδα την ώρα του ποτίσματος

Υπήρχαν και τα σχετικά φρούτα.

Τα μούσμουλα και τα βερίκοκα είχαν ήδη τελειώσει, τα αχλάδια όμως μόλις είχαν ωριμάσει.

Τα ρόδια θα είναι έτοιμα τέλη Σεπτέμβρη

Και όπως είναι φυσικό και τα απαραίτητα καλλωπιστικά.

Και όταν επέστρεφα από αυτές τις εξαντλητικές περιηγήσεις με περίμενε στρωμένο ένα λιτό τραπέζι. Ας είναι καλά η γειτόνισσα μου!

Δεν θα σας κουράσω άλλο φίλοι μου. Δεν σας κρύβω ότι ήταν εξαντλητικές αυτές μου οι περιηγήσεις μέσα σε ένα χώρο 30 επί 40 μέτρα.
Ναι φίλοι μου δεν το κούνησα από το σπίτι μου. Στον κήπο μου την έβγαζα, μαζί με τα ζωάκια μου και τα φυτά μου.

Την πανσέληνο όμως του Αυγούστου την απήλαυσα, κάπως διαφορετικά από εσάς, βοηθάει και η τεχνολογία βλέπετε.

Φίλοι μου να έχουμε όλοι μας ένα πολύ καλά Φθινόπωρο και με το καλό να επιστρέψουν και οι υπόλοιποι. Πολλά φιλιά σε όλους σας gskastro

ΕΧΟΥΝ ΑΞΙΑ Η ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ;

2008-08-25T08:29:00.001+03:00

Φίλοι μου είναι ένα θέμα που με απασχολούσε αλλά και με απασχολεί εδώ και πολύ καιρό. Μεγάλωσαν πλέον τα παιδιά μου με την βοήθεια ή χωρίς των συμβουλών μου και ήρθε η σειρά των εγγονιών μου.
Και κάθισα και έκανα τον απολογισμό μου (ή την αυτοκριτική μου όπως συνηθίζουν να λένε τα κομματικά στελέχη).
Και τι ανακάλυψα; Ότι δεν έπαψα ποτέ να δίνω συμβουλές στα παιδιά μου. Άθελά μου συνεχίζω να τους δίνω συμβουλές, δίνω στα εγγόνια δίνω και στα παιδιά μου, και πολλές φορές δίνω σε όλους μαζί ταυτόχρονα, οπόταν πέφτει και το σχετικό δούλεμα στον παππού. Και να ήταν μόνο αυτό άμα λάχει δίνω συμβουλές και στους φίλους τους.
Να λοιπόν το ερώτημα, έχουν αξία οι συμβουλές; Με μία λέξη θα απαντούσα ΝΑΙ, δεν είναι όμως τόσο απλό.
Σκεφτείτε έναν μανιώδη καπνιστή να συμβουλεύει τα παιδιά του να μην καπνίζουν, ή ένα πότη να μη πίνουν. Τι αξία έχει η συμβουλή του; Μήπως λοιπόν η κυριότερη συμβουλή είναι ο τρόπος ζωής του κάθε γονέα, μήπως πρώτα πρέπει να δίνουμε το παράδειγμα στα παιδιά μας, στα εγγόνια μας προτού ανοίξουμε το στόμα μας για να τα συμβουλέψουμε;
Μήπως όμως αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να κάνουμε κάποιες προσωπικές θυσίες, είμαστε έτοιμοι για κάτι τέτοιο;
Και κάτι ακόμα, έχουμε καλλιεργήσει δρόμους επικοινωνίας με τα παιδιά μας με τα βλαστάρια μας; Έχουμε βρει τρόπους να τους περνάμε μηνύματα χωρίς να γινόμαστε φορτικοί; Πόσο πιο εύκολο θα ήταν την ώρα που συζητούμε με τα παιδιά μας διάφορα θέματα, την ώρα που είμαστε όλοι χαλαροί, την ώρα που παίζουμε μαζί τους να μας ξεφύγει και μια συμβουλή.
Να είστε σίγουροι ότι θα αποδώσει πολύ καλύτερα από το να τα συμβουλεύουμε με εκείνο το αντιπαθητικό δασκαλίστικο ύφος. Πολλές φορές η αγωνία μας μην πάθει κακό το παιδί, μας κάνει να του δίνουμε φορτικά κάποιες συμβουλές. Είναι σίγουρο ότι αυτές τις συμβουλές θα τις βγάλει από το μυαλό του ή θα τις ξεχάσει.
Υπάρχουν φυσικά και γονείς που ισχυρίζονται ότι το παιδί θα αποκτήσει την δική του εμπειρία και θα μάθει από τα λάθη του.
Είναι και αυτό μία άποψη.
Προσωπικά όμως προτιμώ την άποψη της φύσης. Η φύση είναι αυτή που μας διδάσκει τι θα έπρεπε να κάνουμε. Αρκετοί από εμάς έχουμε διάφορα ζώα στο σπίτι μας, ή έχουμε δει αυτά τα υπέροχα ντοκιμαντέρ που παρουσιάζει η τηλεόραση. Έχετε παρακολουθήσει πως μεγαλώνουν τα μικρά τους, πως τα εκπαιδεύουν, ακόμα και πως τα τιμωρούν όταν δεν κάνουν αυτό που πρέπει; Είναι δυνατόν να κάνουμε εμείς κάτι λιγότερο;
Φίλοι μου δεν θα σας ευχηθώ καλό φθινόπωρο, έχουμε ακόμα αρκετό καλοκαίρι μπροστά μας και εύχομαι να το περάσετε όλοι σας καλά, μα προσοχή στα μονάκριβα βλαστάρια σας. Δεν μπόρεσα έπρεπε να την δώσω την συμβουλή μου. Με πολύ αγάπη σε όλους εσάς gskastro

ΑΓΝΟΙΑ ή ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ;

2008-08-14T14:23:00.002+03:00

Φίλοι μου έχω κατ’ επανάληψη γράψει ότι είμαι από τους ανθρώπους που βλέπουν το ποτήρι μισογεμάτο.
Είναι όμως ορισμένα πράγματα που με κάνουν να αναθεωρώ αυτή μου την στάση.
Οι πιο πολλοί από εμάς θα έχουν κάνει μερικά μπάνια στις ωραίες μας παραλίες, έστω και αν δεν έχουμε πάρει την άδεια μας ακόμα.
Είμαι ένας από αυτούς, που δεν πήρε την άδεια του και πηγαίνει για μπάνιο στις κοντινές παραλίες. Μαζεύω λοιπόν την ομπρέλα μου την πτυσσόμενη πολυθρόνα μου, τα θερμό μου με το κρύο νερό και το καφέ μου, ένα βιβλίο και εκδράμω στην παραλία.
Συνήθως πάω νωρίς το πρωί μαζί με τα υπόλοιπα γεροντάκια. Μετά από κολύμπι καμιάς ώρας κάθομαι στην πολυθρόνα μου και απολαμβάνω τον καφέ μου διαβάζοντας.
Σιγά σιγά η παραλία αρχίζει να γεμίζει με καλλίγραμμες μαμάδες, μπαμπάδες με σωσίβια στη μέση τους και τα παιδάκια τους. Πρέπει να είναι παιδιά τους γιατί τους φωνάζουν μαμά και μπαμπά. Μέχρι τις δώδεκα η παραλία είναι γεμάτη.
Τοποθετούν λοιπόν τις ομπρέλες τους, στρώνουν τις ψάθες στην άμμο και με περίσσια φροντίδα αλείφουν τα παιδάκια τους με μπόλικο λάδι, αλείφονται και οι ίδιοι φυσικά. Μέχρι εδώ όλα καλά.
Και ξαφνικά το σκηνικό αλλάζει. Η μαμά και ο μπαμπάς ξαπλώνουν στις ψάθες για να ξεροψηθούν ή κάθονται κάτω από τις ομπρέλες και τα παιδάκια τα στέλνουν κοντά στο νερό να παίξουν με τα κουβαδάκια τους. Χωρίς καπέλο χωρίς μπλουζάκι μόνο με το λάδι, λες και το λάδι θα τα προστατέψει, και η ώρα δώδεκα.
Εκείνη την ώρα τα μαζεύω και πηγαίνω στο παραλιακό μαγαζάκι για ψητές σαρδέλες και ουζάκια μέχρι τις 2μ.μ. Τα παιδάκια ακόμα στην παραλία μαζί με τους γονείς να ξεροψήνονται.
Και η απορία μου είναι πολύ απλή, τι στην ευχή μυαλό κουβαλούν αυτοί οι γονείς; Δεν έχουν ακούσει τι μπορεί να πάθουν όσοι εκτίθενται στον ήλιο από τις 11 π.μ. μέχρι και τις 4μ.μ.
Και καλά αυτοί, αλλά τα παιδάκια τους τι τους φταίνε, τόσες ώρες μέσα στον καυτό ήλιο! Το χειρότερο δε είναι όταν φυσάει και κανένα ελαφρό βοριαδάκι, τότε ξεγελιέται κανείς και δεν αντιλαμβάνεται τη ζημιά που του κάνει ο κατά τα άλλα ευεργετικός ήλιος.
Πείτε μου καλοί μου φίλοι, τι είναι αυτό που κάνει τους γονείς να εκθέτουν τα παιδιά τους σε τέτοιους κινδύνους, άγνοια ή αδιαφορία; Αν δούμε κάποιο γονέα να κακοποιεί το παιδί του αμέσως ξεσηκωνόμαστε όλοι και γίνεται και θέμα στην τηλεόραση.
Αυτή όμως η κακοποίηση που δεν έχει άμεσα αποτελέσματα και δεν γίνεται αμέσως αντιληπτή ποιος θα την σταματήσει; Ποιος πρέπει να ενδιαφερθεί; Το κράτος, μα τι μπορεί να κάνει, να αστυνομεύει τις παραλίες; Εδώ δεν μπορεί να μας σώσει από τους κακοποιούς, θα πρέπει να κυνηγά και τους γονιούς που εκθέτουν τα παιδιά τους σε πιθανό κίνδυνο;
Όσο για την τηλεόραση μάλλον κακό κάνει διαφημίζοντας τα ασφαλή προϊόντα κατά των υπεριωδών ακτινών.
Εμείς οι συνειδητοποιημένοι; Για τολμήστε να συμβουλεύσετε ή να πείτε κάτι σε αυτούς τους γονείς και ελάτε μετά να με βρείτε στο ΚΑΤ. Μου έγινε και αυτό.
Να είστε καλά φίλοι μου και να περάσετε υπέροχα και το υπόλοιπο του καλοκαιριού, προσοχή όμως σε αυτά τα τρυφερά υπέροχα πλασματάκια, δεν μας φταίνε σε τίποτα. gskastro

ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΨΥΧΗΣ

2008-08-01T21:12:00.000+03:00

Φίλοι μου καλό μήνα και να περάσετε υπέροχα το υπόλοιπο του καλοκαιριού.
Είχα σκοπό να βάλω νέα ανάρτηση σήμερα, για να σας ευχαριστήσω αφενός για την συντροφιά που μου κρατήσατε το τελευταίο διάστημα, και να σας δείξω πως περνάει ένας γέροντας όταν μένει μόνος του το καλοκαίρι.
Δεν μπορώ όμως να το κάνω, δεν μου πάει να δείξω τη χαρά μου την ώρα που ένας ΠΑΤΕΡΑΣ δωρίζει τα όργανα του παιδιού του για να σωθούν πέντε συνάνθρωποί μας. Τι ψυχικό μεγαλείο!
Δεν μπορώ να δείξω αλλά και ούτε να αισθανθώ χαρά όταν βλέπω αυτόν τον υπέροχο ΑΝΘΡΩΠΟ να μην εκφράζει να μη δείχνει οργή για αυτό που κάναμε στο παιδί του, αλλά να δείχνει απέραντη ανθρωπιά και αγάπη για τον συνάνθρωπό του.
«Δεν αισθάνομαι θυμό για τους Έλληνες παρά μόνο για τους τέσσερεις δράστες». Τι μεγαλείο ψυχής!
Πόσο κοντά αισθάνομαι ότι βρίσκομαι σ’ αυτόν το ΑΝΘΡΩΠΟ σαν πατέρας και σαν παππούς! Από την ώρα που τον είδα δεν μπορώ να συγκρατήσω τα δάκρυά μου, ευτυχώς είμαι μόνος μου, δεν θα ήθελα να με δουν τα παιδιά μου και τα εγγόνια μου.
Πως μπορεί ένας πατέρας να δώσει την συγκατάθεσή του να σταματήσουν την μηχανική υποστήριξη ζωής από το παιδί του! Τι δύναμη ψυχής υπάρχει μέσα σ’ αυτόν τον ΑΝΘΡΩΠΟ!
Καλοί μου φίλοι να είσαστε όλοι καλά και ο θεός να φυλάει εσάς και τα παιδιά σας και αν υπάρχει και κανένας παππούς και τα εγγόνια του. Gskastro
Η ψυχική μου διάθεση είναι τέτοια που η μόνη μουσική που μου έρχεται στο νου είναι το «il silenzio» από το υπέροχο φιλμ from here to eternity.

ΠΟΣΟΙ ΘΑ ΦΥΓΕΤΕ ΠΟΣΟΙ ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ;

2008-07-09T11:16:00.002+03:00

Φίλοι μου, σας φαντάζομαι να ετοιμάζεστε σιγά σιγά, ένας ένας για να δραπετεύετε για τας εξοχάς.
Μετά από την καταπίεση της καθημερινότητας όλους αυτούς τους μήνες, μετά από την καταπίεση αλλά και την αδιαφορία για τη ζωή μας των αρχόντων μας που τόσο ωραία και σωστά το έθεσε ο Nikiplos καιρός είναι να πάτε να ξεκουραστείτε και να μου επιστρέψετε ανανεωμένοι για δράση το Φθινόπωρο.
Πόσοι θα φύγετε πόσοι θα μείνουμε;
Ελπίζω να είναι τότε μαζί μας και η Φύρδην-Μίγδην, να μην αφήσει να την νικήσει ένας πάροχος.
Φαντάζομαι θα μου σκορπιστείτε μέσα στην Ελλαδίτσα μας με τα υπέροχα τοπία της και τα ακόμα πιο υπέροχα ηλιοβασιλέματα.
Φέρτε μας, σε εμάς που θα μείνουμε πίσω, φέρτε μας τις ωραίες σας εμπειρίες, τις ωραίες φωτογραφίες που θα τραβήξετε από την αξιολάτρευτη χώρα μας.
Πολλά της καταμαρτυρούμε της καημενούλας, είμαι σίγουρος όμως ότι κανένας μας δεν θα την άλλαζε με κανένα άλλο τόπο. Είναι σαν τον μεγάλο μας έρωτα που ενώ μας παιδεύει ενώ μας κάνει απιστίες τόσο πιο πολύ την θέλουμε.
Εγώ θα μείνω πίσω, δεν εκφράζω παράπονο, πάντα το κάνω. Στέλνω του δικούς μου να ξεκουραστούν και αναλαμβάνω τα ζωάκια μας και τον κήπο. Δεν θα μπορούσα να τα εγκαταλείψω έχουν την ανάγκη μου, ή έτσι θέλω να πιστεύω.
Και πώς να εγκαταλείψω αυτό το υπέροχο τσαμπί που έβαλα στη φωτογραφία. Θα σας το ξαναδείξω όταν ωριμάσει, λίγο προτού ευφράνει τα χείλη μου. Δεν τρώγεται με το δόντια δεν το δαγκώνεις, το βάζεις ανάμεσα στα χείλη και το πιέζεις. Πρέπει να ξέρεις να το τρως το σταφύλι. Το παραδέχομαι γίνεσαι και λίγο χάλια αλλά να χάσω τέτοια απόλαυση.
Φίλοι μου να είστε καλά και να περάσετε ακόμα καλύτερα. gskastro

ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ

2008-07-05T09:07:00.001+03:00

UPDATE 5^ης Ιουλίου 2008

Φίλοι μου, στο Blog του φίλου μας Αστερίων Βαληνάκης έχει αναρτηθεί επιστολή προς κ. Κώστα Καραμανλή Πρωθυπουργό της Ελληνικής Δημοκρατίας σχετικά με την Ονομασία της ΠΓΔΜ.

Η επιστολή υπογράφεται από τις Παμμακεδονικές Ενώσεις Αμερικής, Αυστραλίας, Καναδά, Ευρώπης και το Μακεδονικό Τμήμα Αφρικής.

Νομίζω ότι θα πρέπει να την διαδώσουμε και εμείς όσο το δυνατόν περισσότερο.

Να έχετε όλοι σας ένα υπέροχο Σαββατοκύριακο gskastro

Υ.Γ. Στην προσπάθεια να κάνω UPDATE χάθηκε η ανάρτηση, ευτυχώς είχα καρατήσει αντίγραφο και για τα σχόλια, εκτός από τα δύο τελευταία.

ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ

Φίλοι μου, μήπως είδατε σήμερα το ντοκιμαντέρ τα ματωμένα διαμάντια στην ΕΤ1 στις 11:00 στην εκπομπή HISTORY CHANNEL;

Συγκλονιστικό, είχα δει την αντίστοιχη ταινία με τον Leonardo DiCaprio και είχα προβληματιστεί, δεν παρουσιάζει ούτε το εν δέκατο από αυτό που πραγματευόταν το ντοκιμαντέρ, συγκλονιστικό.

Δεν φανταζόμουνα ότι το διαμάντι που φοράει η μάνα μου, γυναίκα μου, ή φιλενάδα μου είναι ένα ματωμένο διαμάντι.

Δεν φανταζόμουνα ότι στη Σιέρρα Λεόνε ή στη Λιβερία ή σε όποια Αφρικανική χώρα ακρωτηριάζουν τους ανθρώπους (ακόμα και παιδιά) οι αντάρτες του Φοντάι Σάνκο ή όποιου Σάνκο για να τους αναγκάσουν να φύγουν από τις περιοχές που υπάρχουν διαμάντια και να εκμεταλλευτούν οι αντάρτες.

Δεν φανταζόμουν ότι έχουν πεθάνει , έχουν σκοτωθεί τόσοι πολλοί για να αποκτήσει η μάνα μου, ή γυναίκα μου η φιλενάδα μου μια τοσοδούλα γυαλιστερή πέτρα.

Δεν φανταζόμουνα ότι τόσοι πολλοί πρέπει να υποφέρουν, να εργάζονται καταναγκαστικά κάτω από την απειλή των όπλων των ανταρτών, να δολοφονούνται για να επιδεικνύει η μάνα μου, η γυναίκα μου, η φιλενάδα μου την άχρηστη αυτή πέτρα.

Δεν φανταζόμουνα, ή δεν ήθελα να ξέρω;

Που ζούσα όλα αυτά τα χρόνια απομονωμένος σε κάποιο μοναστήρι, ή ανάμεσα σε κόσμο υπερφίαλο που το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η καλοπέρασή του, η επίδειξή του η αποχαύνωσή του; Όμοιος και εγώ μ’ αυτούς!

Όχι καλοί μου φίλοι ήξερα και ξέρω αλλά δεν με ενδιαφέρει. Δεν με ενδιαφέρει αρκεί να περνά καλά η αφεντιά μου, και να ξεγελάω καμιά μικρούλα με κανένα διαμαντάκι και ας είναι αιματοβαμμένο. Άλλωστε έχω εξασφαλίσει μια καλή θέση στο παράδεισο, ναι είμαι καλός Χριστιανός, πηγαίνω στην εκκλησία, ανάβω κεράκι αφήνω τον οβολό μου.

Καλοί μου φίλοι με συγχωρείτε για το ξέσπασμα αλλά επηρεάστηκα πολύ από αυτό το ντοκιμαντέρ, ευτυχώς που δεν το είδατε. Gskastro

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ; ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ

2008-06-23T11:04:00.006+03:00

Δεν νομίζω να μην υπήρξε πέρυσι Έλληνας, άνθρωπος που να μη ράγισε η καρδιά του παρακολουθώντας είτε από κοντά ή από την τηλεόραση τις πυρκαγιές που κατασπάραξαν τη χώρα μας αλλά και πήραν τόσες ζωές.
Γνωρίζω αρκετούς συντοπίτες μου που είναι εθελοντές είτε στην πυρόσβεση ή στην πρόληψη και φύλαξη των επικίνδυνων περιοχών. Γνωρίζω όμως και πολύ περισσότερους αδιάφορους που όχι μόνο δεν ενδιαφέρονται αλλά και βοηθούν στην έναρξη και διάδοση της φωτιάς.
Όχι δεν κυκλοφορούν με σπίρτα και γκαζάκια, δεν είναι πυρομανείς, απλά είναι αδιάφοροι. Πως αλλιώς θα μπορούσα να αποκαλέσω τα άτομα αυτά που αφήνουν τα οικόπεδά τους, τα χωράφια τους γεμάτα ένα μπόι ξερά χόρτα; Είναι το καλύτερο υλικό για έναρξη και διάδοση της φωτιάς.
Έχετε δει από κοντά να καίγετε μια περιοχή; Δεν μπορείτε να φανταστείτε την ταχύτητα με την οποία μεταδίδεται η φωτιά όταν φυσάει. Ο ταχύτερος άνθρωπος αδυνατεί να παραβγεί το χορτάρι που καίγεται, μετά αρπάζουν τα δέντρα και στη συνέχεια αν τα δέντρα είναι πεύκα, εκσφενδονίζονται τα κουκουνάρια σε τεράστιες αποστάσεις όπου αρπάζουν τα χόρτα και πάει λέγοντας.
Έτσι εξαφανίστηκε ότι δέντρο υπήρχε στην περιοχή Ντράφι, έτσι εξαφανίστηκε το μεγαλύτερο μέρος της Πεντέλης. Ήμουν μαζί με τους εθελοντές, αλλά απλά παρακολουθούσαμε, δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα ούτε εμείς ούτε τα πυροσβεστικά οχήματα.
Έτσι έφτασε η φωτιά στα χωριά έτσι κάηκε η άμοιρη μάνα με τα παιδάκια της στην Πελοπόννησο. Μέσα σε χωράφι με ελάχιστα δέντρα κάηκε. Σε χωράφι που είχε ξερό χόρτο ένα μπόι.
Τότε γιατί στον τίτλο αναγράφεται ότι «ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ».
Γιατί μπορούμε να βοηθήσουμε να μειωθεί αυτό το τόσο επικίνδυνο (σαν μπαρούτι χορτάρι). Το κάνουμε εδώ και κάποια χρόνια στην περιοχή που μένω και μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι έχει αρκετή επιτυχία.
Εντοπίζουμε τα οικόπεδα και χωράφια με το ξερό χόρτο. Είναι πολύ απλό, όπως περνάμε έξω από αυτές τις περιοχές γράφουμε σε ένα χαρτάκι διεύθυνση και αριθμό. Στη συνέχεια ειδοποιούμε τον Δήμο, είτε πηγαίνοντας στην αρμόδια υπηρεσία (Γραφείο Δημότη) ή τηλεφωνικά. Εάν γνωρίζουμε τον κάτοικο ειδοποιούμε τον ίδιο τον κάτοικο.
Μετά από μερικές ημέρες, εάν δεν δούμε αποτέλεσμα (συνήθως ο Δήμος μας κινητοποιείται άμεσα) τα ίδια στοιχεία τα γράφουμε σε μία αναφορά ή αίτηση και την καταθέτουμε στο πρωτόκολλο του Δήμου και παίρνουμε αριθμό πρωτοκόλλου.
Να είστε βέβαιοι ότι δύσκολα θα αδιαφορήσει κάποιος μπροστά σε ένα έγγραφο πρωτοκολλημένο.
Φίλοι μου δεν έχουμε παρά να δοκιμάσουμε, πάρτε το σαν παιχνίδι. Ας δούμε τι επιτυχία μπορεί να έχει μια τέτοια ενέργεια, το κυριότερο όμως είναι να το διαδώσουμε αν πιστεύουμε ότι μπορεί να βοηθήσει στην έστω κατ’ ελάχιστον μείωση των πυρκαγιών.
Φίλοι μου να είστε όλοι καλά και να έχουμε όλοι μας ένα καλό χωρίς πυρκαγιές καλοκαίρι.
Οι Φωτογραφίες είναι από την περιοχή μου, ανάμεσα σε σπίτια όπως βλέπετε. Έχω ειδοποιήσει το Γραφείο Δημότη και αναμένω αποτελέσματα.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΝΤΑ ΧΙΟΝΙ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΔΙΨΟΥΝ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΑΣ

2008-06-20T08:34:00.004+03:00

Φίλοι μου Bloggers έχετε βρεθεί ποτέ διψασμένοι για νερό (τονίζω νερό γιατί κάποιοι είναι διψασμένοι για άλλα πράγματα) σε έρημη τοποθεσία ή ακόμα και μέσα στο μετρό ή και στη θάλασσα και να μην βρίσκεται νερό;
Έχετε αισθανθεί ποτέ αυτό το τυραννικό αίσθημα που στεγνώνει το στόμα, κολλάει η γλώσσα σας δεν μπορείτε να αρθρώσετε λέξη, νομίζετε ότι θα χάσετε τις αισθήσεις σας; Εγώ πάντως ναι.
Όσοι είχαμε αυτές τις εμπειρίες, τότε ίσως καταλάβουμε τι τραβάνε αυτά τα δύστυχα τα αδέσποτα σκυλιά που τριγυρνάμε στην πόλη ή στην εξοχή, ψάχνοντας για νερό και τροφή. Και χωρίς τροφή μπορούν πιθανόν να ζήσουν για κάποιο διάστημα, χωρίς νερό όμως, ιδίως τώρα το καλοκαίρι!
Ας αναλάβουμε λοιπόν όσοι από εμάς μπορούμε να βοηθήσουμε αυτά τα ζώα που και αυτά ψυχούλα έχουν. Μπορούμε λοιπόν να βάλουμε έξω από την αυλή μας, έξω από την πολυκατοικία μας ένα κουβαδάκι με νερό που να το ανανεώνουμε όσο πιο συχνά μπορούμε.
Και ακόμα κάτι άλλο, μπορούμε να το πούμε και σε κάτι φίλους που ξέρουμε ότι νοιάζονται. Αλλά ακόμα και αν δεν νοιάζονται ας προσπαθήσουμε να τους ευαισθητοποιήσουμε προς αυτή τη κατεύθυνση.
Έχω μια φίλη που κουβαλάει μονίμως στο αυτοκίνητό της ξηρά τροφή και νερό καθώς και πλαστικά κουτάκια. Όπου δει αδέσποτο σε ερημικό μέρος, σταματάει του βάζει νεράκι στο πλαστικό κουτί και λίγη τροφή στο πλάι. Δεν υποδεικνύω να κάνουμε όλοι το ίδιο, όσοι όμως το αισθανόμαστε θα μπορούσαμε.
Έχω βγάλει πολλές φωτογραφίες από αδέσποτα, παρ’ όλον όμως που έψαξα στο αρχείο των φωτογραφιών μου δεν τις εντόπισα. Θα σας βάλω όμως τη φωτογραφία του αδέσποτου που μάζεψα. Ήταν κουταβάκι όταν το μάζεψα, το μάζεψα μαζί με τη φίλη μου, τώρα είναι μέλος τις οικογένειας. Είναι ασχημούλης το ξέρω, δεν είναι καθαρόαιμο και αυτό το ξέρω, τον λατρεύω όμως, και το ξέρει ο αφιλότιμος.
Και για να σας δροσίσω θα βάλω μια δροσιστική φωτογραφία. Μην ανησυχείτε δεν μένει έξω, έχει καταπληκτικό σπίτι όλο το υπόγειο είναι δικό του.
Να είστε καλά φίλοι μου.

ΝΑ ΗΤΑΝ Η ΖΗΛΕΙΑ ΨΩΡΑ ή αν προτιμάτε ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ Η ΚΑΡΔΙΑ

2008-06-18T00:16:00.005+03:00

Φίλοι μου δεν μπόρεσα, είδα το ωραίο αετόπουλο του Επίκουρου και ζήλεψα. Είπα να βάλω και εγώ το εύρημά μου στον κήπο μου.
Προ ημερών έπεσε από τη φωλιά του ένα κοτσυφάκι, επειδή υπάρχουν πολλές φωλιές δεν ήξερα σε ποια να το βάλω, και έτσι το έβαλα σε χάρτινο κουτί γάλατος στη βεράντα μακριά από τις γάτες μου.
Εκεί που κάναμε σύσκεψη με την οικογένεια τι να το ταΐσουμε εμφανίζεται η μαμά κοτσυφίνα με το στόμα γεμάτο σκουληκάκια και άρχισε να ταΐζει το μικρό της.
Αυτό κράτησε αρκετές ημέρες μέχρις ότου το μικρό δυνάμωσε και ακολούθησε τη μάνα του.
Η φωτογραφία της μάνας δεν είναι πολύ καθαρή, γιατί τράβαγα μέσα από το τζάμι για να μη τρομάξω τη μάνα. Δυστυχώς είχα τη μηχανή μου σε αυτόματη εστίαση και επηρεάστηκε από το τζάμι.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΥΟ ΦΙΛΩΝ

2008-06-13T00:18:00.000+03:00

Είναι η ιστορία δύο φίλων, δύο φίλων που γεννήθηκαν σε διαφορετικούς τόπους σε διαφορετικές χώρες και έσμιξαν στο χωριό του ενός, για να γίνουν από κει και πέρα φίλοι κολλητοί.
Δεν υπήρχε τίποτα κοινό μεταξύ τους, εκτός από χωριό που συναντήθηκαν, και εκεί αυτή η απλή συνάντηση στην τάξη ενός δημοτικού σχολίου μετατράπηκε σε φιλική και αδελφική αγάπη του ενός για τον άλλο.
Ο τόπος που συναντήθηκαν τους ένωσε, ήταν ένας τόπος επίπεδος, ξερός, με λιγοστά δέντρα. Κατεστραμμένος από τον πόλεμο, τα περισσότερα σπίτια μισογκρεμισμένα από τις οβίδες. Είχε όμως μεγάλες αλάνες, τεράστιες.
Εκεί περνούσαν τις ώρες τους μετά το σχολείο με τους άλλους φίλους, όταν υπήρχε χρόνος. Έπαιζαν όμως και επικίνδυνα παιχνίδια, με σφαίρες με φωτοβολίδες, άδειαζαν τη μπαρούτι από τις οβίδες. Τις έφερναν οι μεγαλύτεροι από τις εγκαταλελειμμένες στρατιωτικές αποθήκες πυρομαχικών εκεί κοντά.
Ο ένας από τους φίλους, ο μικρότερος ήταν ο πιο τυχερός, είχε ζήσει αυτόν το κατεστραμμένο τώρα τόπο όταν ήταν γεμάτος δέντρα, πράσινο, και λουλούδια. Τα βράδια της άνοιξης ο τόπος όλος ευωδίαζε από τα άνθη και ιδιαίτερα από τα νυχτολούλουδα.
Δεν ήταν πάντα έτσι ο τόπος αυτός, ήταν πετρώδης, ξερός χωρίς κανένα δέντρο, ήταν όπως κατάντησε μετά τον πόλεμο. Μόνο που τότε στην αρχή οι πατεράδες ήταν πιο νέοι και είχαν κέφι για να φτιάξουν τον τόπο αυτόν και τον έφτιαξαν παράδεισο. Ανατίναξαν τους βράχους, έφεραν χώμα, έσκαψαν πηγάδια, φύτεψαν δέντρα και λουλούδια.
Μετά τον πόλεμο δεν είχαν όρεξη να ξαναρχίσουν έπρεπε να ψάχνουν για δουλειά να φτιάξουν τα σπίτια τους ξανά για να βάλουν μέσα τις οικογένειες τους. Δεν υπήρχε χρόνος για να ξαναφτιάξουν κήπους, μόνο να συντηρήσουν ότι είχε απομείνει.
Ο μικρότερος φίλος, έπρεπε να δουλεύει σκληρά, να ποτίζει ότι είχε απομείνει από τα δέντρα. Τα πότιζε μαζί με την μάνα του, δυόμιση στρέμματα ήταν αυτά. Το νερό έπρεπε να το βγάζουν με το μαγκανοπήγαδο από πηγάδι βάθους 35 μέτρων. Σκληρή δουλειά, ο Πατέρας εξορία η Μάνα κράταγε όλο το σπίτι, τον κήπο τα παιδιά.
Δύσκολα χρόνια, ο μικρότερος φίλος έπρεπε να περάσει δύο φυλάκια για να πάει για ψωμί ένα χιλιόμετρο μακριά. Το πρώτο φυλάκιο των εθνικοφρόνων το δεύτερο των αριστερών. Τον ήξεραν και οι μεν και οι δε, το βράδυ όμως έπρεπε να φωνάξει από μακριά το όνομά του. Φοβόταν, φοβόταν όταν έπρεπε το βράδυ να πάει για ψωμί.
Είχε όμως και τα τυχερά του, λόξευε στο δρόμο και πέρναγε έξω από το σπίτι της μικρής του φίλης. Και εκείνη τον περίμενε να τον δει και να του μιλήσει, κρυφά και οι δύο, κρυφά από τους γονείς, ήταν μικρά άλλωστε. Δεν τη φίλησε ποτέ και ίσως γι΄ αυτό να τη θυμάται με τόση νοσταλγία, η πρώτη του αγάπη.
Ευτυχώς μετά από λίγο καιρό τα φυλάκια έφυγαν από εκεί και ο Πατέρας επέστρεψε. Δύσκολα χρόνια , τα ψώνια γίνονταν με το τεφτέρι, εκεί ήταν γραμμένα όλα, 50 δράμια πελτές (τα 25 ήταν το χασαπόχαρτο) 250 δράμια φακές (τα 50 ήταν οι πετρούλες). Όμως ήταν χρόνια που οι δύο φίλοι, τα αναπολούν με νοσταλγία.
Οι δύο φίλοι συνέχιζαν να παίζουν τις ελεύθερες ώρες, να κτίζουν τα όνειρά τους. Τους άρεσαν οι περιπέτειες τους άρεσαν τα βουνά. Που τους έχανες που τους έβρισκες, στο βουνό κοντά στο χωριό που έμεναν. Ο μεγαλύτερος ήταν και ο τολμηρότερος, χωνόταν σε όποια τρύπα τον χωρούσε. Έψαχνε, είχε την περιέργεια να δει τι υπήρχε μέσα. Ο μικρότερος απ’ έξω κρατούσε το σκοινί με το οποίο ήταν δεμένος ο άλλος, λες και θα μπορούσε να τον τραβήξει έξω από την τρύπα αν συνέβαινε κάτι. Παιδικά μυαλά!
Σιγά σιγά μεγάλωσαν και ήρθε η ώρα να χωρίσουν, ο μικρός ξενιτεύτηκε ο μεγάλος πήγε στη πρωτεύουσα να σπουδάσει. Τα καλοκαίρια όμως συναντιόντουσαν και άρχιζαν τις τρέλες τους σαν να μην είχαν μεγαλώσει μια μέρα. Τι ωραία χρόνια!
Αλλά και τώρα που γέρασαν που απέκτησαν παιδιά και εγγόνια μήπως άλλαξαν; Τα ίδια μυαλά κουβαλούν, τα ίδια πράγματα θα ήθελαν να κάνουν, θα ήθελαν και πάλι να ερωτευτούν, τα θυμούνται και νοσταλγούν.
Όμως τώρα είναι μακριά ο ένας από τον άλλο. Σπάνια βλέπονται, μιλούν όμως, μιλούν από το τηλέφωνο, μιλούν ώρες ολόκληρες, για τα παλιά, για τις τρέλες τους, για τους φίλους τους για τον φίλο που έχασαν, για τον φίλο που έχει χάση την όρεξη για ζωή, για τους έρωτές τους και περισσότερο για την κόρη που και οι δυο είχαν ερωτευτεί.
Η ιστορία αυτή είναι πραγματική. Μου τη διηγήθηκε ένας φίλος, και επειδή το αγαπημένο μας fractal πρότεινε να γράψουμε μια ιστοριούλα, αποφάσισα να γράψω την ιστορία των δύο φίλων.

Για την αντιγραφή gskastro

Και από εμένα τον gskastro ένα τραγούδι αφιερωμένο στους δύο φίλους.

Η ΣΗΝΕΡΙΝΗ ΜΑΝΑ (συνέχεια)

2008-06-08T07:44:00.002+03:00

Αστερίωνα καλή σου ημέρα, είσαι παραπονιάρης φαίνεται ότι δεν εισέπραξες την περασμένη Κυριακή το πολυπόθητο φιλί του πατέρα, ούτε και εγώ.
Αστερίωνα σημασία έχει τι δίνουμε όχι τι παίρνουμε.
Θα συμφωνήσω μερικώς μαζί σου για την σημερινή μητέρα. Μη ξεχνάς όμως ότι βρισκόμαστε στην αρχή μιας επανάστασης, μιας επανάστασης που έχει σχέση με τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία των ανθρώπων. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ακόμα και σήμερα υπάρχουν φαλλοκράτες (γιατί μόνο έτσι μπορώ να τους αποκαλέσω) που έχουν περίπου τις ίδιες ιδέες με τον κατά τα άλλα διαπρεπέστατο επιστήμονα του 1928, όπως είχα γράψει και στη προηγούμενη ανάρτηση μου «δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες».
Από την άλλη μεριά υπάρχουν οι μητέρες, και σε πληροφορώ δεν είναι λίγες, που όχι μόνο φροντίζουν τα παιδιά τους αλλά είναι και φύλακες άγγελοι τους από μια κοινωνία τόσο διεφθαρμένη.
Δες τη χαρά της μάνας Κωνσταντινιάς για την κόρη της στην ανάρτηση της «Συγχαρητήρια». Η χαρά της μάνας ήταν τόση μεγάλη που η κόρη «βρήκε τη δουλειά που ήθελε», ώστε αισθάνθηκε την ανάγκη να την διαλαλήσει, ανάμεσα σε φίλους.
Φυσικά αυτό είναι ένα άλλο τραγικό θέμα που θα πρέπει να το συζητήσουμε εκτενώς. Στη σημερινή εποχή ολόκληρη η οικογένεια χαίρεται, πανηγυρίζει, όχι γιατί το παιδί τους παντρεύτηκε, όχι γιατί γεννήθηκε παιδί στην οικογένεια, αλλά γιατί το παιδί βρήκε δουλειά, ναι καλά διάβασες δουλειά!
Φίλε Αστερίωνα, σκέφτηκα το παρόν να μη το βάλω στα σχόλια σε απάντηση του δικού σου σχόλιου. Θα το βάλω σαν κύρια ανάρτηση, μήπως και γίνει έναυσμα για κάποια ανταλλαγή απόψεων. Να είσαι πάντα καλά και όπως γράφει και το fractal στο Blog της Κωνσταντινιάς, όχι ηλικίες, «Σας απαγορεύω να μιλάμε για ηλικίες, Ο gskastro το είπε πολύ όμορφα. με όποια ηλικία γεννιέται ο άνθρωπος με αυτήν και πεθαίνει».
gskastro

Και για εμάς που δεν έχουμε ηλικία ένα τραγουδάκι του Νίκου Μαρούδα.

ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ Η ΚΑΡΔΙΑ

2008-06-07T11:40:00.003+03:00

Παρ’ όλο που είμαι εναντίον όλων αυτών των παγκοσμιοποιημένων επετείων, υπάρχουν δύο που πιστεύω ότι θα πρέπει να τις τιμούμε όσο θα υπάρχουν άνθρωποι.
Η μία είναι η 1η του Μάη, σε ανάμνηση των αγώνων των εργαζομένων για τα δικαιώματά τους.
Και η 2η είναι η εορτή της Μάνας που την εορτάζουμε την δεύτερη Κυριακή του Μαΐου. Η ημερομηνία αυτή καθιερώθηκε μετά την επιτυχή εκστρατεία της Αμερικανίδας Anna Jarvis που διήρκησε από το 1907 μέχρι το 1914, θέλοντας να τιμήσει τη μνήμη της μητέρας της, η οποία έδωσε αγώνες για τη συμφιλίωση Βορείων και Νοτίων μετά το τέλος του εμφυλίου.

Ένα ποιηματάκι από τα παλιά και το υπέροχο τραγούδι του Φώτη Πολυμέρη, είναι ό τι καλύτερο αρμόζει για αυτή την επέτειο.

Ένα παιδί, ένα μοναχοπαίδι αγόρι
αγάπησε μιας μάγισσας την κόρη.
"Δεν αγαπώ εγώ, του λέει, παιδιά,
μα αν θέλεις το φιλί μου,
της μάνας σου να φέρεις την καρδιά,
να ρίξω να την φάει το σκυλί μου.

Τρέχει ο γιός την Μάνα του σκοτώνει
και την καρδιά τραβά και ξεριζώνει
και τρέχει να την πάει, μα σκοντάφτει
και πέφτει ο νιός κατάχαμα με δαύτη,
κυλάει ο νιός και η καρδιά κυλάει
και την ακούει να κλαίει και να μιλάει.

Μιλάει η μάνα στο παιδί και λέει:
"Χτύπησες αγόρι μου?" και κλαίει...

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 29 ΜΑΙΟΥ

2008-05-29T05:52:00.003+03:00

Δύο σημαντικά γεγονότα έλαβαν χώρα σαν σήμερα αλλά σε διαφορετικές χρονολογίες. Το πρώτο έχει να κάνει με το θάνατο, τον από πολλού χρόνου αναμενόμενο θάνατο μιας Αυτοκρατορίας. Το δεύτερο έχει να κάνει με τη γένεση της ελπίδας, της ελπίδας για ένα καλύτερο αύριο.

"Η Πόλις εάλω"

Στις 29 Μαίου 1453 παίχτηκε η τελευταία πράξη του δράματος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας με την πτώση της Κωνσταντινούπολης στα χέρια των Οθωμανών. Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, παρά την τεράστια αριθμητική διαφορά οι Τούρκοι δεν κατάφεραν να σπάσουν τη γραμμή άμυνας των τειχών παρά μόνο όταν από εσωτερική προδοσία μπήκαν από την Κερκόπορτα και περικύκλωσαν τους αμυνόμενους.
Υπήρχε όμως ανάγκη της συγκεκριμένης προδοσίας; Την προεργασία της πτώσης την είχαν ετοιμάσει από πολλού χρόνου η διαφθορά, η σήψη της κοινωνίας οι εμφύλιες διαμάχες και η θρησκευτική διχόνοια ενωτικοί εναντίων ανθενωτικών.
Είχε έρθει ή ώρα να πεθάνει, όταν το τελευταίο προπύργιο, η θρησκεία της αγάπης, αντί να τους ενώσει τους είχε φανατίσει σε σημείο που τους έκανε να κράζουν με προεξέχοντα τον Μέγα Δούκα Λουκά Νοταρά "Είναι προτιμότερο να δω να κυριαρχεί στην αγορά της Πόλης το φακιόλι των Τούρκων παρά η καλύπτρα των Λατίνων".
Την ίδια ημέρα χάνει τη ζωή του ο Κωνσταντίνος ΙΑ', ο Παλαιολόγος, ο τελευταίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου.

Έστειλα δυο πουλιά στην Κόκκινη Μηλιά
που λένε τα γραμμένα,
τo 'να σκοτώθηκε, τ' άλλο λαβώθηκε
δε γύρισε κανένα.

Για τον μαρμαρωμένο βασιλιά
ούτε φωνή, ούτε λαλιά.
τον τραγουδάει όμως στα παιδιά,
σαν παραμύθι η γιαγιά.

Έστειλα δυο πουλιά στην Κόκκινη Μηλιά
που λένε τα γραμμένα,
το 'να σκοτώθηκε, τ' άλλο λαβώθηκε
δε γύρισε κανένα.

Έστειλα δυο πουλιά στην Κόκκινη Μηλιά,
δυο πετροχελιδόνια,
μα κει εμμείνανε κι όνειρο γίνανε
και δακρυσμένα χρόνια.

Για τον μαρμαρωμένο βασιλιά
ούτε φωνή, ούτε λαλιά.
τον τραγουδάει όμως στα παιδιά,
σαν παραμύθι η γιαγιά.

Το 1952 σαν σήμερα η Ελλάδα παραχωρεί δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες
"Ορισμένα τινά Ελληνικά θήλεα ζητούν να δοθεί ψήφος εις τα γυναίκας.
Σχετικώς με το ίδιον τούτο θέμα διαπρεπέστατος επιστήμων είχεν άλλοτε αναπτύξη από του βήματος της Βουλής το επιστημονικώς πασίγνωστον , άλλως τε γεγονός ότι παν θήλυ διατελεί εις ανισόρροπο και έξαλλον πνευματικήν κατάστασιν ωρισμένας ημέρας έκαστου μηνός .
Επειδή, εν τούτοις, αι ημέραι αύται, δεν συμπίπτουν ως προς όλα τα θήλεα, είναι αδύνατον να ευρεθεί ημέρα πνευματικής ισορροπίας και ψυχικής γαλήνης όλων των θηλέων, ώστε την ευτυχή εκείνην ημέραν να ορίζονται αι εκάστοτε εκλογαί.
Η γυναικεία συνεπώς ψήφος είναι πράγμα επικίνδυνον , άρα αποκρουστέον . "
Τα παραπάνω ΔΕΝ είναι δικά μου. Το βρήκα σε αρκετά Blog, και είχε γραφτεί στην εφημερίδα ΝΕΑ ΗΜΕΡΑ της 20-3-1928.
Αυτά λοιπόν είναι τα λόγια κάποιου διαπρεπέστατου επιστήμονα για τη γυναίκα και το δικαίωμα ψήφου. Και έπρεπε να περάσουν άλλα 24 χρόνια για να δοθεί σαν σήμερα το 1952, δικαίωμα ψήφου στη γυναίκα. Εκατό και τριάντα (130) ολόκληρα χρόνια από την απελευθέρωση και σύσταση του Ελληνικού κράτους.
Και επειδή της έδωσαν δικαίωμα ψήφου, μήπως βρήκε τη θέση της; Όχι θα αργήσει πολύ ακόμα. Τόσες χιλιάδες χρόνια καταπίεσης από τον φαλλοκράτη αφέντη δεν ξεπερνιούνται εύκολα. Υπάρχουν δυστυχώς ακόμα άνθρωποι, λάθος αρσενικά ήθελα να πω, με την νοοτροπία του διαπρεπούς επιστήμονα. Οι Άνθρωποι δεν έχουν φύλο, δεν έχουν προκαταλήψεις, έχουν μόνο αγάπη για τον συνΑνθρωπο τους.

Ας ακούσουμε όμως το υπέροχο τραγούδι «γυναίκα της ψυχής μου» των Κατσιμίχα.

Γυναίκα, της ψυχής μου ξένη
Το ξάφνιασμά σου μου απομένει
Ωραία γυναίκα αγαπημένη,
Το βράδυ αυτό το ανόητο, σήμερα
Και των ματιών σου οι μαύροι κρίκοι
Και της νυχτιάς η ανάερη φρίκη...

Σκύψε να μπεις πάλι στη θήκη
Λεπίδι της σιωπής μου, χίμαιρα

Κύριε Αλογοσκούφη υπάρχει λύση στο πρόβλημα των τιμών

2008-05-26T10:54:00.002+03:00

«Ποιος είναι τόσο στερημένος από ανθρωπιστικά αισθήματα ώστε να μη βλέπει ότι υπερβολικές τιμές έχουν επικρατήσει στις αγορές των πόλεών μας και ότι το πάθος για το κέρδος δεν μειώνεται ακόμα και με αφθονία αγαθών κατά τα εύφορα έτη; Ούτως ώστε …. κακοί άνθρωποι να θεωρούν ότι είναι ζημία τους εάν προκύψει αφθονία;
Υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι έχουν σκοπό να εμποδίσουν την γενική ευημερία … να επιζητήσουν τοκογλυφικά και καταστρεπτικά κέρδη … η φιλαργυρία κυριάρχησε στο κόσμο … Οπουδήποτε αναγκάζονται να μεταβούν τα στρατεύματά μας για την κοινή ασφάλεια, οι αισχροκερδείς ανυψώνουν τις τιμές όχι απλά στο τετραπλάσιο ή το οκταπλάσιο του κανονικού, αλλά εκτός πάσης περιγραφής. Πολλές φορές ο στρατιώτης πρέπει να δαπανήσει ολόκληρο το μισθό τους και το επίδομά του για μία και μόνο προμήθεια και κατ΄ αυτό τον τρόπο η εισφορά όλου του κόσμου για την συντήρηση των στρατευμάτων καταλήγει στα αισχρά κέρδη των κλεπτών.»
Σας θυμίζει κάτι; Μήπως είναι ανακοίνωση του Υπουργείου Οικονομίας; Θα μπορούσε, όμως δεν είναι, είναι από το προοίμιο του Διατάγματος περί τιμών του Διοκλητιανού το 301 μ.Χ (Edictum De Pretiis Rerum Venalium).
Εάν αλλάξουμε την ημερομηνία και βάλουμε την σημερινή, θα μπορούσε άνετα ο κ. Γ. Αλογοσκούφης να το επαναλάβει για να μη κάνει και τον κόπο να γράφει δικές του ιδέες.
Και ένα μικρό δείγμα των τιμών διατίμησης που περιείχε το διάταγμα.
Σιτάρι 1 modius (8,624 λίτρα) 100 δηνάρια
Φασόλια 1 modius (8,624 λίτρα) 60 δηνάρια
Αλάτι 1 modius (8,624 λίτρα) 100 δηνάρια
Παλαιωμένο κρασί 1 sextarious (0,546 λίτρα) 24 δηνάρια

Και αυτό το «Οπουδήποτε αναγκάζονται να μεταβούν τα στρατεύματά μας για την κοινή ασφάλεια» τι σας λέει; Λέτε οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι να το πήραν από εκεί και να το εφαρμόζουν παγκοσμίως για την ασφάλειά μας;

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 21 ΜΑΙΟΥ

2008-05-21T00:20:00.001+03:00

το 1995... πραγματοποιείται στην Ελλάδα η πρώτη κατεδάφιση με δυναμίτη στο 15ώροφο και επί 30 χρόνια ημιτελές κτήριο του Ερυθρού Σταυρού, στη συμβολή των οδών Μεσογείων και Σλίμαν

Το βίντεο αυτό ανέβηκε στο site blue-whitegt.com από τον user mosquito.

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 20 ΜΑΙΟΥ

2008-05-20T08:11:00.001+03:00

Σαν σήμερα ήρθε στο κόσμο αυτόν η υπέροχη φωνή της Μαρινέλλας. Ας την απολαύσουμε στο ΜΕ ΠΝΙΓΕΙ ΤΟΥΤΗ Η ΣΙΩΠΗ

Πικρό το βράδυ σκυθρωπό
αργεί να ξημερώσει
στο σπίτι μέσα το κλειστό
ερημιά έχει φυτρώσει

Με πνίγει τούτη η σιωπή
τούτη η στενοχώρια
στο δρόμο να 'χουνε γιορτή
κι εμείς να ζούμε χώρια

Αυτό το βράδυ δεν μπορώ
γωνιά να βρω ν' αράξω
στο δρόμο τον ερημικό
να βγω και να φωνάξω

Με πνίγει τούτη η σιωπή
τούτη η στενοχώρια
στο δρόμο να 'χουνε γιορτή
κι εμείς να ζούμε χώρια...

ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ

2008-05-19T08:52:00.000+03:00

Η 19η Μαΐου έχει ανακηρυχθεί ως Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Μικροασιατικού Πόντου. Σε μνήμη του αφανισμού του Ελληνισμού στον Πόντο από τους Τούρκους την περίοδο 1916 – 1923. Την τακτική αυτή της Γενοκτονίας την γνώριζε καλά η Τουρκία. Είχε εκπαιδευτεί ένα χρόνο πριν (1915) με την Γενοκτονία των Αρμενίων.
Το δικό μας κράτος εδέησε τελικά μετά από ογδόντα σχεδόν χρόνια να καθορίσει την 19η Μαΐου, Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Το ελάχιστο που μπορούμε εμείς να κάνουμε, είναι να αφήσουμε την σκέψη μας να πετάξει στους τόπους εκείνους.
Το βιντεάκι είναι από το U-Tube και αναρτήθηκε από freeday100

ΛΟΡΕΝΣ ΤΗΣ ΑΡΑΒΙΑΣ

2008-05-18T14:00:00.000+03:00

Πριν από εβδομήντα τρία χρόνια, σαν σήμερα, σκοτώθηκε ο Λόρενς της Αραβίας. Ο άνθρωπος που έζησε και έδρασε σύμφωνα με τις αρχές του ενάντια στα συμφέροντα της Κοσμοκράτειρας (τότε) Αγγλίας. Αγάπησε τους Άραβες και τους κατάλαβε περισσότερο από ότι οι ίδιοι τον εαυτόν τους.
Ο θάνατός του προκλήθηκε από τυχαίο τροχαίο, πολλοί όμως το αμφισβητούν.
Η Μουσική που ακούγεται είναι του Maurice Jarre από το ομώνυμο έργο με τον Peter O’ Toole.

Σαν σήμερα 16 Μαΐου 1822, οι Τούρκοι κατέλαβαν το ΣΟΥΛΙ.

2008-05-16T10:39:00.000+03:00

FRANK SINATRA -My Way

2008-05-15T15:27:00.000+03:00

Ίσως ήταν από τους λίγους ανθρώπους που έζησε τη ζωή του όπως την ήθελε. Μακάρι να μπορούσε και ο περισσότερος κόσμος.
Στις 14 Μαΐου συμπληρώθηκαν 10 χρόνια από τον θάνατό του.